ความซาบซึ้งใจที่ไม่มีวันลืม

สมัยที่เรียนมัธยม 4-5 ประมาณปี   พ.ศ.2515-2516 ดิฉันได้มีโอกาสออกค่ายอาสาสมัครกับนิสิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ชื่อว่า ค่ายอาสานาตะแบง ซึ่งสมัยนั้นยังเป็นอำเภอมุกดาหาร อยู่ในเขตจังหวัดนครพนม

ก่อนนั้นและเป็นพื้นที่สีแดงที่อันตราย  แต่ชาวค่ายมุ่งมั่นที่จะสร้างโรงเรียนให้ชาวบ้านให้สำเร็จ  พ่อดิฉันมาตามให้กลับบ้าน  ดิฉันคุยกับพ่อว่าพี่ยังอยู่หนูจะอยู่กับพี่ ๆ  ตอนนั้นคิดอย่างเด็ก ๆ  ถ้านับจากวันนั้น เป็นเวลา 30 กว่าปีผ่านมา

เป็นความทรงจำที่ดิฉันซาบซึ้งใจ  คิดถึงครั้งใดก็จะมีความสุขและภาคภูมิใจในตัวพี่ ๆ เสมอ  พี่ ๆ นิสิตไปช่วยเหลือชาวบ้าน สร้างโรงเรียน แบกหิน อิฐ  ทราย ทำกันเองทั้งหมด 

บางวันดิฉันก็ถูกบังคับให้เป็นประธานในการประชุม  พี่ชี้แจงว่าทุกคนที่อยู่ในค่ายต้องมีส่วนร่วมกันไม่ว่าดิฉันเป็นเด็กเล็กสุดยังไม่มีความรู้  ความสามารถ ไม่มีประสบการณ์ ก็ตาม  ดิฉันได้รับคำสอน แนะนำ แม้จะเป็นเพียงขั้นตอนที่ไม่ลึกซึ้งมากนักก็ตาม 

สิ่งสำคัญที่สุดดิฉันได้เรียนรู้การแบ่งปันกัน  รักและห่วงใยซึ่งกันและกัน อีกหลายอย่าง ที่นี่เป็นโรงเรียนแห่งชีวิตของดิฉัน  ณ  ที่แห่งนี้พี่ๆคนดี หล่อหลอมดวงใจดวงนี้  ให้แข็งแกร่งมุ่งมั่นและอยากเดินตามรอยเส้นทาง  เหมือนเป็นพันธะสัญญาว่า  เราจะสร้างโอกาสให้เราได้แบ่งปันสิ่งดี ๆ เพื่อคนอื่น  ทำได้มาก ได้น้อยก็ต้องทำ

อยากเอ่ยกับพี่ ๆ (ซึ่งไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนบ้าง)  ว่าขอบพระคุณอย่างสูงยิ่ง พี่ทำหน้าที่ของพี่ได้เยี่ยมยอดมากคะ