หรือจะหมดยุค ..บวร(บ้าน,วัด,โรงเรียน)

อาจารย์เสรี  พงศ์พิศ มักจะกล่าวอยู่เสมอ ๆ เรื่อง ระบบ คือทำอะไร ๆที่เป็นระบบ คือมีหลักวิชาการ  ,มีแผน และเป็นมืออาชีพ..... แล้วระบบที่ว่านี้มีอยู่  ๒ เรื่องเสมอ ๆ ระบบการเรียนรู้  และระบบการจัดการ......

วันนี้ผมขออธิบายเรื่องระบบการเรียนรู้ ที่ใช้องค์ประกอบ ๓ อย่างคือ

มีหลักวิชาการ๑    มีแผน๑     และเป็นมืออาชีพ๑.........

อดีตที่ผ่านมาเรามักจะได้รับการเรียนรู้ จากวัดบ้าง  จากโรงเรียน และจากชุมชนบ้าง เหล่านี้เป็นพื้นฐานของการศึกษาในอดีต.....พ่อแม่เป็นตัวแบบให้เราได้เลียนแบบ ฅรูเป็นตัวแบบให้นักเรียนตามแบบ อุปชาย์อาจารย์เป็นแบบให้ภิกษุใหม่ และพ่อแม่สอนเราให้ได้เรียนรู้เรื่องต่าง ๆ ครูสอนให้เราได้เรียนรู้การอ่านออกเขียนได้ และวิชาการต่าง ๆ  อุปชาย์อาจารย์สอนให้ภิกษุใหม่ได้อ่านเรียนเขียนท่อง ในธรรมในวินัย

แต่ตอนนี้..พ่อแม่มีเวลาน้อยมากที่จะสอนลูก....ครูสอนนักเรียนอย่างเป็นวิชาการ....(ท่องจำหรือให้เรียนมาก ๆ จะได้เก่ง) อุปชาย์อาจารย์มีเวลาน้อยสอนพระบวชใหม่ (กิจนิมนต์เยอะ เพราะมหาเถระสมาคมกำหนดว่ามีพระอุปชาย์ ได้ ๑ รูปในคณะสงฆ์ตำบลหนึ่ง ๆ (ซึ่งกินพื้นที่กว้างมาก)

ฤา บ้าน ,วัด, โรงเรียนจะขาดองค์ประกอบนี้ คือ ขาดหลักวิชาการ  ขาดแผนยุทธศาสตร์ แผนกิจกรรม แผนที่ทางศีลธรรม  และขาดบุคคลากรที่เป็นมืออาชีพในอาชีพที่ประกอบนั้น ๆ   จึงทำให้ระบบการเรียนรู้ที่เป็นอยู่ไม่นำพาต่อปัญหาของสังคมที่แก้ได้ยากขึ้นทุกวัน

แต่คิดว่าคงไม่ใช่แน่นอน เพราะปัจจุบัน เรามี การจัดการความรู้ (KM) มีความเป็นหลักวิชาการแน่นอน  มีแผนหรือไม่ก็น่าจะมีการจัดทำแผนยุทธศาสตร์ แผนปฏิบัติการ และแผนบูรณาการ  ที่ขาดน่าจะเป็นความเป็นมืออาชีพ.....เสียมากกว่า