บังเอิญ วันนี้ได้ไปอ่านบทความเกี่ยวกับช้าง โดยเฉพาะผู้คนที่นำช้างมาหากิน เพื่อเลี้ยงปากท้อง .... อ่านแล้วมีความรู้สึกว่า สลดใจ มากกว่า ปลงใจ ครับ .... แต่ในเมื่อมนุษย์ต้องดิ้นรนเพื่อให้ท้องของตนอิ่ม ก็ต้องหาทางเพื่อให้ตนอยู่รอด ถึงแม้ว่าบางครั้งจะต้องเบียดเบียนเพื่อนร่วมโลก เพียงเพราะแค่มันเดรัจฉานที่มนุษย์สามารถบงการให้เป็น หรือ ไม่เป็น ตามที่ตนต้องการ
ร่ายซะยาว...พอดีผมก็มีประสบการณ์เกี่ยวกับคนที่นำช้างมาเร่ร่อนตามเมืองหลวงเหมือนกันครับ
สมัยที่เรียนอยู่มหาลัย มีอยู่วันหนึ่งไปเที่ยวแถวๆ ตลาดสะพานใหม่ เวลาพลบค่ำแล้วล่ะ เห็นจะได้ เหลือบไปเห็นควาญช้างและผู้ติดตามอีกสองคน พาช้าง ซึ่งยังตัวเล็กๆ อยู่เลย เร่ขายอ้อย ขายกล้วย ... ปากก็ตะโกนว่าซื้ออาหารให้ช้างมั๊ยครับ ๆๆๆๆๆ ผมเลยยืนอยู่ตรงนั้นรอจนควาญช้างเดินเข้ามาหา "ซื้อกล้วยเลี้ยงช้างมั๊ยครับน้อง" ควาญโฆษณาเต็มที่ แต่วันนั้นผมนึกยังไงไม่รู้ อยากกวนขึ้นมาซะงั้น เลยตอบไป "ช้างมันไม่หิวหรอกมั่งพี่" "หิวครับน้อง น้องช่วยซื้อกล้วยให้มันกินสิครับ ทำบุญด้วย" เสียงควาญช้างออดอ้อนเต็มที่ ผมเลยกวนกลับเข้าให้ "โห..ถ้าช้างมันหิว พี่ก็เอาให้กินสิ มาขายให้ผมทำไม" สิ้นเสียงประโยคนี้แหล่ะ ควาญช้างหน้าไม่สู้ดี (คงโกรธเต็มที่) เดินหนีไปเลย ส่วนเพื่อนผมที่มาด้วยและแม่ค้าข้างๆ แถวนั้น หัวเราะกันให้ขรม แล้วก็แสดงทัศนะต่างๆ นานาๆ (นินทาตามหลังช้างนั่นแหล่ะ)
เป็นไงครับ ผมว่าบางครั้งเราก็ต้องแยกแยะ ใจแข็งให้เป็น ถึงแม้การนำช้างมาหากินจะเป็นอาชีพสุจริต แต่ผลกระทบมันมากหลายเหลือเกินพี่น้อง ไหนจะทำให้การจราจรติดขัดในบางครั้ง ไหนจะสร้างความรำคาญแก่ผู้พบเห็น + เวทนาช้างด้วย ไหนจะเป็นการทรมานช้างอีก สารพัดอย่าง
เรื่องเล็กๆ แค่นี้ แต่มันสามารถขยายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ใครจะไปรู้ มีแต่พูดกันว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต้องเข้ามาดูแล ผมก็ไม่เห็นว่าจะขยับเขยื่อนอะไรมากมาย อย่างมากก็จับควาญช้าง แล้วส่งกลับ ส่งกลับไปไหนก็ไม่รู้ แล้วต่อจากนั้นล่ะ ปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นนะหรือ ไม่มีอะไรรองรับให้เขาในพื้นที่เลย แล้วไม่นาน เขาก็ต้องนำช้างกลับเข้ามาอีก
สวัสดีครับ