.....

 

 

 

 

 

…  อยากรู้จริงๆ ว่าทำไม๊ ทำไม ใครไปเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง แล้วถึงกับ ติดอก ติดใจ กันหนักหนา ... บางคนก็ถึงกับไม่อยากจะกลับมา อยากจะตั้งรกรากเสียที่โน่นเลย ... หรือใครบางคนที่เมื่อกลับมา ถึงกับตั้งชื่อลูกตัวเองว่า น้องปาย บ้าง .. ส่วนใครไม่มีลูก ก็ตั้งชื่อน้องหมา น้องแมวที่บ้าน ว่าปาย ก็ว่ากันไป  

.... ผู้เขียนไปปายครั้งแรก แบบไม่ได้ตั้งใจค่ะ หลังจากงานจุลกฐินที่แม่แจ่มแล้วเสร็จ มีเวลาว่างก่อนจะไปสอนหนังสือเด็กที่เชียงราย เลยอ้ะ ... ไปปายดีกว่า ไปดุ่มๆ แบบไม่รู้น้องโหน่ น้องเหน่ อะไรเลย ... แต่ เชื่อไหมคะ ... ให้ตายสิ โรบิ้น ...  


..... เมืองเล็กเล็กโอบล้อมด้วยขุนเขา
ลมพัดเบาเอื่อยเรื่อยดั่งเมืองสวรรค์
สายน้ำปายไหลผ่านเนิ่นนานครัน
แว่วรำพันหวั่นวาบหวามถามหาปาย


อรุณรุ่งเดินจูงมือกันไปชมตลาด
สายตากวาดไปถ้วนทั่วมัวเฉิดฉาย
วิถีชีวิตชุมชนมีผู้คนหลากมากมาย
เงียบงามง่ายน่าชื่นชมภิรมย์จริง

  ช่อ

รวงข้าวเขียวพริ้วพัดระบัดใบ
ยอดหญ้าชูหวามไหวละไมยิ่ง
ฟ้ากว้างใหญ่เด่นครามงามล้ำจริง
ธรรมชาติช่างเสกสรรบรรณาการ
 

ยามสายัณห์อัสดงลงเหลี่ยมเขา
เดินดุ่มเดาชมพฤกษาน่าสุขสันต์
ได้ยินเสียงใบไม้ต้องสายลมพลัน
แสนเบิกบานกับนกน้อยคล้อยเมฆา
 

รัตติกาลผ่านเยือนเหมือนเตือนจิต
ชวนมิ่งมิตรชมแสงสีมีหรรษา
ร้านงานศิลป์มีหลายหลากดาษดา
ตระการตาอิ่มเอิบฝันอันสุนทรีย์

 

มนต์เสน่ห์ที่ฝากฝังยังตราตรึง
ห้วงคนึงถึงถิ่นไกลเคยสุขศรี
ประทับใจมิรู้หายได้เปรมปรีดิ์
คงจะมีอีกสักครั้งได้นั่งริมปาย  

                                     * ภาพ –northernhill.com  

.... ต้องร้องแบบ หากเป็นพี่ภูผา เวียงพิงค์ เจอน้องฟ้า อันดามัน ก็ต้องร้องประมาณ wow! it’s my type – ใช่เลย .... จนถึงกับแอบฝันเฟื่อง ไม่อยากจะกลับมาทำงานที่เมืองกรุงแล้ว ...

.... ประมาณว่า อารมณ์ ณ เวลานั้น อยากจะสิงสถิตย์อยู่ถาวร ... มีร้านหนังสือเล็กๆ น่ารักๆ – อัจกลับบุคสโตร์ .. ขอแบบ แอบขายไอศกรีมด้วยนะ ... นะ .. แต่เป็นแค่ฝัน ฝันค้าง ... 

 … แล้วหลังจากนั้น ก็เหมือนต้องมนต์ มีโอกาสได้กลับไปอีกหลายๆ รอบ และพักหลายๆ วัน หลายๆ คืน ... แน่นอน เธอยังอยู่ในใจฉันเสมอ รอหน่อยนะ อีกไม่นานจะต้องกลับไปเยือนเธอ ... ปายที่รัก