เล็งเห็น... “หัวใจความเป็นมนุษย์” ใน GOTOKNOW

  ......มนุษย์ต้องหันกลับไปใช้ศักยภาพแห่งความเป็นมนุษย์ที่สัตว์ไม่มี มีแต่มนุษยสภาวะเท่านั้นที่มีศักยภาพนี้.....  

ใครจะไปคิด....ว่ามีการดูแลกันและกัน ด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์ ปรากฏให้เห็นได้ ใน บันทึกGotoKnow…..  

ฉันเห็นการเข้ามาอ่าน  แลกเปลี่ยนประสบการณ์ และแสดงความคิดเห็นที่เป็นการให้กำลังใจ  ปลอบใจกัน.....อยู่อย่างสม่ำเสมอ  ไม่เฉพาะแต่เรื่องงานวิชาการเท่านั้น....แต่เป็นเรื่องของ วิถีชีวิตมนุษย์”….ในหลายๆรูปแบบด้วย  

สำหรับฉันการดูแลผู้ป่วยด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์นั้นปฏิบัติกันมานานมากแล้ว   เพียงแต่สมัยก่อนอาจจะดูคลาสสิค  ในขณะที่สมัยใหม่อาจจะดูคล่องแคล่ว  ว่องไวต่างกันไปตามยุค  ตามสมัย  จึงดูคล้ายจะห่างๆ....  จางลง...    

แนวคิดการจัด  การสัมมนาการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาเครือข่ายเรียนรู้ระดับประเทศ  ที่เชียงใหม่  จากบันทึก

….เหล่านี้เป็นตัวสะท้อนความคิดของชาว GotoKnow อย่างเป็นรูปธรรม ว่ามีการดูแลกันและกันด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์อย่างไร.....ใช่แต่เพียงต้องการจัดอบรมให้ความรู้แล้วก็หันหลังกลับ ...บ้านใครบ้านมัน...เพราะได้ตัวชี้วัดเรื่องการจัดการความรู้แล้ว.... 

ผู้จัดทีมเชียงใหม่วาดหวัง  เพียงให้บรรดา bloggerกลับไป  ด้วยความรู้สึกประทับใจในกันและกัน  มีสัมพันธ์  ผูกพันทางใจให้กันตลอดไป....

แล้วช่วยกันกลับไปทำงานให้กับสังคมไทยบนภารกิจที่ตนรับผิดชอบต่อไปด้วยความเต็มใจ....  

เต็มใจทำให้...อย่างที่มิต้องมีใครบังคับ....

เต็มใจทำให้... ด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์...อย่างแท้จริง  

ซึ่ง ….. GotoKnowใจกว้าง   เปิดทางให้คิด  ให้ทำ.....

.... . สคส.ใจกว้าง  เปิดทางสนับสนุน  ให้เกิด.....    

ฉันเคยอ่านและฟังอาจารย์ประเวศ  วะสี  พูดถึงเรื่อง หัวใจความเป็นมนุษย์ หลายครั้ง   ได้เห็นกิจกรรมทางการสาธารณสุขที่กำลังพยายามทำให้สังคมมองเห็นเรื่องนี้ชัดเจนขึ้นเช่น การจัดประชุม  8th HA National  Forum : Humanized  Healthcare  คืนหัวใจให้ระบบสุขภาพ  ที่จัดโดยสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล  ในระหว่างวันที่ 13 16 มีนาคม 2550.   จากนั้นก็มีการขานรับเป็นทอดๆ  ซึ่งคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น กำลังจะจัด Themeนี้ในเดือนตุลาคม 2550 นี้เช่นกัน...  

อาจารย์ประเวศ  วะสี  กล่าวไว้ว่า  

การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในตัวเอง(Transformation) เริ่มที่จิตสงบ  การเข้าถึงความจริงและการเข้าถึงสิ่งสูงสุด   ซึ่ง สิ่งสูงสุดคือ การลดความมีตัวตน  ไม่ยึดเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง

ทางที่จะหลุดออกจากก้อนวิกฤติมีทางเดียวเท่านั้น คือ มนุษย์พากันเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในตัวเอง ( Transformation) เปลี่ยนแปลงความรู้สึกนึกคิดใหม่เปลี่ยนแปลงมุมมองเกี่ยวกับเพื่อนมนุษย์และธรรมชาติใหม่ และ เปลี่ยนแปลงวิธีคิดใหม่โดยสิ้นเชิง

การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในตน ( Personal Transformation) ที่นำไปสู่ การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในองค์กร ( Organizational Transformation)  ที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานทางสังคม (Social Transformation) รวมเป็นการเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานไตรภาค หรือ Trilogy of Transformation เท่านั้นที่จะสร้างศานติสุขบนพื้นพิภพได้   

 

ท้ายสุดของหนังสือที่  อ.ประเวศ กล่าวถึง

 

มนุษย์ต้องหันกลับไปใช้ศักยภาพแห่งความเป็นมนุษย์ที่สัตว์ไม่มี  มีแต่มนุษยสภาวะเท่านั้นที่มีศักยภาพนี้

        นั่นคือการเข้าถึงสิ่งสูงสุด   หรือความจริง  ความดี  ความงาม   อันทำให้เกิดจิตสำนึกใหม่  เกิด การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในตน   เกิดอิสรภาพ  และความสุขอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน  อีกทั้งความรักอันไพศาลต่อเพื่อนมนุษย์และธรรมชาติทั้งหมด  อันจะนำไปสู่อาริยสัมพันธ์ในองค์กรและสังคม  ยังศานติสุขให้บังเกิดขึ้นบนพื้นพิภพนี้ ขอให้เพื่อนมนุษย์เข้าถึงความจริง  ความดี  ความงามและศานติสุขจงทั่วกัน    

ขอขอบคุณทีมงานชาวเหนือ.....   ที่มีความพยายามให้เห็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ให้เกิดเป็นรูปธรรม...

......บนหัวใจความเป็นมนุษย์... อย่างแท้จริงเช่นกัน  

( ขอขอบคุณ : อ.ประเวศ วะสี. ความเป็นมนุษย์ กับการเข้าถึงสิ่งสูงสุด  ความจริง  ความดี  ความงาม. สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล,นนทบุรี.2550)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เล่มที่ ๓ : ชีวิตวันวัน

คำสำคัญ (Tags)#gotoknow#หัวใจความเป็นมนุษย์#humanized healthcare#การสัมมนาการจัดการความรู้ที่เชียงใหม่#km เชียงใหม่

หมายเลขบันทึก: 117143, เขียน: 05 Aug 2007 @ 19:02, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 19:47, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 30, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (30)

ขอบคุณที่นำเรื่องนี้มาเล่านะคะ

เพราะเดือนตุลาคมนี้

พี่แก้วต้องเป็นวิทยากรเรื่อง  เกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยมะเร็งโดยใช้วิถีพุทธ

ได้ข้อมูลไปเพิ่ม.. เติมให้เต็มในสิ่งที่เรามี

สวัสดีครับ

บันทึกนี้ช่วยเติมเต็มการเคลื่อนไหวของผู้คนใน gotoknow ครับ

ในการพัฒนาตนเองผมให้ความสำคัญกับการพัฒนาจากภายใน สร้างใจให้ใหญ่ สร้างภูมิคุ้มกันที่ดี แน่นอนว่าเราจะต้องกระทบอะไรที่หลากหลาย หากพิจารณารู้ ก็ได้ประโยชน์จากสถานการณ์ต่างๆ

การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในตน เป็นเรื่องที่พวกเราควรพัฒนาอยู่ตลอดเวลา หากบอกว่าเราได้เปลี่ยนแปลงแล้ว พอแล้วก็ไม่ใช่ ผมคิดว่าเราต้องปรับตัวไปเรื่อยๆกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปทุกๆวินาที

ขอบคุณ blogger ทุกท่านครับ ที่เข้ามาเรียนรู้แห้กำลังใจ หากจิตตั้งอยู่เป็นจิตที่ประกอบไปด้วยกุศล ผมเชื่อว่า งานจะสำเร็จได้อย่างแน่นอน พลังแบบนี้เราก๋เคยเห็นมาในงานใหญ่ๆหลายงาน

ขอบคุณครับ

การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในตัวเอง(Transformation)เริ่มที่จิตสงบ  การเข้าถึงความจริงและการเข้าถึงสิ่งสูงสุด  ซึ่งสิ่งสูงสุดคือ การลดความมีตัวตน  ไม่ยึดเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง

สวัสดีครับ

สำนวนจีน

มีสุข ร่วม เสพ มีทุกข์ ร่วมต้าน

สำนวน G2K

แลกเปลี่ยนเรียนรู้

สำนวนต้อม

รู้ให้ รู้รับ รู้ปรับ รู้ใช้

 

  • งานที่เชียงใหม่ อยากให้อาจารย์สาธิตการดมยา
  • ให้Blogger จับฉลาก ใครโชคดี ต้องไปขึ้นเขียงเป็นอุปกรณ์สาธิต
  • ตอนที่จะฟิ้นใช้วิธีจี้เอว ให้ตื่นมาฟังเรื่องขำขัน จากวิสัญญีแพทย์ ดีไหมครับ?

สวัสดีค่ะ พี่แก้ว

  • เป็นที่น่ายินดียิ่งค่ะ ที่คณะแพทย์ มข.ของเราก็ให้ความสำคัญของการดูแลเรื่องนี้...และน่าภาคภูมิใจค่ะที่จะได้เห็นการนำเสนอของพี่แก้ว  ที่ให้การดูแลผู้ป่วยมะเร็งในเรื่องนี้อย่างเป็นรูปธรรมจริงๆค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ น้องเอก

  • เป็นอีกมุมนึงของการมอง GotoKnow ค่ะ  ที่นอกเหนือจากการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันแล้ว..ยังได้ข้อคิด  คติเตือนใจ  แนวปฏิบัติต่างๆมาแลกเปลี่ยนกันด้วย...พร้อมทั้งหัวใจรักที่มีให้กันฉันท์เพื่อนค่ะ
  • ..........เพราะมนุษย์มีความต่างค่ะ...จึงก่อเกิดให้มีความคิดหลากหลายรูปแบบให้ได้เลือกคิด  เลือกปฏิบัติ  ให้เหมาะกับตนและสถานการณ์ต่างๆค่ะ.....
  • ขอบคุณค่ะ
แอมแปร์
เขียนเมื่อ 05 Aug 2007 @ 19:45

สวัสดีค่ะคุณกฤษณา

ดิฉันอ่านบันทึกนี้แล้วรู้สึกอิ่มในอารมณ์มากค่ะ  การสื่อสารแบบไม่เห็นหน้าค่าตา   แต่เห็นคุณค่าในความเป็นมนุษย์ของกันและกันนั้น  มีค่าต่อจิตใจมาก

และหากความสัมพันธ์สามารถพัฒนาต่อยอดไปจนกระทั่งได้เป็นกัลยาณมิตรในโลกที่เจอตัวจริงกันได้  ก็ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่ง  

ขอบคุณสำหรับการสื่อสารด้วยความเป็นมิตรที่สัมผัสได้นะคะ  ดิฉันตามอ่านบันทึกที่สนุกสนาน ให้ข้อคิด(และเป็นตัวของตัวเอง) ของคุณกฤษณามานานแล้ว  เพิ่งได้มาทักทายยาวๆในบันทึกนี้ 

ขอบพระคุณอีกครั้งอย่างมีความสุขยิ่งค่ะ : )

ยุวนุช
เขียนเมื่อ 05 Aug 2007 @ 19:45

เป็นบันทึกที่มีคุณค่ามากค่ะ

หากเทียบกับเรื่องการจัดการความรู้ ขอยกสิ่งที่ทางสคส.เคยนำเสนอไว้ ตัวเองชอบ จึงจำได้และขอนำมาเล่าต่อคือสังคมจะน่าอยู่ เกื้อกูลกัน งานก็มีประสิทธิภาพ การจัดการความรู้ต้องมีทั้งสามประเภทคือ

  • การจัดการความรู้ที่แจ้งชัด Explicit Knowledge
  • การจัดการความรู้สึกระหว่างกัน Tacit Knowledge
  • การจัดการความรู้สึกตัวหรือมีสติ

หากจะกล่าวว่าหัวใจความเป็นมนุษย์ ประกอบไปด้วยความรู้ทั้งสามประเภทนี้ก็คงจะได้เช่นกันนะคะ

สวัสดีค่ะ อาจารย์

  • ชอบ "สำนวนต้อม" ค่ะ

    รู้ให้ รู้รับ รู้ปรับ รู้ใช้

  • ...ขออนุญาตนำ"สำนวนต้อม"ไปใช้บ้างนะคะ...

  • ขอบคุณค่ะ

pa_daeng
เขียนเมื่อ 05 Aug 2007 @ 19:53
  • สวัสดีค่ะ
  • เขียนได้ดีจังเลยค่ะ
  • ชื่นชมๆค่ะ
  • ขอบคุณที่แบ่งปันค่ะ

เรียนพ่อครูบาค่ะ

  • หนูกำลังคิดว่าจะพูดอะไรดีเพื่อไม่ให้ตลก  และเป็นสาระหน่อยในวันนั้น..ด้วยเกรงใจเจ้าภาพ...ตกลงหนูเอาอย่างที่พอครูบาแนะนำนะคะ...
  • ...แต่เราให้ฟังสาระจนหลับ...แล้วตื่นมาฟังขำขันจากวิสัญญีพยาบาลดีกว่า... :) :)..ค่ะ

 

P

ไม่ฮา เจ้าภาพอาจจะหาว่าส่งตัวปลอมมานะครับ

  • สวัสดีครับ
  • ขอบอกว่าอย่าลืมส่งความขำขำ มาลงบล็อกด้วยนะครับ
  • สงสารคนที่อยากไปแต่ไปด้วยไม่ได้อย่างเช่นกระผม และอีกหลาย ๆ คน
  • จะรอขำขำนะครบ  ขอบพระคุณครับ

พี่ติ๋วขรา

ขอสละสิทธิ์ขึ้นเขียงนะคะ

ขึ้นเขียงแล้วมันต้องตามด้วยขึ้นคาน  เพราะ ขอ....ไข่..... มาก่อน คอ......ควาย.....คิดได้ไงเนี่ย.....

ก๊าก ๆ ๆ ๆ

สวัสดีค่ะอาจารย์ "คุณดอกไม้ทะเล" ....เมื่อวานนี้ได้เข้ามาในบันทึกตอบอาจารย์แล้วหายไปกับnetที่ล่มค่ะ...น่าเสียดาย....ดิฉันพบอาจารย์อยู่บ่อยๆเช่นกันค่ะเวลาอาจารย์ท่องไปในบันทึกเพื่อนๆ แต่ไม่มีโอกาสได้ทักทาย...วันนี้ถือเป็นเกียรติที่ได้รู้จักค่ะ...พวกเราชอบท่องบันทึกเพื่อนๆคงได้เห็นการดูแลเอาใจใส่กันและกันดุจญาติมิตรคนสนิท ...เหลือเชื่อที่ไม่เคยเห็นหน้าก็ห่วงหาอาทรกันได้ แบบมีหัวใจความเป็นมนุษย์จริงๆค่ะ...ขอขอบคุณอาจารย์ที่กล่าวชื่นชมมาจนทำให้ตัวลอย ต้องเอาหินมาถ่วงแล้วค่ะ...ขอบพระคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณ"คุณนายดอกเตอร์" ....ความรู้...ความรู้สึก...ที่มีฝังลึกในแต่ละคนนั้นยากนักที่จะงัดแงะออกมาให้เห็นได้ในชั่วเวลาอันสั้นค่ะ ต้องถึงพร้อมในหลายๆอย่าง คล้ายต้นไม้ที่รอลุ้นวัน-เวลาให้โตขึ้นๆ...ขอบพระคุณค่ะ ที่แวะมาเติมส่วนที่ขาดให้เต็ม
สวัสดีค่ะ คุณpa_daeng ....ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจค่ะ...ไปเที่ยวเชียงใหม่ด้วยกันไหมคะ
พ่อครูบาขา...หนูว่างานนี้นอกจากไม่ได้ค่าตัวแล้วหนูอาจจะต้องเสียตังค์ค่าขึ้นเวทีด้วยค่ะ...จะเก็บกี่ตังค์น้อ.....
สวัสดีค่ะ คุณ "นายสายลม อักษรสุนทรีย์" .......งานนี้ไม่รู้ว่าดิฉันจะตลกออกหรือเปล่าน่ะค่ะ เผลอๆอาจจะตลกฝืดก็ได้ ...ปกติแล้วดิฉันออกจะวิชาการน่ะค่ะ...ไม่ทราบว่าไปเล่นตลกอาจจะมี..ขำแป้ก..ก็ได้ค่ะ....(กลายเป็นตลกตกงานแน่ๆค่ะ) ....แล้วจะพยายามหาเรื่องตลกมาเล่าค่ะ...ใครเผลอใส่กระโปรงขาด... รองเท้ามีรู...คอยดู จะเก็บมาเล่าให้หมดเลย....อิ...อิ....
น้องอึ่งอ๊อบ ขา.. งานนี้ไม่มีขึ้นคานค่ะ...มีแต่ขึ้นเขียง....พี่ติ๋วนำทีมให้ อ.พิชัยเชือด...ซี๊ดดด...หวาดเสียว

ฮึ่ม!

หนูติ๋ว อาจารย์รอกัด เอ้ย! เชือดหนู กะให้ฮาลั่นเวที

โถโถ ใครจะกล้าทำร้ายคนสวยอย่างหนู

อาจารย์เห็นรูปที่ซูซานส่งให้แล้ว ตายังค้างไม่กลับเลยครับ

ขอบคุณสำหรับบันทึกดีดีนี้ครับ

 

Mitochondria
เขียนเมื่อ 08 Aug 2007 @ 15:49
  • แวะมาเยี่ยมคาน เอ้ย เยี่ยมเขียงครับ
  • จะคอยฟังข่าว ตอนแม่ไม้ดำหอมลงมีดครับ คงจะฮาสุดๆ....
  • วันนี้จะได้มีโอกาสต้อนรับคุณอึ่งอ๊อบครับ  นัดแล้วเย็นนี้ที่หลังเขา......
  • สบายดีบ่ครับ....
เรียน อ.พิชัยค่ะ ....อาจารย์ขา ถ้าจะเชือดหนูน่ะ ขอมีดคมๆประเภทมีด(ใหม่)ห้องผ่าตัดนะคะ ไม่งั้นไม่มีทางเชือด(หนู)เข้าหรอกค่ะ....(แก่)หนังเหนียว...อิ...อิ...
อุ๊ยตาย!....เจอตัวแล้ว คุณ
PMitochondria ...พ่อยอดขมองอิ่ม....
  • หายไปไหนซะนานมากๆเลยคะ  เพื่อนๆบ่นถึงและคิดถึงจะแย่....ครูอ้อยบ่นถึงแต่เพื่อนเก่าๆตั้งหลายบันทึกแล้ว....
  • โชคดีที่คุณไม่ได้ไปเชียงใหม่ด้วย...ไม่งั้นอีฉันเละตุ้มเป๊ะแน่ๆเลย ....เพราะตอนนี้ลำพังอ.พิชัยกับทีมเด็กๆ  ก็จะรับมือไม่ไหวอยู่แล้วค่ะ  นี่ต้องแอบซุ่มฟิตร่างกายอยู่นาน
  • .....สบายดีนะคะ......
  • นัดคุณหนูอึ่งอ๊อบหลังเขาอะไรคะ...ถ้าจะหลบคุณแป๊ดไม่พ้นละค่ะ  เห็นเธอบอกว่าจะไปทานข้าวเย็นด้วยแน่ะ.....
  • อ้อ...อย่าลืมรับของฝากที่ฉันฝากคุณแป๊ดไปให้ด้วยล่ะ...(ถ้าเธอไม่เอาให้ก็ทวงได้เลยค่ะ)...ห้ามปฏิเสธล่ะ
  • จะไปญี่ปุ่นเมื่อไหร่คะ
Mitochondria
เขียนเมื่อ 08 Aug 2007 @ 21:36
  • ยุ่งๆ ปนกับขี้เกียจครับ ก็เลยหายไป จนถึงตอนนี้ ตัวคงเป็นขนยาวมากแล้ว แถมหลังยาวเพิ่มขึ้นอีกหลายนิ้ว
  • วันนี้นัดกันไปเลี้ยงคุณอึ่งอ๊อบ ที่ร้านอาหารหลังเขาคอหงส์ครับ ชื่อว่าร้านภูหงส์ ผมไปนั่งฟังสาวๆเขาคุยกัน สนุกดีครับ เดี๋ยวคุณจิ๊บ คุณแป๊ด หรือไม่ก็พี่โอ๋ คงมาเล่าสู่กันฟัง เป็นเวอร์ชั่นยาวๆ วันนี้ ก็มีครอบครัวคุณแป๊ด ครอบครัวคุณจิ๊บ พี่โอ๋กับเจ้าฟุง คุณศิริ คุณนิดหน่อย แล้วก็ผมกับเด็กๆอีก 2 หน่อ (คำว่าครอบครัว ในที่นี้ หมายถึงสาวโสดครับ) สุมหัวรุมคุณอึ่งอ๊อบ
  • แล้วนี่คุณกฤษณาแอบไปเจอคุณแป๊ดมาเมื่อไหร่ครับ เงียบเชียว
  • กำลังทุรนทุรายอยู่เชียวครับ จะครบกำหนดต้องหิ้วกระเป๋าขึ้นเครื่องวันที่ 2 กันยา เดือนหน้านี่แล้วครับ ยังเคลียร์งานไม่เสร็จสักที มีอะไรที่ต้องทำเยอะแยะไปหมด....เฮ้อ
  • ยังระลึกถึงคุณกฤษณาเสมอครับ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ พ่อซากุระ

  • ฉันตื่นเช้าเพื่อมาเช็คว่า....พ่อคุณจะตอบฉันหรือเปล่า...ดีใจที่มีคำตอบค่ะ.......
  • ฉันยังไม่เจอตัวเป็นๆคุณแป๊ดค่ะ...แต่แอบฝากอะไรบางอย่างเธอไป...ก็เธอน่ะแหละชวนฉันฝาก...ท่าทางเธออยากให้เองมั้ง...แสดงว่าไม่เอาของฝากให้ละซี  คงจะลืม  ไม่เป็นไรค่ะมันไม่บูด
  • ฉันจะไปอบรมฟื้นฟูวิชาการวิสัญญี 27 - 31 สค.นี้ที่กรุงเทพฯ...เสียดาย  คราดกันนิดดียว  ไม่งั้นได้ไปส่งคุณที่สนามบิน....ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ
  • .....ตอนนี้ฝากหอมแก้มคุณสมจินและแม่สาวน้อยๆสองสาวด้วยค่ะพร้อมฝากความรักและคิดถึงมายังทุกๆคนในครอบครัวรวมถึงคุณด้วยค่ะ
  • หากพอมีเวลา...แวะมาส่งข่าวคราวบ้างนะคะ...เป็นระยะๆก็ยังดี....คิดถึงและเป็นห่วงเสมอค่ะ...พ่อเพื่อนหมูอ้วน....

                                      ........จากแมงมุมแชร็อท.......

Handy
เขียนเมื่อ 11 Aug 2007 @ 09:41

ขอบคุณครับ
     ได้ครบเครื่องเลยจริงๆครับ  สาระ แง่คิดที่ดีเพื่อชีวิต  ตามติดด้วยอารมณ์ขัน อารมณ์ฮา จากท่านครูบา และหมู่ญาติ .. ที่เชียงใหม่ 3 วันดูจะน้อยไปแล้วครับ ... ได้สัก 7 วันน่าจะกำลังดี

อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านอ.
  • เห็นด้วยกับอาจารย์ค่ะ...ถ้าจัดสัก 10 วัน  10 คืนดูท่าจะดี....อิ่มเอมดีนะคะ  จะได้ย้ายบ้านไปอยู่เชียงใหม่ซะเลย
  • ขอบคุณอาจารย์ที่กรุณาแวะมาคุยค่ะ
Handy
เขียนเมื่อ 11 Aug 2007 @ 10:15

อีกรอบครับ .. ยังติดใจ
    ผมเก็บเอาไว้ อยากนำมาแบ่งปันครับ

เรียน ท่านอ.
P Handy ค่ะ
  • กราบ...ขอบพระคุณอาจารย์อีกครั้งค่ะ  หนูแวะไปอ่านบ้างแล้ว  ปิ๊งจริงๆค่ะ  เลยรีบกลับมาบอกอาจารย์ก่อนว่าชอบมากๆค่ะ...เดี๋ยวจะไปอ่านโดยละเอียดต่อค่ะ...เพื่อให้สมองจำๆๆๆ...แล้วนำไปใช้