ผมบันทึกต่อ หลังจากต้องหยุดไปเพราะโมเด็มเสียนะครับ

ทักษะการบอกข่าวร้าย ไม่ว่าจะเป็น การบอกการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง ว่าคุณกำลังจะเสียชีวิต ทั้งที่บอกผู้ป่วยหรือครอบครัว เป็นประเด็นสำคัญมากๆ ไม่มีใครเถียง แต่สิ่งที่ผมอยากรู้มากๆก็คือ
ศาสตราจารย์ David Currow จะสอนเรื่องนี้ยังไง

ครับ ด้วยการแสดงบทบาทสมมุติ

แต่เขาไม่ได้ให้ผู้เรียนแสดงเอง เขาให้ผู้เรียนเป็นคนคิดว่า จะพูดว่าอย่างไร เหมือนคนเขียนบทละคร แล้วตัวศาสตราจารย์จะเป็นคนแสดง โดย Meg Hegarty รับบทผู้ป่วยสดๆ ตอบโต้จากความรู้สึกข้างใน กับคำพูดที่เป็นของเราผ่านศาสตราจารย์

ผมนั่งดูการแสดงบทบาทสมมุติชุดนี้แล้วค่อนข้างลำบากใจ ยอมรับครับว่า ดูไม่รู้เรื่อง เพราะคนแสดงจะพูดกันแบบสดๆ มันคือความรู้สึกที่เกิดขึ้นตรงนั้น ซึ่งผมจับได้บ้างไม่ได้บ้าง เป็นปัญหาเรื่องการสื่อสารของผมเองจริงๆ

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมจับต้องได้ แล้วได้รับการเน้นจากการเข้าไปคุยกับผู้สอนเพราะรู้สึกว่าตนเองไม่ค่อยเข้าใจ ก็คือ มันเป็นเรื่องที่ถูกสื่อสารออกมาจากข้างใน จากภายในใจที่เกิดขึ้นต่อคำพูดก่อนหน้านั้นของคู่สนทนาของเรา ไม่ใช่คำพูดที่เกิดจากการเรียนมาว่า จะต้องพูดอะไรบ้างตามลำดับ

ตอนอธิบาย เขาเอามือกุมที่หน้าอก แล้วสะบัดมือก่อนชี้ที่ศีรษะ มันเป็นเรื่องจากใจ ไม่ใช่สมอง
เรียกได้ว่า ผมถึงกับอึ้งไปเลย บทเรียนครั้งนี้กระตุกใจผมเอามากๆเลย

เป็นครั้งแรกที่ผมเรียนรู้เรื่องนี้ โดยไม่มีคำพูดที่ว่า หนึ่ง คุณต้องทำอะไร สองคุณต้องทำอะไร พอคนไข้ตอบมาอย่างนี้ คุณต้องตอบว่าอย่างไร อย่างที่เราคุ้นเคย

ผมยังงงๆกับมันครับ แต่เริ่มเข้าใจ มองเห็นอะไรบางอย่างในการสื่อสารของตนเองที่เคยทำมา และคงจะเข้าใจเรื่องนี้มากขึ้น เมื่อได้มีโอกาสทำเรื่องนี้จริงๆกับคนไข้ของตนเองในชีวิตจริง

มาถึงวันนี้ผมประเมินตนเองได้ว่า ผมขยับไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่งแล้ว
ไม่น่าเชื่อนะครับ ชั่วโมงที่ไม่่เข้าใจที่สุด ทำให้เราเรียนรู้ได้มากที่สุดอีกครั้ง

<< APHN Diploma of Palliative Care ๑๕: ความเศร้า

APHN Diploma of Palliative Care ๑๗: บทบาทสมมุติ >>