Open" & "Close" are words with opposite Meaning
ได้รับเมล์จากคุณ Rajeev Shrestha ตอนบ่าย แต่ทักทายด้วยคำว่า Good Morning พร้อม ๆ กับมีข้อความใต้ภาพว่า
Who said "Open" & "Close" are words with opposite Meaning.
You will always be open to the person who is close to you.
You will always be open to the person who is close to you.
ผมชอบใจมากอยากเก็บมาไว้ที่นี่และแบ่งปันกันต่อครับ
ขอบคุณมากนะคะ อ่านแล้วชอบเช่นกัน
สวัสดีครับ คุณครูตู่
ดีใจนะครับที่ชอบ
พี่หนิงฝากรูปนี้ด้วยนะคะ
พี่หนิงครับ
ขอบคุณมากนะครับ "ไม่มีอุปสรรคใด ๆ เลยนะครับ ขอเพียงสู้" หาเก้าอี้มารองเอาก็ได้นะครับ
Who said "Open" & "Close" are words with opposite Meaning.
You will always be open to the person who is close to you.
You will always be close to the person who is open to you. ??????
ขอบคุณมากครับ สำหรับสิ่งดีๆ ครับ
ภาพ Together และข้อความดีมากเลย คุณเอามาเผื่อแผ่ ขอบคุณค่ะ
ใช่ค่ะน้องชายขอบ เช่นเดียวกับคนที่ไม่สูงแหละค่ะ คนพิการก็ไม่อยากให้เราทำราว เตี้ยๆให้เขาจับเฉพาะเขา เขาต้องการจะจับราวเดียวกันกับคนอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องลุกเพื่อเสียสละที่นั่ง ไม่ได้อยากเป็นภาระของใคร หรือโดนแบ่งแยก แต่ขอแค่สิ่งอำนวยความสะดวก (Acessive Technology : AT ) ที่เหมาะสม บางครั้งก็ไม่ใช่อุปกรณ์ที่เทคนิคอะไรเยอะแยะ ขอแค่เข้าใจในข้อจำกัดที่เขามีและตอบสนองความต้องการของเขาได้ ก็เพียงพอแล้วค่ะ
คุณเม้ง และคุณอรทัย ครับ
ผมมีความสุขแล้ว เมื่อได้รับรู้ว่าทุกคนคิดไปยิ้มไป อิ่มเอิบไปด้วย และผ่อนคลายกับภาพนี้ ภาพพี่หนิงก็น่าคิดน่าสนใจมากนะครับ เรื่องนี้เป็นกระบวนทัศน์ที่สำคัญมากในการอยู่ร่วมกับคนในสังคมที่ธรรมชาติใ้ห้มีทั้งเหมือนและแตกต่างกันครับ
พี่หนิงครับ
ใช่เลยครับ ตอนที่ผมทำงานกับคนพิการใหม่ ๆ ก็พยายามที่จะช่วยพยุง ช่วยเหลือสารพัด ประมาณว่าอยากจะทำให้ดีที่สุด และแล้วลุงช่วง นายกสมาคมคนตาบอด จ.พัทลุง ที่ผมจะถือว่าเป็นครูผมเสมอ ๆ บอกว่า ไม่จำเป็นต้องช่วยเหลือทุกอย่าง เพียงแต่เอื้ออำนวยให้เขาทำเอง เพราะภูมิใจที่ได้ทำเอง เดินบนลำเข้งตัวเองมากกว่าครับ
สวัสดีค่ะ
ชอบที่คุณเขียนว่า
นายกสมาคมคนตาบอด จ.พัทลุง ที่ผมจะถือว่าเป็นครูผมเสมอ ๆ บอกว่า ไม่จำเป็นต้องช่วยเหลือทุกอย่าง เพียงแต่เอื้ออำนวยให้เขาทำเอง เพราะภูมิใจที่ได้ทำเอง เดินบนลำเข้งตัวเองมากกว่าครับ
ค่ะ คนทุกคน ต้องการ ความภาคภูมิใจในตัวเอง ไม่อยากให้ต้องเป็นรับความช่วยเหลืออยู่เสมอๆค่ะ
สวัสดีครับคุณ sasinanda
ขอโทษนะครับ หากผมจะยังไม่ได้ไปเยี่ยมทิ้งรอย ลปรร.ที่บ้าน(Blog)ท่านบ้าง ผมกลับมาครานี้ตั้งใจอย่างยิ่งที่จะรับ/ให้การต่อยอด เติมเต็ม แต่ยังทำได้ไม่เต็มที่นะครับ
ใช่ครับลุงช่วง มีอะไร ๆ สอนผมอย่างลูกอย่างหลานเสมอ ๆ ท่านตาบอดในภายหลังด้วยอุบัติเหตุ ท่านจึงรู้ว่าผมต้องผิดพลาดและไม่เข้าใจอะไร ท่านเอ็นดู คอยชี้แนะกันมาตลอด เราจึงไม่เคยทิ้งกันครับ
แวะเข้ามาอ่านหลายๆเรื่อง
ดีใจที่เจอถ้อยอักษรและความรู้สึก
แล้วจะแปลให้ฟังนะคะ............
ขอบคุณนะครับ คุณวิน ตะวัน และคุณน้องไก่ ตอนนี้กำลังจัดการให้มีเวลาสำหรับการทำในสิ่งที่รักที่ชอบให้ได้มากขึ้นนะครับ