วันนี้ทำภารกิจที่มิใช่ภารกิจหลักแต่ต้องไปทำตามหน้าที่ ๆ ผู้บังคับบัญชามอบหมายในนามปลัดกระทรวงศึกษาฯ ให้ไปทำหน้าที่เป็นประธานกรรมการสอบวินัย ที่ ศูนย์กศน.หนึ่งในต่างจังหวัด เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสนุก ต้องทำงานท่ามกลางความทุกข์ของผู้ถูกสอบสวน การให้การบางคนก็หลั่งน้ำตาของความเสียใจในการรู้เท่าไม่ถึงการณ์ คณะกรรมการก็ไม่ใช่ใจไส้ระกำเรื่องที่ทำตีความได้สองนัยคืออยู่ในข่ายว่าจะทุจริต หรือข่ายผิดระเบียบ แต่น้ำหนักที่ชั่งดูจากพฤติกรรมไม่ได้บ่งบอกถึงการทุจริต เพียงแต่ที่ไม่อาจก้าวพ้นได้คือการผิดระเบียบ
เรื่องนี้มีมูลเหตุมาจาก การตรวจรับพัสดุโดยไม่เห็นของ โดยเซนต์ไว้ก่อน ของเอามาที่หลัง แต่ไม่ได้ตั้งใจจะทุจริตเป็นการจะซื้อคอมพิวเตอร์โดยใช้เงินงบประมาณที่ได้รับจัดสรรมาเช่าเครื่อง โดยแปลงเป็นซื้อ โดยร้านไม่ต้องเอาเครื่องมาให้ในช่วงระหว่างเวลาเช่าแต่ให้เอามาให้ตอนจบสัญญาเช่าเป็นเครื่องตามจำนวนเงินที่จ่ายค่าเช่าไปเลย
จึงเป็นข้อชวนคิดในวิถีชีวิตการรับราชการที่ผู้บริหารและ เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติต้องระมัดระวัง อย่าตั้งอยู่ในความประมาทในการกระทำการใด ๆ อย่าแน่ใจว่าไม่มีอะไรอยู่แล้ว คำนึงถึงการบริหารความเสี่ยง (Risk Management) ให้มาก แม้ไม่ทุจริตแต่ก็ผิดระเบียบก็ไม่พ้นวินัยราชการเหมือนกันเพียงแต่แค่เบาะ ๆ หรือไม่ก็บาดเจ็บ ไม่ถึงตาย เท่านั้นเอง
เราทุกคนเปรียบเหมือนสีขาว ทำความดีมาตลอดแต่มาผิดพลาดแค่ครั้งเดียวก็เหมือนเอาสีดำมาทาลงบนสีขาวยากที่ทำให้เป็นสีขาวได้เหมือนเดิม
อาจเป็นบทเรียน....ที่ต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต....หลายคนเห็นใจ.....หลายคนเข้าใจ.... ตัวเราทำใจ...และทุกคนให้กำลังใจ......
การทำผิดแต่มีผลงานปรากฎก็น่าเห็นใจ และน่าเป็นกำลังใจให้ แต่ถ้าผิดแล้วไม่เห็นมีผลงาน มีแต่ตักตวงเป็นของตนเอง ก็น่าจะหายไป
รับทราบค่ะ
-ขอบคุณทุกท่านที่มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันครับ