นิทาน : หิ่งห้อยและแมงเม่า

คืนนี้เป็นคืนเดือดมืด เมื่อมองไปริมฝั่งน้ำคลองท่าตะเภาจะเห็นต้นไม้ใหญ่น้อยนิ่งงันสงบเงียบ ป่าจากที่มีปลายใบเล็กแหลมแทงลู่อากาศเป็นริ้วมองเห็นใบเรียวครึ้มดำ ความห่างของใบจากให้เห็นช่องว่างคือท้องฟ้ายามเดือนดับ พุ่มลำแพนใหญ่เท่านั้นที่ดูมีสง่าราศี หิ่งห้อยจับอยู่บนต้นลำแพนนี้ แสงไฟจากหิ่งห้อยนี่เองทีทำให้ต้นลำแพนดูดีระยิบระยับ

“อ้าว คุณแมงเม่า กลางค่ำกลางคืนจะรีบบินไปไหนกันล่ะเนี่ย” หิ่งห้อยทักทายแมลงเม่าเพื่อนร่วมวิชาชีพเดียวกันผู้กำลังบินผ่านต้นลำแพนไป แมลงเม่ากลับหลังหันพร้อมกับบินลอยอยู่ในอากาศ และกล่าวว่า “อ้าวสวัสดีเพื่อน ตะกี้ฉันมองไม่เห็น ก็เลยไม่ได้ทักทายผนวกกับความเร่งรีบ ขอโทษด้วย”“ไม่เป็นไรๆ อย่าคิดอะไรมาก เท่าที่ฉันคบเพื่อนมาฉันเชื่อว่า เพื่อนฉันนั้น ไม่มีใครเสแสร้งแกล้งเมินเพื่อนด้วยกันแน่นอน เพราะเราล้วนคบกันด้วยความจริงใจ เปิดใจ ไว้ใจกัน ต่างจากสัตว์บางตัว คอยหลบๆ ซ่อนๆ เมื่อเจอเพื่อนกัน หรือไม่ก็ทำเมินไม่อยากรู้จักไปก็มี กิริยาเช่นนี้คือความไม่จริงใจ ” หิ่งห้อยพยายามพูดเพื่อให้แมงเม่าสบายใจ และถามย้ำว่า “ตกลงจะรีบไปไหนล่ะ” แมงเม่าจึงตอบว่า “จะรีบไปซื้อปากกาให้น้า” หิ่งห้อย “แล้วน้าของเพื่อนไปไหนซะล่ะ ถึงปล่อยให้เพื่อนบินเดี่ยวๆ ยามค่ำคืนแบบนี้” แมงเม่า “น้าแกไม่ว่าง เห็นบอกว่าจะรอดูละครทีวีที่แกติดตามมาหลายคืนแล้ว” หิ่งห้อย “น้าที่พูดถึงนี้คือน้าผู้หญิงที่เป็นครูใช่ไหม” แมงเม่า “ใช่ ทำไมหรือ” หิ่งห้อย “ถ้างั้นฉันรู้แล้ว อาของฉันก็ประมาณนี้แหละ ชอบที่จะใช้คนอื่น ฉันมักถูกใช้อยู่บ่อย อันที่จริงไม่ได้ขี้เกียจที่จะทำหรอก แต่บางทีให้นึกสะท้อนใจ บางทีฉันยุ่งมากๆ ขณะที่อาไม่ได้ทำอะไรเลย นอนไขว่ห้างอยู่บนปางไม้ แต่แกก็ใช้ฉัน แกเป็นครู ฉันสงสัยว่า แกใช้แต่เด็กจนลืมตัว เข้าใจว่าคนในบ้านก็คือเด็กที่แกสอน นี่แหละนะ สัตว์บางตัวเคยถูกรับใช้มาจนเคยชิน จึงทำอะไรไม่เป็น ดังนั้น เราไม่พึงอยู่อย่างนั้นจนเคยตัว” แมงเม่า “อือ มันก็น่าคิดอยู่นะ บางทีฉันก็ลืมตัวอยู่เหมือนกัน เนอะ ลืมอะไรก็พอจะลืมได้ ขออย่าได้ลืมตัว”