วันที่ 17 มิถุนายน 2550
และแล้วก็เป็นวันอาทิตย์สุดท้ายของสัปดาห์ที่ 6 แล้วครับ วันนี้ฝนตกตั้งแต่เช้า ผมต้องกางร่มลุยฝนไปขึ้นรถบัสเพื่อไป round ตามคิว (นานๆจะได้มา round ในวันหยุดซักที ส่วนมากกลับบ้านไงครับ) เริ่มต้นชีวิตด้วยกาแฟ ไข่ลวกและขนมปัง ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกินขนมปังของคุณป้าร้านนี้บ่อยเกินไปแล้ว เพราะสังเกตว่าสิวที่หน้าผากขึ้นเยอะไปหมด แบบว่าเป็นโรคแพ้เนยครับ กินเนยมากๆทีไร สิวดกทุกที แต่ก็ยังชอบ อีกอย่างจะได้ดื่มกาแฟตอนเช้าๆ ก่อนทำงาน มันชื่นใจดี <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> วันนี้มีนัดกับพี่โต้ง เหลือกันแค่ 2 คน เพราะว่าสมาชิกท่านอื่นติดธุระกันหมด ผมเลยหอบกล้อง Canon EOS 400 ออกไปด้วย แต่ฝนตกครึ้มอย่างนี้คิดว่าไม่น่าจะถ่ายรูปออกมาได้สวย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> นัดเจอกับพี่โต้งที่ MRT สถานี Harbour front ที่อยู่บริเวณใกล้ๆกับเกาะ Sentosa ผมออกไปในทางออกที่อยู่ในห้าง Vivo city (ชื่อยังกะอารทดลองที่ทำในมนุษย์เลย) ช่วงนี้มีเทศกาลระลึกถึงความสัมพันธ์ไทย-สิงคโปร์ มีนิทรรศการรูปถ่ายของรัชการที่ 5 และราชวงศ์สมัยเมื่อครั้งที่ท่านเสด็จมาที่นี่ด้วย มีของจากเมืองไทยมาวางขายเป็นซุ่มๆ แต่ไม่เห็นจะมีใครมาสนใจยืนซื้อของกันเลย เราประเมินกันว่า คงไม่สามรถเดินเล่นออกไปข้างนอกได้ เนื่องจากฝนเม็ดหนา จึงเดินในห้างแทน (เสียดายจริง) ทะลุไปทางด้านหลัง ได้เห็นเกาะ Sentosa ซึ่งอยู่ไม่ไกลเลย มีสะพานเชื่อมถึง มีรถ monorail วิ่งไปมา และมีกระเช้าไฟฟ้าสูงลิบวิ่งไปมาไม่ขาดตอน เดี๋ยวเถอะ ปลายเดือนหน้า จะพาลูกเมียมาเที่ยวเยให้เข็ด กลัวเข็ดอย่างเดียวคือเข็ดเอว (ฮา) เพราะต้องอุ้มตัวเล็กไง กลัวฝนตกด้วย <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> ใกล้ๆกัน ได้เห็นเรือสำราญของกลุ่ม Star cruise หรือไม่ผมไม่แน่ใจ มันลำใหญ่มากๆ จะเรียกว่าโรงแรมลอยน้ำก็คงไม่ผิด จอดเทียบท่าอยู่ 2 ลำ ผู้โดยสารยืนเข้าแถว check in ยาวเหยียด สงสัยเที่ยวไกล หรือว่า เอ๊ะ เที่ยวรอบเกาะ (ฮาอีกรอบ) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> สุดท้ายวันนี้ก็ไม่ได้สาระ เที่ยวไม่มัน เพราะว่าฝนตกไม่เลิก เราไปกินข้าวที่ Plaza Singapura แล้วแยกย้ายกันกลับ ถึงที่พักปุ๊บ ฝนหยุดปั๊บ
สวัสดีค่ะคุณหมอ..ธนพันธ์ ชูบุญ
ขอบคุณค่ะที่ทำให้คิดถึงอดีต
ตามมาอ่านครับ...
ขนาดเที่ยวไม่สนุกไม่มันส์ ยังเล่าได้ขนาดนี้ คราวหน้าพาลูกพาเมียมาเที่ยวน่าจะสนุกกว่านี้นะครับ ถ้ากลัวเข็ดเอว ก็เอารถเข็นไปด้วยซิครับ...
ขอบคุณครับ...
คุณครู
ที่เคารพ
เสียดายจังที่ผมยังเอารูปมาใส่ไม่เป็น (กำลังทำอยู่แต่ไม่สำเร็จ) มันเป็นเรือสำราญลำมหึมาเลยครับคุณครู แบบว่าพี่ๆไททานิกเลยกระมัง
เดี๋ยวนี้ผมไม่ต้องซื้อน้ำกินแล้ว อาศัยเอากระติกเก็บความร้อนไปใส่ที่โรงพยาบาล แล้วมาถ่ายที่ห้อง มีให้ดื่มเหลือเฟือ กินข้าวนอกบ้าน กลับมากินน้ำที่ห้องพัก ฟังดูไม่จืดเลย
คุณ
ครับ
ลูกผมนั่งรถเข็นเมื่อมีอารมณ์เท่านั้นครับ ส่วนมากจะอุ้ม และเธอก็ชอบให้อุ้มเสียมากกว่า
น้ำหนักไม่มากครับ ประเภทว่าเด็กขาดสารอาหารขั้นที่ 1 เท่านั้น อุ้มโยนเล่นได้สบายเลย
ผมสังเกตเห็นว่า คนสิงคโปร์เขาไม่ค่อยอุ้มลูกกันครับ เอาใส่รถเข็นอย่างเดียว และส่วนมากก็ไม่ได้เข็นเองด้วย เหน็บคนใช้มาเข็นกันเป็นแถวๆ
ส่วนตัวผมคิดว่า เด็กๆนี่ต้องอุ้มครับ อุ้มมันให้อิ่ม กอดมันให้อิ่ม โตขึ้นจะได้อิ่มไงล่ะครับ ไม่ต้องไปหาอกคนอื่นก่อนวัยอันควร ลูกสาวคนโตของผม ผมอุ้มเธอจน 4 ขวบได้กระมัง แบบว่า ลูกสาวบ้านนี้ตัวเล็กๆขาดสารอาหารทั้งนั้น เลยอุ้มสบาย ตอนนี้พ่อมันแก่ลงครับ เลยเข็ดเอวง่ายไปหน่อย
เห็นจะจริงค่ะ ... ตอนเด็กๆ ต้องอุ้มเสียให้อิ่ม
แต่บ้านหนูไม่รู้เป็นไง โตกันจนป่านนี้ก็ไม่เห็นอิ่มกันสักที แถมพอห่างบ้านป๊ะป๋ากลับเป็นโรคขาดความอบอุ่นเอาเสียอีก กลับบ้านทีเวลานอนต้องห่มผ้าให้ ต้องหอมแก้ม 2 ข้างก่อนนอน แล้วต้องนอนเฝ้าด้วย จนกว่าจะหลับ ไม่งั้นงอน เฮ้ออออ ... ตัวก็โต๊ ... โต
ตั้งแต่เข้ามารู้จัก G2K นี่ ผมมีเพิ่มขึ้นมากเลยครับ
และอยากเจอตัวเป็นๆของทุกท่านเหมือนกัน
อ.หน่อย สาวเชียงราย
ครูอ้อย สาวเมืองกรุง (บ้านเกิดอีสาน)
อ.ขจิต คนเมืองกาญจน์ แต่ตัวอยู่อีสาน
คุณโอ๋ ที่อยู่โรงพยาบาลเดียวกันแท้ๆ แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตา
โอย...หลายคนครับ โสทร (คนนี้น่าจะเคยรู้จักกันเมื่อครั้งที่ผมเป็นนักศึกษาแพทย์) คุณ direct บ้านใกล้กัน อยู่พัทลุงนี่เอง (ตอนนี้อยู่บางกอก)
เอาเป็นว่า มีการสังสรรค์กันเมื่อไหร่ แจ้งเลยครับ
จะมาบอกว่าอาจารย์เป็นที่รู้จักของพวกเราชาวพยา-ธิอยู่นะคะ ก่อนหน้านี้อีกอ่านได้จากบันทึกนี้ค่ะ เสียดายที่วันนั้นไม่ได้ไปฟังอาจารย์บรรยาย ไม่งั้นคงได้อรรถรสในการอ่านบันทึกมากยิ่งขึ้นอีก
คุณโอ๋ครับ คำว่าพยาธิ ทำไมต้องเป็นพยา-ธิ ครับ
ชาวพยา-ธิ
หรือว่ากลัวความสับสน
มีเรื่องตลกของผม เล่าให้ฟัง
เมื่อปีพ.ศ. 2533 หลังจากทราบผลการสอบ entrance นายธนพันธ์ ชูบุญ รหัส 1410009 จากโรงเรียนสุราษฎร์ธานี สอบติด สน. 2 คณะแพทย์ม.อ.
ในวันที่จะมารายงานตัวนั้น มีจดหมายแจ้งว่าให้ไปที่ภาควิชาพยาธิ ไอ้หยา ตกใจหมดเลย จึงแจ้นไปคลินิกข้างบ้าน เพื่อขอให้คุณหมอสั่งยาถ่ายพยาธิให้กิน กลัวว่าเดี๋ยวทางคณะแพทย์ตรวจพบว่าเรามีพยาธิ จะอดเรียน ตอนนั้นคุณหมอยังงงงงอยู่เลยครับ ว่าทำไมที่ม.อ.โหดจัง