ความทรงจำ

ความซาบซึ้งใจที่ไม่มีวันลืม

สมัยที่เรียนมัธยม 4-5 ประมาณปี   พ.ศ.2515-2516 ดิฉันได้มีโอกาสออกค่ายอาสาสมัครกับนิสิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ชื่อว่า ค่ายอาสานาตะแบง ซึ่งสมัยนั้นยังเป็นอำเภอมุกดาหาร อยู่ในเขตจังหวัดนครพนม

ก่อนนั้นและเป็นพื้นที่สีแดงที่อันตราย  แต่ชาวค่ายมุ่งมั่นที่จะสร้างโรงเรียนให้ชาวบ้านให้สำเร็จ  พ่อดิฉันมาตามให้กลับบ้าน  ดิฉันคุยกับพ่อว่าพี่ยังอยู่หนูจะอยู่กับพี่ ๆ  ตอนนั้นคิดอย่างเด็ก ๆ  ถ้านับจากวันนั้น เป็นเวลา 30 กว่าปีผ่านมา

เป็นความทรงจำที่ดิฉันซาบซึ้งใจ  คิดถึงครั้งใดก็จะมีความสุขและภาคภูมิใจในตัวพี่ ๆ เสมอ  พี่ ๆ นิสิตไปช่วยเหลือชาวบ้าน สร้างโรงเรียน แบกหิน อิฐ  ทราย ทำกันเองทั้งหมด 

บางวันดิฉันก็ถูกบังคับให้เป็นประธานในการประชุม  พี่ชี้แจงว่าทุกคนที่อยู่ในค่ายต้องมีส่วนร่วมกันไม่ว่าดิฉันเป็นเด็กเล็กสุดยังไม่มีความรู้  ความสามารถ ไม่มีประสบการณ์ ก็ตาม  ดิฉันได้รับคำสอน แนะนำ แม้จะเป็นเพียงขั้นตอนที่ไม่ลึกซึ้งมากนักก็ตาม 

สิ่งสำคัญที่สุดดิฉันได้เรียนรู้การแบ่งปันกัน  รักและห่วงใยซึ่งกันและกัน อีกหลายอย่าง ที่นี่เป็นโรงเรียนแห่งชีวิตของดิฉัน  ณ  ที่แห่งนี้พี่ๆคนดี หล่อหลอมดวงใจดวงนี้  ให้แข็งแกร่งมุ่งมั่นและอยากเดินตามรอยเส้นทาง  เหมือนเป็นพันธะสัญญาว่า  เราจะสร้างโอกาสให้เราได้แบ่งปันสิ่งดี ๆ เพื่อคนอื่น  ทำได้มาก ได้น้อยก็ต้องทำ

อยากเอ่ยกับพี่ ๆ (ซึ่งไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนบ้าง)  ว่าขอบพระคุณอย่างสูงยิ่ง พี่ทำหน้าที่ของพี่ได้เยี่ยมยอดมากคะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความทรงจำ

คำสำคัญ (Tags)#ความซาบซึ้งใจที่ไม่มีวันลืม#ค่ายอาสานาตะแบง อำเภอนาตะแบง#มุกดาหาร จังหวัดนครพนม

หมายเลขบันทึก: 117151, เขียน: 05 Aug 2007 @ 19:39 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 19:47 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ดอกไม้: 1, ความเห็น: 33, อ่าน: คลิก


ความเห็น (33)

เรียนรู้จากผู้มีธรรม นำมาซึ่งความสุขครับ

ขอบพระคุณอาจารย์คะที่แวะเข้ามาเยี่ยม    เรียนรู้จากผู้มีธรรม  นำมาซึ่งความสุข  เช่นที่อาจารย์เอ่ยอย่างแท้จริงคะ 

              สวัสดีครับ..คุณ moo

        - แวะมาเยี่ยมเยียน ประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตความประทับใจในวัยเยาว์ ยากที่จะลืมเลือน เก็บเอาสิ่งที่ดี มาแบ่งปันให้แก่สังคมเมื่อมีโอกาส

           ขอบคุณมาก ที่นำมาแลกเปลี่ยน

ขอบพระคุณค่ะที่แวะเข้ามาเยี่ยม มาร่วมกัน เก็บเอาสิ่งที่ดี มาแบ่งปันให้แก่สังคมเมื่อมีโอกาส 

  • ตามมาดู
  • มาช้านะเนี่ย ดีใจที่ได้เคยร่วมทำกิจกรรมกับเพื่อนสมัยเป็นนักศึกษา
  • อยากให้เล่าเรื่องของการทำงาน รื่องที่จะทำวิทยานิพนธ์ครับอาจารย์
  • จำพี่ๆๆคนนั้นได้ไหม
  • ตอนท้ายพี่คนนนั้นเขาไปอยู่เกษตรครับ
  • ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
  • ของอย่างนี้ หาเรียนในห้องไม่ได้นะครับ บางครั้งการกระทำของคนๆหนึ่งก็เป็นแรงบันดาลใจให้คนอีกมากมาย
  • อยากอ่านประสบการณ์ของอาจารย์อีกนะครับ ขอบคุณล่วงหน้า
  • ขอแซวคนข้างบนหน่อยนะครับ อาจารย์ขจิตครับ ที่เกษตร เขามีวิชา จับแพะชนแกะ ด้วยหรือครับ

ขอบคุณอาจารย์ขจิตคะ

ขอบคุณอาจารย์หมอคะ

ขอบคุณด้วยความซาบซึ้งที่แวะมาเยี่ยม

ดิฉันได้รับคำสอน แนะนำ แม้จะเป็นเพียงขั้นตอนที่ไม่ลึกซึ้งมากนักก็ตาม  สิ่งสำคัญที่สุดดิฉันได้เรียนรู้การแบ่งปันกัน  รักและห่วงใยซึ่งกันและกัน อีกหลายอย่าง ที่นี่เป็นโรงเรียนแห่งชีวิตของดิฉัน  ณ  ที่แห่งนี้พี่ๆคนดี หล่อหลอมดวงใจดวงนี้  ให้แข็งแกร่งมุ่งมั่นและอยากเดินตามรอยเส้นทาง  เหมือนเป็นพันธะสัญญาว่า  เราจะสร้างโอกาสให้เราได้แบ่งปันสิ่งดีๆเพื่อคนอื่น

ในแวดวงชาวบล็อก Moo ก็สามารถแสวงหาสิ่งที่ประทับหมือนเมื่อคราวออกค่ายได้สม่ำเสมอ ไม่ต่างกันตรงไหนหรอก กลับจะทำได้อย่างไม่มีข้อจำกัด

กราบขอบพระคุณพ่อครูที่แสนดีคะ 

  • สวัสดีครับ
  • ขอแสดงความยินดีกับ G2K  ด้วยครับว่า
  • เราได้ " หญิงแกร่ง " เพิ่มขึ้นอีกคนแล้วครับ
  • ขออนุญาตนำบล็อกเข้าแพลนเน็ต นะครับ
  • ขอบคุณครับ

สวัสดีครับคุณหมู

  1. บันทึกแรกแห่งการเริ่มต้น ยอดเยี่ยมครับ
  2. วันวาน ค่ายเปรียบเหมือนโรงเรียนแห่งชีวิต
  3. วันนี้ ที่นี่ gotoknow คือหนึ่งห้องเรียนแห่งชีวิตของคุณหมูแล้วครับ

สวัสดีค่ะคุณสายลม

สวัสดีค่ะคุณบอน

ดิฉันซาบซึ้งในไมตรีของมิตรภาพอันแสนงามของท่าน

ขอขอบคุณอย่างที่สุดคะ

  • สวัสดีครับ
  • ย้อนเวลากับไปช่วงนั้น ถือได้ว่าเป็นยุคทองของชาวค่ายเลยใช่ไหมครับ
  • บันทึกสั้น ๆ บันทึกนี้  ทำหน้าที่ยืนยันถึงพลานุภาพของงานค่ายที่ทรงพลังต่อการพัฒนาคนค่ายเป็นยิ่งนัก
  • งานค่าย คือ ห้องเรียนอันกว้างใหญ่, หลากหลายและเข้มข้นในทางชีวิตเสมอ
  • นั่นคือสิ่งที่ผมเชื่อและศรัทธามาอย่างยาวนาน
  • และบัดนี้  คนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยยังเชื่อและศรัทธาเช่นนั้นเหมือนกัน ..

มาเยี่ยมน้อง Moo ครับ

สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน เข้ามาที่ G2K คุณแผ่นดินเขียนเล่า เกี่ยวกับนิสิต กิจกรรมของนิสิต  การออกค่ายฯช่วยเหลือชุมชน ทำให้หวนคิดถึงวัน เวลา ที่ได้มีโอกาสออกค่ายฯ 

  • งานค่าย คือ ห้องเรียนอันกว้างใหญ่, หลากหลาย และเข้มข้นในทางชีวิตเสมอ
  • นั่นคือสิ่งที่ผมเชื่อและศรัทธามาอย่างยาวนาน
  • และบัดนี้  คนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยยังเชื่อและศรัทธาเช่นนั้นเหมือนกัน..
  • ความเชื่อมั่น  ศรัทธา เป็นพลังอันงดงามและทรงอานุภาพเสมอ

    ขอบคุณท่านบางทรายนะค่ะที่แวะมาเยี่ยม 

    อ.หมูที่รัก

    ดีใจที่รู้จัก

    ดีใจที่ได้เจอ

    จะรออ่านบันทึกหลังจากกลับจากเชียงใหม่นะคะ

    เราจะเป็นกำลังใจให้กันและกันค่ะ

    สวัสดีค่ะ

    พออ่านดูว่า..ก็รู้สึกคุ้นเคยเลย ไปสุพรรณบ่อยมากค่ะ และมีญาติที่นั่นด้วยค่ะ

    สวัสดีค่ะ คุณหมู

    • เห็นตัวจริงแล้วสวยกว่าในรูปตั้งเยอะเลยตัวเอง.....อิ..อิ...

    คุณอึ่งค่ะ ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมคะ ดีใจที่ได้เจอกันใน KM เชียงใหม่

    คิดถึงจัง

    สวัสดีค่ะคุณsasinanda ดีใจคะที่แวะมาเยี่ยม ไปสุพรรณฯครั้งหน้าคงมีโอกาสได้พบกันนะค่ะ

    คุณติ๋วค่ะ ขอบคุณคะสำหรับคำชม นับเป็นวาสนาที่ได้เจอเพื่อนที่น่ารักคะ ครั้งหน้าเราจะกอดกันแน่นๆนะค่ะ

    คุณหมูอย่ากอดเค้าแรงนะตัวเอง...วัยอย่างเราๆ  กระดูกเริ่มผุแล้วอ่ะค่ะ
    paew
    เขียนเมื่อ 

    สวัสดีค่ะพี่หมู กลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้วนะค่ะ ช่วงเช้าก่อนและช่วงพิธีปิด และตอนจะแยกย้ากันกลับ มองหาพี่หมูไม่พบค่ะ

    ดีใจที่ได้พบได้รู้จักค่ะ วันหน้าจะให้พี่หมูช่วยดูดวงรอบนี้ เวลาน้อยจริงๆค่ะ

    แล้วพบกันอีกนะค่ะ

    บางทีสถานการณ์ก็สร้างอะไรต่อมิอะไรได้อย่างไม่น่าเชื่อ  ทั้งความเป็นผู้นำ,  และประสบการณ์ หรือแม้แต่จิตสำนึก  ..

    บางวันดิฉันก็ถูกบังคับให้เป็นประธานในการประชุม  พี่ชี้แจงว่าทุกคนที่อยู่ในค่ายต้องมีส่วนร่วมกัน

    เป็นกำลังใจให้นะครับ

    อาจารย์แป๋วค่ะพี่ขอโทษด้วยคะที่กลับไปโดยไม่ได้เอ่ยลา คิดถึงนะค่ะ

    ขอบคุณคะอาจารย์แผ่นดิน ขอบคุณหลายๆ คงมีโอกาสเจอ 2 หนุ่มตัวน้อย ฝากความรักของป้าหมูมาคะ

    เป็นความทรงจำที่ประทับใจมากคะ

     P ขอบคุณคะที่มาให้กำลังใจ ติดตามอ่านเรื่องราวต่างๆจากบันทึกของคุณดอกแก้ว คงมีโอกาสได้พบตัวเป็นๆในไม่ช้า

    จันทรรัตน์(สร้อย)
    IP: xxx.28.25.169
    เขียนเมื่อ 

    คุณMoo คะ ขอบคุณค่ะที่แวะเยี่ยมเยือนเสมอมา...^______^

    ดงหลวง....กำลังรอตัดสินใจค่ะ....กำลังเป็นช่วงผลัดวาระงานหลายอย่าง รอว่าจะมีแผนฟ้าผ่า (งานด่วนจี๋) ช่วงนั้นไหม....สิ้นเดือนนี้คงพอรู้...ชัวร์ๆ กลางเดือนหน้ารู้ค่ะ....ตอนนี้วางแผนชีวิตทีละวันค่ะ....อุอุ....

    สวัสดีครับคุณ moo

                ผมแวะเข้ามาทักทาย และให้กำลังใจ อ่านบันทึกแล้วทำให้ผมนึกถึงตอนเป็นนักศึกษา บรรยากาศเหมือนกันครับ อยากสรุปเป็นคำจำกัดความว่า  สนุกสุดเหวี่ยง  ลำบากสุดๆ   แต่ก็ภูมิใจ

               ชีวิตชั่วขณะหนึ่ง ผ่านพ้นไปเร็วมาก  แต่ความทรงจำดีๆ ยังคงอ้อยอิ่งอยู่กับเราเสมอ รั้งมันไว้เถอะครับ  ถ้าทำให้เราสุขใจขึ้นอักโข   

    • ขอบคุณอาจารย์ที่แวะมาเยี่ยม
    • เรื่องนี้เมื่อไรที่นึกถึงก็จะมีความสุขเสมอ บางครั้งยังยิ้มกับตัวเองบ่อยๆคะ

    สวัสดีครับ อาจารย์ หมู...

    แวะมาเยี่ยมเยียนทักทายครับ อาจารย์โชคดีนะครับที่มีโอกาสได้ไปออกค่ายอาสาฯ ในสมัยที่ผมเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย ไม่เคยคิดออกค่ายเลย มาคิดได้ก็เมื่อวัยล่วงเลยมามากแล้ว ผมมีลูกก็เลยแนะนำให้เขาไปออกค่ายเพื่อว่าเขาจะได้ไม่เสียโอกาสแบบผม และคิดว่าเขาคงจะได้สิ่งดีๆติดตัวมาแบบอาจารย์หมู อันจะเป็นความทรงจำที่ดีติดตัวตลอดไป