ตอนไปเหมือนไก่จะบิน.....ห้ามต่อนะ   
ได้อ่านบันทึกของท่านครูบาสุทธินันท์  รายงานว่า...ท่าน ดร.แสวง  มาถึงแล้ว  และท่านสมพิศ  
แล้วอ่านบันทึกของคุณชายขจิต   ถึงมหาชีวาลัยอีสานก่อนครูอ้อย  
ครูอ้อยเลยบอกว่า...ฝากไว้ก่อนกระเบื้องขจิต  
แล้วครูอ้อยต้องเข้าโคราชก่อน    เพื่อไปหิ้วหมี่ถุงใหญ่  แค็บหมูโคราชใหม่ๆด้วย  คุณขจิต..กิน....  อุ๊แอ่งแอ่ง...
แต่อยากจะเรียนให้ทุกคนทราบว่า....หัวใจได้โบยบินไปถึงที่นั่นตั้งนานแล้ว.....
เอ..คุณขจิต  เดินทางไปถึงก่อน  ไปสำรวจหน่อยซิคะว่า...มะละกอพันธ์ครูอ้อย...ยังอยู่ไหม   แล้วเจ้า...ต้นรัก..กอนั้นยังอยู่หรือเปล่า...อิอิ...แย็บแย็บ...ล้อเล่น  
จองห้องพักเดิมให้ครูอ้อยด้วยล่ะค่ะ...ไปครั้งที่สองนี่   เอ...คาดไม่ถึงแน่เลย  เพราะครูอ้อยอ้วนขึ้นเยอะค่ะ  
อูย....คิดถึงแม่หวี  น้องออย  ครูบาฯ  อ.อุทัย   
แล้วเจ้าหมูเหมยซาน   เจ้าไก่ต๊อกทั้งหลาย   เจ้าวัวน้อยที่ครูอ้อยลูบหางมัน   แล้วก็จะได้ดูนกกระจอกเทศรำให้ดูอีก  หรือจะรำให้น้องแป๊ดดูเท่านั้นนะ....    
คิดถึงต้นลีลาวดี  หน้าบ้าน  และยามค่ำคืนฟังเพลงกล่อม  ใต้แสงจันทร์  กับเจ้าจั๊กจั่นฉี่รดคุณขจิต...อิอิ.....มาเดือนนี้  จั๊กจั่นคงจะตัวโตขึ้น  คุณขจิตลำบากแน่..อิอิ...
อูย.....จะได้พบ ดร.แสวงสวมหมวกหล่อ   
คุณสิงห์ป่าสักลงรูปใหม่  
ดร.กมลวัลย์ผู้น่ารักด้วยเสื้อสีแดง  
อูย...อูย...ดีใจมากๆ   แล้วพบกันค่ะ