ตอนที่1
ดวงอาทิตย์เริ่มจะลับหายไปในทะเลแล้ว ตอนนี้เราอยู่ชายหาดป่าตองไม่ได้ไปเที่ยวหรอกแต่เราไปเป็นเพื่อนเพื่อนไปจ่ายค่าแชร์ที่คิวรถแท็กซี่ที่หน้าห้างชางซีลอน ตอนกลับพอดีเพื่อนไปทางกะทู้แต่เรากลับทางเดิมกลับมาแวะที่กะตะพอดีเพื่อน(แฟน)เราเขามาเล่นสนุกเกอร์เสียงลูกสนุกเกอร์กระทบกันพร้อมควันบุหรี่ คิดในใจเรามาอยู่ทำไมนะ กลับไปอ่านหนังสือไม่ดีกว่าหรออุตส่าห์เช่าหนังสือมาตั้งหลายเล่ม เวลา สองทุ่มก็กลับเย้ได้อ่านหนังสือแล้วเรา โปรดติดตามตอนต่อไป
ใช่จริง ๆ ด้วย ชีวิตเหมือนนิยาย…แต่คนส่วนใหญ่มักปล่อยให้การเขียนนิยายชีวิตของตัวเองอยู่ในปลายปากกาของคนอื่น…แล้วมานั่งอ่าน…มากกว่าที่จะเขียนนิยายชีวิตของตัวเองด้วยปากกาตัวเอง…แล้วให้คนอื่นเป็นคนอ่าน…โลกนี้มักมีอะไรแปลก ๆ แบบนี้แล…
เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ ถ้าตัวเองเขียนนิยายของตัวเอง แล้วให้คนอื่นๆมาอ่าน และถ้ายิ่งมีคนมาอ่านมากเท่าไร ชีวิตก็จะประสบความสำเร็จมากเท่านั้น
ขอบคุณที่คอมเม้นนะคะ จะได้มีกำลังใจในการเขียนต่อไปอย่างน้อยก็มีคนรับรู้เรื่องของเรา
หมุอ้วน
เป็นแบบนี้รึเปล่าจ๊ะหนูป้อง "ฉันมาทำอะไรที่นี่"