วันหยุดและวันเดินทาง วันทำงาน สำหรับคนอิสระอย่างผม มีหลากหลายความรู้สึกอยากจะบอกกล่าว

ดอกไม้หน้าบ้าน
******************************************

ผมเพิ่งเดินทางมาจากโครงการหลวงหมอกจ๋าม ไม่ไกลจากชายแดนไทยพม่าเห็นมีคนบอกผมว่าห่างชายแดนเมืองยอนประมาณ ๓ กิโลเมตร

มุมมองจากหน้าบ้านพักที่ หมอกจ๋าม
*************************************

สองวันที่ผมเดินทางไปทำงาน เรื่องราววิ่งผ่านเข้ามาให้ผมขบคิดมาก เป็นเรื่องราวเชิงบวกที่หนุนเสริมให้ผมคิดพร้อมกับมีกำลังใจทำงานต่อไป

ลูกพลับสดๆบนต้นใกล้ที่พักของผม
***************************************

การที่ผมได้ใกล้ชิดธรรมชาติ วิถีผู้คนที่บริสุทธิ์ ผมมองว่าผมโชคดีมากที่ได้ซึมซับสิ่งเหล่านั้น เป็นวิถีของผมที่เกิดจากการทำงาน

ขาไป.......เช้าตรู่วันหยุด และวันฝนตกปรอยๆ มองออกนอกหน้าต่าง เห็นตึกรามบ้านช่อง ถูกคลุมด้วย แพรฝนสีขาวจาง อากาศสบายๆอย่างนี้...หลายคนพักผ่อน ซุกกายใต้ผ้าห่ม แต่ผมมีภารกิจเบื้องหน้าที่ต้องทำ

ไม่กี่อึดใจ รถโครงการหลวงพาผมมุ่งสู่ด้านทิศเหนือของเมืองเชียงใหม่ โดยมีจุดปลายทางที่โครงการหลวงหมอกจ๋าม

วันนี้ที่ "หมอกจ๋าม"
****************************************

วันนี้ เป็นอีกวันผมนั่งรถอย่างมีความสุข คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยด้วยระยะทางค่อนข้างไกล เสียงเพลงในรถยังทำหน้าที่เป็นอย่างดีเพื่อให้ความสุขสดชื่นกับูคนในรถ  เพลง “นิราศเวียงพิงค์” ทำให้ผมเห็นภาพของเมืองงามอย่างชัดเจนในวันที่สายฝนกำจาย  นึกชมในใจฝนฟ้าช่างทำหน้าที่ได้ดีเสียจริง...ผมชอบครับฝนปรอยๆกับเพลงเพราะ ทำให้จินตนาการผมทำงานได้ดี

เบื่อ ลำน้ำเฮาไปแอ่วดอย ผาเงิบชวนเพลินใช่น้อย แอ่วดอย แสนเพลินกระไร
มีน้ำตก และนกบินร้องก้องไพร ยินเสียงมันแล้วสุขใจ สุขใดบ่มีเปรียบปาน
โอ้เวียงพิงค์ แม้ฉันจากไปแสนนาน
แต่ความหมุนเวียนแห่งกาล บ่ได้ทำให้ข้าลืม

ผ่านดอยหลวงเชียงดาว....... “ ฤาสูงนี้.........เปียงดาว”

ดอยหลวงเชียงดาว "เปียงดาว " ที่ อ.เชียงดาว

*******************************

 

โอ้..ผมคิดเหมือนเดิมทุกครั้งเมื่อผ่านภูเขามีชีวิตลูกมหึมานี้ ดอยหลวงเหมือนมีพลังบางอย่าง ผมรู้สึกได้ด้วยตนเอง ผมเป็นเพียงคนกระจ่อยร่อยที่ยืนมองดอยหลวงด้วยความชื่นชมในความยิ่งใหญ่ สง่างาม

ดอยหลวงเชียงดาว ยังเป็นดอยหลวงที่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึก ไม่ว่ากี่ฝนกี่ร้อนกี่หนาว ไม่เคยประหวั่น ดอยหลวงก็ยังคงอยู่ตรงนั้น และเป็นชีวิตของผู้คนรอบดอย

ไปถึงที่แม่อาย.......

ธรรมชาติวิถีผู้คนที่นั่น สดใสไร้มายา คนไทใหญ่ ไทลื้อ ไทแช่ม ไทมาว และกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยอยู่กันอย่างมีสุข แม้ว่าส่วนหนึ่ง พวกเขาไม่มีสัญชาติไทย!!!!

วันสายๆ ที่มีความหมายกับหนุ่มปกาเกอญอ สุรสิทธิ์
***********************************************

ผมสัมผัสวิถีไทลื้อเต็มๆ เมื่อคืนที่ผ่านมา ความกระตือรือร้นต้อนรับอาคันตุกะแปลกหน้าอย่างผม  เป็นความประทับใจแรกพบ ทำให้การเริ่มต้นทำงานผมมีความหมายมากยิ่งขึ้น

วิถีการทำงานภายใต้ภารกิจโครงการหลวงมอบหมายเริ่มต้นในคืนนั้นเอง

วันนี้และผมก็ทำสำเร็จตามเป้าหมายทั้งวัตุประสงค์ของงานและเป้าหมายลึกๆที่ผมแอบตั้งไว้ในใจ  และผมคิดว่าเป็นการเริ่มต้นให้ชาวบ้านช่วยกันคิดต่อ

ผมสัญญาว่าจะมาหาพวกเขาอีกหลังจากครั้งนี้

แม่เฒ่าชาวไทลื้อ มวยผม เธอบอกผมด้วยสายตา
**********************************************

แม่เฒ่าชาวไทลื้อ เธอบอกผมว่า “ ให้ผมโชคดี และอย่าลืมพวกเราที่นี่ มาเยี่ยมอีกนะ...”เป็นคำพูดเรียบๆที่มีพลังกินใจผม ก่อนที่ผมจบภารกิจแรกที่นั่น

ผมสบตาเธอ เห็นประกายของความหวังบางอย่างซ่อนในดวงตานั้น คิดต่อว่าประกายดวงตานั้น คงซ่อนความรู้สึกมากมายในความเป็นคนไร้สัญชาติและอยู่ในผืนแผ่นดินไทย

วันนี้ผมมาในภารกิจขององค์พ่อหลวง........ผมตั้งใจทำให้ดีที่สุดครับ

********************************

 

บรรยากาศที่ผมเล่า เป็นบรรยากาศจริงที่เกิดขึ้นกับผม ใน 2 วันหยุดของใครหลายคน เป็นวิถีทำงานที่มีคุณค่า และ ผมคิดว่า อยากให้เรื่องราวเล็กๆของผมผนวกเข้าไปในความคำนึงของใครหลายคน

อยากให้หลายท่านมองว่างานมีชีวิต และมีความสุขเกิดที่ใจเรา และความตั้งใจ...และไม่ท้อ

ทุกสิ่งทุกอย่างทำหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่

************************************

ผมจะมาเล่ากระบวนการทำงานที่เป็นสารัตถะอันมีประโยชน์ในบันทึกผมต่อไปนะครับ

"เกิดในดินแดนต้องทดแทนคุณแผ่นดิน"

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร
๒๒ ก.ค. ๕๐
เชียงใหม่
ขอขอบคุณ
เฉพาะภาพดอยหลวงเชียงดาว อ้างอิงภาพจาก www.weekendhobby.com/.../Question.asp?ID=621