ช่วงหลังผมยังไม่มีเวลาอย่างเต็มที่และเต็มกำลังให้กับพวกเขาเท่าที่ควรจะเป็น

เดือนมิถุนายนที่ผ่านมาจนบัดนี้–

ผมยังค้นหาวันหยุดสุดสัปดาห์อย่างเต็มร้อยให้กับตนเองยังไม่ได้   ในช่วงเทศกาลประชุมเชียร์และรับน้องใหม่เราทำงานกันทุกวัน  และอยู่เวรกันดึกดื่น  ขณะที่เสาร์อาทิตย์ก็อัดแน่นด้วยตารางกิจกรรมอันหลากหลาย   เหล่าบรรดาลูก ๆ  หลังเลิกเรียนก็ต้องวิ่งเล่นอยู่ในบริบทกิจกรรมเดียวกับผม  จากนั้นจึงกลับบ้านตอน 3 –  4  ทุ่มพร้อมกับคุณแม่   ขณะที่ผมส่วนใหญ่ยังคงกลับที่พักในห้วงเวลาประมาณเกือบเที่ยงคืน  หรือแม้แต่หลังเที่ยงคืนไปแล้วแทบทุกวัน

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สภาพเช่นนี้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง   หรือแม้แต่ตอนนี้   ผมก็ยังค้นหาวันหยุดที่จะได้ใช้เวลา “คุณภาพ”  กับครอบครัวยังได้   ผมเลยจำต้องหอบหิ้วพวกเขาสัญจรไปสู่เวลากิจกรรมต่าง ๆ  อย่างไม่ขาดห้วง   และลูก  ๆ  ก็ติดสอยห้อยตามไปด้วยความสนุกสนาน  ซึ่งก็เป็นธรรมดาที่เด็กมักชอบไปโน่นไปนี่  เพราะคิดอยู่อย่างเดียวว่า “มันคงสนุก ..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p></p><p>กระทั่งวันหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้   ขณะที่ผมจอดรถและลงไปซื้อหมูปิ้งเพื่อให้ลูกได้ทานก่อนไปโรงเรียน   เพราะกลับขึ้นมาบนรถ   ผมก็มองหา “เจ้าจุก”   แสนซนของผมอย่างตกใจ   สภาพที่แกนอนหมดสภาพในชุดนักเรียนอยู่บนเบาะหลังบ่งบอกชัดเจนว่าแกกำลังอ่อนเพลีย      </p><p></p><p>“พ่อ … แดนเมือย !… แดนอยากนอน..”      ไม่ทันที่ผมจะเอ่ยคำพูดใด   น้องแดนไทก็พูดขึ้นมาด้วยสรรพเสียงที่แผ่วเบาแต่กรีดลึกลงไปในทุกห้วงห้องใจของผม –    ครับ,  ผมรู้สึกผิดอย่างมหันต์   ผิดจนแทบไม่อยากให้อภัยกับตนเอง !  ผิดจนแทบอยากชกหน้าตนเองให้แรงและแรงอย่างที่สุด !         </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โดยธรรมดาแล้ว   เป็นที่รู้กันว่าเจ้าจุกของผมเป็นเด็กร่าเริง  ห้าวหาญชาญชัย  ตรงไปตรงมา  ร่าเริงถึงขั้นซ่าส์แสบสุด  กินง่ายนอนง่าย,  ตื่นเช้าและอาบน้ำด้วยตนเอง โดยแกจะสามารถจัดการกับกิจวัตรเหล่านี้ได้อย่างดีเยี่ยม   และในระยะหลังผมเองก็สังเกตเหมือนกันว่าแกเริ่มตื่นสาย  งอแง .. และอึดอาด  ขาดชีวิตชีวาเป็นที่สุด   รวมถึงความอ้วนหนาของร่างกายดูจะซูบผอมลงอย่างถนัดตา   คงมีก็แต่ผมจุกถักเปียบนศีรษะนั่นแหละที่ยังเคลื่อนไหวอยู่อย่างไม่ขาดห้วง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>และนั่นคือผลพวงของลูกที่ได้รับผลพ่วงจากการงานของพ่อผู้ซึ่งนำลูกเข้ามาเกี่ยวพัน</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่วงหลังผมยังไม่มีเวลาอย่างเต็มที่และเต็มกำลังให้กับพวกเขาเท่าที่ควรจะเป็น   การไปรับไปส่งเป็นหน้าที่ของคุณแม่   แต่เมื่อมีโอกาสผมกับพวกเขาก็ขลุกอยู่ด้วยกันอย่างเต็มเหวี่ยง  และส่วนหนึ่งก็เกี่ยวคล้องพวกเขาเดินทางไปราชการด้วยอย่างสม่ำเสมอ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>วิถีครอบครัวกลางถนนอาจจะดูตื่นเต้นสำหรับลูก ๆ  แต่นั่นคงไม่ใช่การพักผ่อนที่เหมาะสมสำหรับพวกเขา   การวิ่งเล่นในบริบทของงานราชการก็อาจไม่ใช่การพักผ่อนที่มีคุณภาพต่อชีวิตของพวกเขา –     </p><p></p><p>ล่าสุดวันเสาร์ที่ผ่านมาซึ่งผมต้องสัญจรไปเป็นวิทยากรบรรยายนอกสถานที่และต่างอำเภอ    คุณพ่อตัดสินใจเดินทางมารับเจ้าจุกกลับไปบ้านที่กาฬสินธุ์   นั่นคือเหตุผลหนึ่ง  เพราะเด็ก  ๆไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว ..  และจนบัดนี้ผมก็ยังไม่มีเวลากลับไปรับกลับมาที่สารคามเลยก็ว่าได้  </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>เมื่อวานตอนเย็น,   เสียงของแกแผ่วผ่านมาจากโทรศัพท์อันไกลโพ้น   บอกกล่าวต่อคุณแม่ว่า “ไม่สบาย ..และอยากกลับสารคาม”  ขณะที่พี่ชายก็รบเร้าให้ผมกลับไปรับน้องกลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้      </p><p> </p><p>แดนไทเป็นเด็กแข็งแรงเสมอ… ไม่ค่อยเจ็บไข้.. และถึงเจ็บไข้ก็กินยาง่าย  !  ช่วงหลังแกงอแงบ่อยครั้งเหลือเกิน  และผมมักได้ยินคำสนทนาระหว่างแกกับแม่ผู้เคร่งครัดเสมอ  ซึ่งส่วนหนึ่งแฝงด้วยน้ำเสียงที่บ่งชัดว่า  “แกมีความสำคัญต่อครอบครัวแค่ไหน  หรือไม่ก็โปรดกรุณาอย่าขัดใจเธอนะ  ไม่งั้นแกจะหลบลี้หนีหน้าและไม่ยอมกลับมาเป็นลูกของแม่อีกเลย” </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือส่วนหนึ่งของคำพูดที่แกสำทับต่อคุณแม่ของแกเอง –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   “ทีหลังห้ามด่าแดน   เดี๋ยวแดนสิตาย  เดี๋ยวแม่กะสิบ่เห็นหน้าแดน”    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ทีหลังอย่ากินขนมแดน   เดี๋ยวแดนกะสิบ่ฮักแม่เลย ฮู้บ่”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> “ทีหลังต้องพาแดนไปเล่นน้ำ   ห้ามด่า … ได้ยินบ่”    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ทีหลังต้องให้แดนเล่นของเล่นโดน ๆ …”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>หรือไม่ก็ตัดพ้อและฟ้องผมอยู่เรื่อยว่า  “พ่อ  แม่ด่า…”  หรือไม่ก็  “บ่ฮัก  แม่แล้ว !”  ซึ่งวาทกรรมสองคำหลังนี้เราต่างโดนกันบ่อยครั้ง  แต่ดูเหมือนมันจะเป็นเสี้ยวอารมณ์น้อยนิดที่เกิดจากการไม่ถูกตามใจเป็นหลัก  </p><p>   </p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และสำคัญสุดที่ผมขำและปนเศร้าอยู่ไม่น้อยก็คือ  คำขู่อย่างไร้เดียงสาของแกที่มักเปรยกับคุณแม่ของแกอย่างบ่อยครั้ง  และทำเอาเพื่อนชีวิตของผมต้องยอมสิโรราบอย่างไม่มีข้อแม้  นั่นก็คือ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> “แม่มีลูกจักคนเดี่ยวนิ”  (แม่มีลูกกี่คนกันแน่)   หรือไม่ก็   “แม่อยากมีลูกสองคน บ่”   (แม่อยากมีลูกคนเดียวหรือไง)    วันนี้ผมคิดถึงเขาเหลือเกิน   …     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครับ,   ผมมีลูกสองคนและมีเจ้าจุกเป็น “ลูกซายหล่า..”  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>