เมื่อใครคนหนึ่งเลี้ยงสุนัขที่บ้านจำนวนหลายตัว
เมื่อเพื่อนอีกคนโทรไปทักทาย พูดคุยด้วย เพื่อนคน แรกมักจะบอกว่า กำลังให้อาหารแก่สุนัข (หมา)
กำลังอาบน้ำให้หมา
กำลังเล่นกับหมา

  
เพื่อนคนที่สองจึงบอกว่า เขาไม่มีเวลามานั่งดูแลหมาที่บ้านแบบเพื่อนคนแรกหรอก
ไม่มีเวลาว่างพอที่จะหายใจทิ้ง
เพราะทุกเวลานาที มีคุณค่าในการทำมาหากินทั้งนั้น
เอาเวลาที่จะไปดูแลหมา ไปทำงานจะดีกว่า
  

ทั้งเพื่อนคนแรกที่เลี้ยงหมา และเพื่อนคนที่สอง ต่างออกไปทำงานทั้งนั้น
เมือเพื่อนคนแรก กลับเข้าบ้านในตอนเย็น
บรรดาเจ้าหน้าขนจอมซนทั้งหลาย ต่างส่งเสียงร้องทักทาย
นั่งรอเจ้านายของมันที่หน้าประตูบ้าน รอเวลาที่นายของมันจะกลับมา ตรง เวลาทุกวัน

จากความเหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้าจากที่ทำงาน ความเครียดที่สะสมมา
เมื่อมาเจอเพื่อนที่ซื่อสัตย์ของมนุษย์นั่งรอหน้าสลอนที่บ้าน
รอยยิ้มที่จางหาย พลันปรากฏขึ้น...



ทุกคนนั้น ต่างไม่มีใครจะมีเวลาว่างมากพอที่จะหายใจทิ้งไปเฉยๆ
ทำไมหลายคนจึงสามารถทำอะไรได้หลายอย่าง ภายในเวลาที่เท่ากัน
นั่นอยู่ที่ความสามารถในการจัดการหลายอย่างให้ลงตัว
ทั้งๆที่ เพื่อนคนแรกกลับจากที่ทำงาน ทั้งเครียดและเหน็ดเหนื่อย
แต่สามารถที่จะพูดคุยโทรศัพท์กับเพื่อนอีกคนอย่างใจเย็น
สุขุม พูดคุยด้วย แล้ว สบายใจทุกครั้ง



หรือเป็นเพราะช่วงเวลาสั้นๆในแต่ละวันที่ได้ดูแลสุนัข
เล่นกับสุนัข เพื่อละลายความเครียด จากความขี้เล่น ซุกซนของบรรดาหมาๆที่รออยู่ที่บ้าน
แต่ไม่ว่าเจ้านายของมันจะกลับเข้าบ้านด้วยอารมณ์ ความรู้สึกที่แปรปรวนอย่างไรก็ตาม

สุนัขยังคงดีใจและร่าเริงทุกครั้งที่เห็นหน้าเจ้านาย ของมันกลับมาที่บ้านในทุกๆเย็น....
จนมีใครบางคนตั้งข้อสังเกตว่า
สุนัขมีความมั่นคงทางอารมณ์มากกว่าคนเราหรือเปล่า???