มัน บ่ หล่อ แดน บ่มัก ... แดนบ่ไปโรงเรียน

ตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคมเป็นต้นมา  ผมยังไม่มีโอกาสได้กลับบ้านเลยแม้แต่ครั้งเดียว  ซึ่งรวมถึงบรรดาลูก ๆ  ก็ไม่ได้กลับไปเยี่ยมปู่และย่าเช่นกัน   ทำดีที่สุดก็คือการพูดคุยผ่านทางโทรศัพท์เป็นครั้งคราว

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตั้งแต่ต้นเดือนมิถุนายนเป็นต้นมา  ผมยังไม่พบวันหยุดให้พักผ่อน  เมื่อไม่มีวันหยุด  ลูก ๆ  จึงไม่มีโอกาสได้กลับบ้านไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่า   พักหลังพ่อโทรมาเปรยบ่นในทำนองคิดถึงหลานมาก   กระนั้นท่านก็รู้ดีว่าช่วงนี้ผมงานยุ่ง  และเข้านอนดึกทุกวัน ,</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อย่างไรก็ตาม   ทุกครั้งที่เจ้าแดนไทโทรศัพท์คุยกับคนที่บ้าน   ทำเอาใจของผมอ่อนไหวและวาบวุ่นไปทุกครั้ง   เสียงนั้นบ่งบอกชัดเจนว่า “คิดถึงบ้าน  คิดถึงปู่  คิดถึงย่า  คิดถึงน้องหินกลิ้ง”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันเสาร์ที่ผ่านมา,  ผมตัดสินใจขั้นเด็ดขาดไม่ยอมให้พ่อซึ่งอายุเกิน 70  ปีขับรถมารับหลานๆ  แต่ให้เพื่อนชีวิตทำหน้าที่ขับรถไปส่งที่กาฬสินธุ์  ส่วนผมมีภารกิจประชุมนอกรอบกับน้อง ๆ นิสิต –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพื่อนชีวิตเดินทางกลับบ้านโดยมีเจ้าตัวเล็กสองคนขับกล่อมเป็นมโหรีวงใหญ่อยู่ในรถอย่างคึกครื้น และเข้าใจว่าน้องนุ้ย  นุ้ยcsmsu  อาสานั่งไปเป็นเพื่อนด้วยกระมัง ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เจ้าแดนไทตื่นเต้นที่จะได้กลับบ้าน,   ตื่นเช้าและรบเร้าคุณแม่ให้รีบออกเดินทางตั้งแต่ละครจักร ๆ วงศ์ ๆ ยังไม่จบตอนเลยทีเดียว   ผมเองก็มารู้ทีหลังว่า   ทันทีที่เจ้าแดนไทกลับไปถึงบ้านก็ตรงดิ่งวิ่งเข้าซบคุณปู่  พร้อมบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ  ให้ได้รับรู้และรับฟังอย่างมีความสุข  ตรงกันข้ามกับน้องดินที่ทำหน้าที่ไปส่งสถานเดียว  ไม่ยอมนอนค้าง  และติดรถกลับสารคามดังที่ตนเองได้ลั่นวาจาไว้ตั้งแต่ต้น  ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้าวันอาทิตย์,  หลังละครจักร ๆ วงศ์ ๆ  ยุติลง   ผมก็บึ่งรถไปรับเจ้าแดนไท   โดยออกเดินทางจากสารคามตอนประมาณเกือบสามโมงเช้า  ถึงบ้านก็ราว ๆ เกือบเที่ยง  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่บ้านไม่มีคนอยู่สักคน   ทุกคนรวมกันอยู่ที่ทุ่งนา  เพราะช่วงนี้เป็นหน้าน้ำ  จึงต้องกรำงานหนักอยู่กลางท้องทุ่ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชีวิตในท้องทุ่งสดชื่นและชุ่มเย็น   ต้นขี้เหล็กที่ทุ่งนาแผ่กิ่งก้านใบเขียวชะอุ่มเป็นร่มใหญ่   แคร่ไม้ไผ่เก่า ๆ  โทรม ๆ  ยังคงทำหน้าที่รองรับการพักพิงของผู้คนอย่างไม่อิดออด   ขณะที่กลิ่นอายของโคลนตมและน้ำขุ่นจากผืนนาโชยมาเป็นระยะ ๆ ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมใช้เวลาเดินลุยทุ่งอยู่นาน   จากนั้นกลับขึ้นมาพูดคุยกับพ่อและแม่  รวมถึงพี่ชายและญาติที่มาช่วยทำนา   ส่วนเจ้าแดนไทก็สนุกกับการปั้นดินคลุกฝุ่นอยู่อย่างมีชีวิต !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กลับบ้านคราวนี้,  เจ้าแดนไทสบโอกาสได้ตัดผม  (หลังจากที่เราไม่มีเวลาพาแกไปตัดผมเสียเลย)  ครั้งนี้พ่อของผมให้ช่างประจำหมู่บ้านตัดสั้น ๆ  เลาะ ๆ  เล็ม ๆ  รอบศีรษะ  ไม่ใช่การโกนหัวให้โล้นเรียบเหมือนทุกครั้ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ใคร ๆ ก็ชมว่าหล่อ .. ใคร ๆ ก็ชมว่าน่ารัก    แต่ผมรู้เลยว่าเจ้าแดนไท   ดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบทรงผมทรงใหม่นี้นัก   แต่แกก็ดูเงียบ ๆ  เก็บอาการ  ไม่พูดพล่ามอันใดนักเกี่ยวกับเรื่องนี้   แต่กลับกลายเป็นว่า  ขากลับรถยังไม่ทันที่จะแล่นพ้นหมู่บ้าน  แกก็พูดขึ้นมาอย่างเอาจริงเอาจังว่า  “พ่อ … แดน  บ่มักผมทรงนี้  มัน บ่ หล่อ…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมได้ยินเช่นนั้นก็ขำก๊ากออกมาดัง ๆ   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตลอดเส้นทาง   เจ้าแดนไทก็ยังพร่ำบ่นในเรื่องนี้อย่างไม่ว่างเว้น  อีกทั้งยังรบเร้า - บังคับขู่เข็ญให้ผมพาไปตัดผมให้จงได้   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้วมันก็แปลกอยู่ไม่ใช่น้อย,    แดนไทดูจะใส่ใจและหวงแหนทรงผมของตนเองมาก   บ่อยครั้งทันทีที่ตื่นนอน  แกก็มักจะใช้มือลูบศีรษะ   เพื่อตรวจดูว่ามีใครแอบมาตัดจุกทิ้งหรือเปล่า …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การรบเร้าของแกไม่มีวี่แววจะสิ้นสุด  เมื่อกลับถึงห้องพักก็ไม่วายโผเข้ารบเร้าคุณแม่อีกยกใหญ่   “มัน บ่ หล่อ   แดน บ่มัก” ….. “แดน บ่มัก ๆ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และท้ายที่สุดก็เป็นภาระที่คุณแม่ต้องพาไปตัดผมทรงเดิม   โกนให้โล้นเรียบเหมือนเคย   มิเช่นนั้นแกจะไม่ยอมไปโรงเรียน   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“พ่อ … แดนหล่อ คือเก่าแล้ว”  เจ้าแดนไทบอกกับผมหลังกลับจากร้านตัดผม  </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คนอะไรไม่รู้   “สองวัน -  สองทรงผม !”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p><div style="text-align: center"></div></p>  <p align="center">                       (ทรงผมในต้นเดือนพฤษภาคม)  </p><p></p><p></p><p align="center"><div style="text-align: center"></div></p>  <p align="center">(ทรงผมปลายเดือนพฤษภาคม)  </p><p></p><p align="center">  </p><p align="center">(ทรงผมใหม่ที่บันทึกไว้ตอนเดินเที่ยวทุ่ง)  </p><p align="center"> </p><p align="center"> (บนห้างก่อนพาไปตัดผมทรงเดิม) </p><p align="center">     </p><p align="center">                        </p><p align="center">(ของแท้ดั้งเดิม … หล่อ..)   </p>