สิ่งของ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ ความรู้สึกดีๆที่ครอบครัวนี้ให้เราเป็นเรื่องที่เราน้อมรับด้วยความคาระวะยิ่ง

     วันนี้ อยู่ที่ปัตตานี เมื่อเช้าแบแว มารับฉันและแฟน ที่มากันสองคนที่สนามบินหาดใหญ่ ตอนเช้าและ ก็มุ่งไปที่ปัตตานี

    ฉันระลึกเส้นทางที่เคยผ่านระหว่างทาง หาดใหญ่ไปปัตตานี ครั้งเมื่อเคยอยู่เรียน หรือ เคยมาเยี่ยมเพื่อน ล่าสุดก่อนฟอกเลือดที่สุรินทร์

     " เดี๋ยวนี้ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ หน่อย เคยโบกรถได้นะ...แบแวเองก็เคยรับเด็กๆ ที่เขาโบกรถเหมือนกัน ไปส่ง น่ารักมาก เด็กๆเมื่อถึงที่ก็จะบอก ขอบคุณ "

    แบแว ชวนไปเที่ยวที่บ้าน เยี่ยมครอบครัว ฉันเห็นว่า วันนี้เราไม่รีบเพราะเพื่อนที่เป็นเจ้าของบ้านที่เราจะไปพัก ก็ประชุมที่หาดใหญ่ และยังไม่เสร็จจนเย็น

    ฉันก็ว่าไปเที่ยวบ้านแบแวดีกว่า แม้ แบแว จะเล่าประวัติ หรือร่องรอย เหตุการณ์ไม่ปรกติต่างๆตามรายทางก็ตาม

    เราออกจากปัตตานีไป 10 กิโล เจอครอบครัว แฟน ลูกๆของแบแว ทั้งที่แต่งงานแล้วและวัยกำลังเรียน และหลานๆ

      

    แฟนแบแวน่ารักมาก ก่อนจากกัน แฟนแบแว นำเอา กาน้ำใบขนาดน่ารัก ที่ซื้อมาจาก นครเมกกะ นำมาให้ฉัน ฉันเกรงใจสุดๆ อยากให้ก๊ะ

( พี่สาว ) เก็บไว้มากกว่า

         บางที สิ่งของ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แต่ ความรู้สึกดีๆที่ครอบครัวนี้ให้เราเป็นเรื่องที่เราน้อมรับด้วยความคาระวะยิ่ง

    เราเคยร่วมงานค่ายเยาวชนกับแบแวมานานแล้ว และแบแวก็ประทับใจ กิจกรรมของเรามาก ยังเก็บรูปภาพที่ แฟนฉันสเก็ตรูปแบแว นานแล้วมาโชว์ ด้วยความภูมิใจ

    ก่อนผ่านทาง ไปบ้านแบแว เราก็ซื้อ มะตะบะครูเซ็ง ....อร่อยมาก

ยิ่งเห็นขั้นตอนการทำ แหล่งขายดั้งเดิม

    ฉันก็ซื้อมาหลายห่อ มาทานแทนข้าวเที่ยงเลยก็ว่าได้

     เข้าเมืองปัตตานี เรานั่งรถผ่านไปตลาด จะบังติกอร์ ...ฉันล่ะอยากได้เสื้อกันฝนบางๆสักตัว แต่บ่ายสอง ตลาดก็วายแล้ว

    " เดี๋ยวนี้ เขาจะเลิกเร็วนะหน่อย ไว้แบแวพามาใหม่นะ "

     เราชอบ แบแวมาก แบแว พูดทั้งภาษายาวี และไทย สำเนียง แบแว แบบซื่อๆ พูดตรงๆ

     แบแวเป็นนักเล่าเรื่องที่ดี ขับรถไปก็เล่าไป และต้องการหันหน้ามามองผู้ฟังเป็นระยะๆอย่างฉันที่นั่งข้างหลังด้วย  ฉันจะรีบพยักหน้าเพื่อให้แบแวหันไปมองถนนโดยเร็ว

     แบแว ไม่ได้เป็นคนขับรถธรรมดาๆ แต่เป็นผู้รู้ และนักสื่อสารที่เป็นมิตรกับทุกคน