(๑)   

  

บ้าน,   อยู่ไม่ไกล

หากแต่ใจอยู่ไกลบ้าน 
นานและนาน 

ที่การงานเคี่ยวเข็ญเป็นเจ้าชีวิต 

กลับบ้านกันไหม 
ไปให้หัวใจได้หลับสนิท 
หนุนตัก, และจุมพิต 
ให้หัวใจได้แนบชิด..  "หัวใจบ้าน”

 

 (๒)     

 

คิดดูสิ, หลังคาบ้านแต่กาลก่อน 

เคยดับร้อน – ต้านลมฝนจนสะท้าน 

บัดนี้,  ยังอยู่เย็นเป็นสำราญ 

หรือร้าวรานโทรมทรุด  -  ทุกข์ท้อใจ     

 

คิดดูสิ,  กระถิน  ริมรั้วบ้าน
เคยกิ่งก้านเขียวชะอุ่มเป็นพุ่มใหญ่ 

บัดนี้,  ยังชูช่อล้อลมไกว 

หรือหักโค่นกิ่งใบไม่เหลือรอย

 

คิดดูสิ,  แคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้าน
เคยสำราญเอนกายยามบ่ายคล้อย
บัดนี้,  ผุพัง  หรือยังคอย
ให้เราคืนเท้าถอย -  รอยเวลา

 

คิดดูสิ,  รองเท้าเก่าเราเคยใส่
แม่เก็บไว้ “เป็นของเจ้า”  เฝ้ารอท่า
ประตูบ้านรอขานรับวันกลับมา -
ชานบ้านอันแก่ชรา...  รอปลอบใจ

 

(๓)

 

กลับบ้าน,  ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่หนอ ?

บ้านยังรอ!  จำได้  ใช่หรือไม่ 

ฟังสิ,  นั่นเสียงเพรียก  -  เรียกมาไกล  ! 

เสียงนั้น,    คุ้นใช่ไหม.. เสียง “หัวใจบ้าน”!

 

   

 


  

เปล่าหรอกครับ..

ผมเพียงแต่อยากกลับบ้าน

หากแต่มีราชการ... ที่ "บ้าน"  ยังต้อง "รอ"