ลูกชายอาจารย์น่ารักทั้งสองคนเลย เมื่อกี้ให้ที่บ้านดูรูปน้องแดนคนเล็ก ท่าทางจะแสบพอตัวนะคะ เห็นใจและเข้าใจทั้งสองฝ่าย อาจารย์เองก็คงอยากใช้เวลากับลูกๆ ถึงต้องหอบหิ้วกันไปมา เด็กเองก็ยังเล็กมาก คงเหนื่อยจริงๆ ถึงออกอาการพูดมาแบบนั้น แต่อยากจะบอกว่าเดี๋ยวน้องเขาก็หายค่ะ ดีกว่าไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน (ทั้งสองคนกี่ขวบกันแล้วคะ)

ที่บ้านก็มีหลานชายอยู่ด้วยคนนึง 7 ขวบกว่า เขาเฝ้ารอเรากลับบ้านตั้งแต่เย็นจนมืด จนบางครั้งเข้านอนก็บ่นกับย่าว่า เมื่อไหร่อาจะกลับ ผมคิดถึง อยากกอด เช้าๆ ก็ต้องบุกมาห้องเรากอด หอม ทั้งๆ ที่เราไม่ยอมลืมตา พอวันไหนกลับมาเร็วต้องมานั่งตักตลอดเวลา ที่นั่งเยอะแยะเต็มบ้านไม่นั่ง บางทีเราก็ให้นั่งสักพักแล้วก็ไม่ไหวเพราะตัวหนัก พอไล่เขาก็บอกว่า "ผมคิดถึงอามากนะ ไม่รักผมเหรอ ขอนั่งตักหน่อยเถอะ" เอ้า เอาก็เอา ทนให้นั่งจนขาชาเพราะทั้งรักทั้งสงสาร เสาร์อาทิตย์ก็พยายามให้เวลาเขา อยู่กับเขาเล่นกับเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้