เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว (เสาร์ที่ 30 มิ.ย.) เป็นครั้งแรกในรอบหลายๆเดือนที่นั่งสมาธิข้างนอก

อากาศดีมากๆ ไม่หนาวไม่ร้อน มีลมพัดเย็นๆ

เรายกเก้าอี้พับไปนั่งกันข้างๆสนามเด็กเล่น ซึ่งวันนั้นเป็นวันเสาร์ของ long weekend โรงเรียนปิดสอน มีแต่พวก kendo กับ kyudo มากัน ไม่มีเด็กมาวิ่งเล่นเหมือนวันอื่นๆ

ตอนที่นั่งอยู่ ครูอีฟบอกว่า ถ้าไม่กำหนดที่ลมหายใจ ก็ให้ลองใช้เสียงอะไรก็ได้ที่มัน constant เช่นเสียงพัดลมแอร์ที่ดังหึ่งๆอยู่ตลอด หรือ ให้กำหนดจิตที่ผิวหนังเราคอยรับความรู้สึกที่มีลมมากระทบอยู่ตลอด

ก็เหมือนทุกๆเสาร์เรานั่งสมาธิกัน 20-30 นาทีก่อนเริ่มยิงธนู แต่การได้นั่งข้างนอก ได้ยินเสียงนก ได้รับลมนี้มันทำให้สงบแบบสดชื่นมากๆ

พอนั่งสมาธิเสร็จ เราคุยกัน เรื่องเสียงที่ได้ยินขณะทำสมาธิ ว่าเรามีสติรับรู้ในเสียงที่เราไม่ค่อยได้ยินมากมาย

ครูอีฟซึ่งเธอมีอาชีพเป็นนักดนตรี เล่าให้ฟังว่า ในเมืองแวนคูเวอร์นี้มีกิจกรรมฟรีชื่อ sondwalk จัดปีละหลายครั้ง  ใึครมาเข้าร่วมก็ได้ แต่คนจัดและคนเข้าร่วมหลักๆคือนักดนตรี

ทั้งกลุ่มตั้งแต่ (5-50 คน) จะเดินไปด้วยกันโดยไม่คุยกันเลย แล้วพอเดินครบรอบที่วางแผรไว้ ก็มานั่งคุยกันทีหลังว่า เป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินเสียงอะไร รู้สึกอย่างไร รวมเวลาเดินและพูดคุยก็ 1 ชั่วโมงครึ่งพอดี

ตอนนี้มีจัดกันทั่วเมืองเลยค่ะ

หลายคนเล่าว่าคุณจะได้ยินว่า เสียงคนเดินข้ามถนน เสียงใบไม้ไหว กิ่งไม้สีกัน เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคารถ ทั่งหมดล้วนเป็นเพลง (composition) 

และอีกหลายๆคนเรียกว่า soundwalk คือ listening meditation นั่นเอง 

Soundwalking can be a way to deepen our relationship to “place”; …to be open without a need to define, intellectualize, categorize, or interpret; to listen without expectations, assumptions or judgement; Soundwalking can be a meditation: the world happens, the sounds occur and they pass. – Hildegard Westerkamp จาก newmusic.org

-------------------------------------------

อ่านเรื่อง zazen ตอนที่ 1 (คลิก)

อ่านเรื่อง zazen ตอนที่ 2 (คลิก)

อ่านเรื่องคิวโดะ: ธนูญี่ปุ่น (คลิก)