ไม่ทราบว่าหลายท่านจะคิดหรือเจอเหตุการณ์เหมือนผมไหมครับ แว๊ปหนึ่งคิดได้แต่ไม่ได้จด สุดท้ายก็ลืมเลือน ดังนั้นไปที่ไหนผมมักจะพกสมุดเล่มเล็กๆ หรือกระดาษและปากกาติดตัวไว้เสมอ เพราะอย่างไง การจดก็ดีกว่าการจำนะครับ

          ในชีวิตประจำวันเราได้พบเจอเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย  ทั้งที่อยากให้เกิด หรือแม้จะไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยก็ตาม  ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้   แต่ความจริงอย่างหนึ่งที่ทุกท่านน่าจะคิดเหมือนผมในฐานะของคนเขียนบันทึก โดยเฉพาะการเขียนบันทึกใน G2K เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับชาวชุมชนบนเวทีเสมือนแห่งนี้   ก็คือยางเหตุการณ์ หรือบางสิ่งบางอย่างที่เราได้พบเจอเหล่านั้น เราต้องการที่จะนำมาบันทึกเพื่อ ลปรร. ในชุมชนคนเขียนบล็อกแห่งนี้

          แว๊ปหนึ่งของความคิดเมื่อเจอเหตุการใดๆ ก็ตาม  ด้วยจิตใจที่ตระหนักที่จะนำสิ่งเหล่านั้นมาเขียน  หลายท่านจะได้ประเด็นที่จะเขียน  ที่จะสื่อสาร  ฯลฯ  ในทันทีทันใด  หรือบางท่านก็ปล่อยให้เวลาผ่านไปซักระยะหนึ่ง(สั้น-ยาวไม่เท่ากัน) เราจะได้ประเด็นและเนื้อหาที่จะนำมาแลกเปลี่ยนที่แจ่มใส-ชัดเจนมากๆ   จากนั้น(ในขณะที่คิดต่อเนื่องอยู่นั้น) รายละเอียดก็จะค่อยๆ ผุดบังเกิดขึ้นมาเองอย่างอัตโนมัติ  แต่เมื่อปล่อยให้เวลาผ่านไป ซักระยะหนึ่ง (ซึ่งก็ใช้เวลาสั้น-ยาวต่างกันอีก)  บางประเด็นก็จะถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา

           ช่วงนี้แหละครับเป็นช่วงที่สำคัญที่สุด และเป็นเหตุของการตั้งชื่อของบันทึกนี้ "จดดีกว่าจำ"  ครับ  หากเป็นไปได้ให้รีบหากระดาษจดรายละเอียดให้ได้มากที่สุด  หรืออัดเทปไว้ก็ได้  แต่หากเป็นเหตุสุดวิสัยก็คงต้องพยายามทบทวนสิ่งที่สมองได้จัดเรียงลำดับเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง เป็นระยะๆ ไม่เช่นนั้นจะทำให้ลืมได้ครับ เมื่อมีเวลาก็ให้รีบจดบันทึก หรือเขียนลงบล็อกไปเลย

           ไม่ทราบว่าหลายท่านจะคิดหรือเจอเหตุการณ์เหมือนผมไหมครับ  แว๊ปหนึ่งคิดได้แต่ไม่ได้จด  สุดท้ายก็ลืมเลือน ดังนั้นไปที่ไหนผมมักจะพกสมุดเล่มเล็กๆ หรือกระดาษและปากกาติดตัวไว้เสมอ  เพราะอย่างไง การจดก็ดีกว่าการจำนะครับ

บันทึกมาเพื่อการ ลปรร. ครับ

วีรยุทธ  สมป่าสัก  15 ส.ค. 2550