ช่างตัดผมจำเป็น

      วันก่อนมีทีมงานฝ่ายปกครองนักเรียนของโรงเรียนมัธยมใน กทม.มาเยี่ยมดูงานที่โรงเรียน เขาเห็นครูจิ๋มกำลังใช้กรรไกตัดผมให้เด็ก และดูเด็กๆก็นั่งให้ตัดอย่างเรียบร้อย ไม่มีปฏิกิริยาขัดขืนแต่อย่างใด แถมยังมีนักเรียนอีก 2 คน กำลังรอคิวให้ครูจิ๋มตัดอยู่ข้างๆอีก เขาเห็นเป็นเรื่องแปลกเลยถ่ายรูปกันยกใหญ่
       รองฯผอ.ฝ่ายปกครองที่นำทีมมาดูงาน เดินมาหาครูจิ๋ม
     “ทำไมเด็กๆยอมให้ครูตัดผมแต่โดยดีล่ะ ถ้าเป็นที่โรงเรียนละก็เธอจะแผลงฤทธิ์ไม่ยอมให้ยุ่งกับหัวของเธอเด็ดขาด”
      ครูจิ๋มยิ้มให้ แล้วก็หันมาลูบหัวเด็กที่เธอกำลังตัดผมให้อย่างเอ็นดู
      “ลูกๆที่นี่น่ารักกันทุกคนละค่ะ” เธอพูดเพียงประโยคเดียว แต่ทำให้ทั้งคนฟังและคนถูกตัดผมเป็นปลื้มไปตามกัน
      ทำไมเรื่องตัดผมเด็กเรื่องเดียวกัน แต่พอต่างกรรมต่างวาระ เหตุใดผลที่ออกมาจึงแตกต่างกัน มีสัมผัสมหัศจรรย์สิ่งใดที่เชื่อมโยงจากส่วนลึกหรือไม่? เพราะเท่าที่ดูฝีมือการตัดผมของครูจิ๋มก็ไม่ได้แสดงความเป็นมืออาชีพแต่อย่างใด?
       ทำให้ผมนึกถึงบทประพันธ์ที่เคยอ่านเจอนานแล้ว
      “ยามรัก น้ำต้มผักก็ว่าหวาน…”
      “ปูว่าหอย แม้กล้วย ว่ากล้าย เรียมตาม…”