ระยะนี้ผมเฝ้ามองและเฝ้าสังเกตเห็นว่า มีบันทึกหลายบันทึกที่เขียนถึงกันและกันในทำนอง "มิตรภาพและความรัก" จากเพื่อนชาวบล็อกถึงเพื่อนชาวบล็อกด้วยกันเองอย่างหลากหลาย แต่บางบันทึกก็สั่นไหวด้วยอารมณ์ทุกข์ท้อ - หม่นเศร้า , บางบันทึกฉายความงามของมิตรภาพที่อิ่มสุข ... รวมถึงบางบันทึกก็สื่อถึงความหมองหมางทางความเข้าใจที่มีต่อคนข้างกาย..
ในห้วงหนึ่ง ผมเองก็เคยตกอยู่ในภาวะหม่นเศร้าและอ่อนแรงเป็นยิ่งนัก แต่ก็สามารถหวนหลับมายืนทระนงได้เพียงข้ามคืน - นอกจากหัวใจที่เข้มแข็งของตนเองแล้ว, มิตรภาพ ความรัก และกำลังใจจากชาวบล็อกนั่นเอง คือ พลังมหาศาลที่ฉุดให้ผมลุกขึ้นมายิ้มให้กับโลกอีกครั้งได้อย่างรวดเร็ว
ผมมีบทกวีอยู่หลายบทที่อยากให้กัลยาณมิตรชาวบล็อกได้อ่าน เป็นเรื่องราวของมิตรภาพ ความรักและความรู้สึกที่เกี่ยวโยงกับคำว่า "เพื่อน" ....
บทกวีเหล่านี้ เป็นบทกวีที่เขียนโดย พี่ไพวรินทร์ ขาวงาม...กวีซีไรต์ลูกอีสานที่ผมชื่นชอบทั้งผลงานและวิสัยส่วนตัวที่เต็มไปด้วยความเรียบงาม..สมถะ
ลองอ่านดูนะครับ....เพื่อบางบทจะเป็นประโยชน์ต่อใครได้บ้าง
วันนี้ มีเพื่อนประดับชีวิต
เหมือนมีแก้วแวววิจิตรตระการใส
แต่ดวงแก้ว จะมีประโยชน์อะไร
หากเราไร้ซึ่งรักและศรัทธา
......
สู่คนแล้วคนเล่าที่เรารู้จัก
ที่เรารัก แต่ต้องพรากพลัดจากขวัญ
ที่เราชัง แต่เรายังต้องผูกพัน
ชีวิตนั้นยากจักอธิบาย
เคยเสียเพื่อนกี่เพื่อนในชีวิต
กว่าจะได้ดิ่งคิดถึงความหมาย
เคยดับดาวกี่ดวงอย่างเดียวดาย
กว่าดาวผอง จะผ่องพรายพร่างใจเรา
เคยหลับตาหลายครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน
เพื่อนก็สอนให้ต่อสู้กับความเศร้า
เคยคับข้องอยู่ในห้องอันทึบเทา
เพื่อนก็เข้ามาเปิดประตูใจ
.......
เมื่อเพื่อนพูด เราได้ฟังที่เพื่อนพูด
เมื่อเพื่อนฝัน ได้พิสูจน์ความใฝ่ฝัน
เมื่อเพื่อนเดิน เราได้เดินไปด้วยกัน
เมื่อเพื่อนหิว ได้แบ่งปันเสมอมา
.........
ถ้าเหนื่อยนักพักนอนเถิดเพื่อนรัก
พรุ่งนี้ ตะวันจักปลุกเราตื่น
ตื่นมาดูใจเพื่อน ยังหยัดยืน
หรือล้มลง สะอึกสะอื้น จากไปแล้ว.....
(ดวงใจจึงจำนรรจ์ : จากหนังสือรวมกาพย์กลอน "ฤดีกาล" ของไพวรินทร์ ขาวงาม)
แล้วท่านทั้งหลายล่ะครับ....ห้วงเวลาเช่นนี้ เ พื่อนของท่านได้เข้ามาเยือนท่านด้วยภาวะใดกันบ้าง
คุณแผ่นดินคะ แผ่นดิน
ครูอ้อยยิ่งเหงา ยิ่งหาเพื่อนค่ะ ...เป็นปรัชญาของครูอ้อย
ใจตรงกันค่ะ วันนี้ คิดถึงคำว่ามิตรภาพก่อนมาอ่านบันทึกคุณค่ะ
มิตรภาพ ลำแสงพราวส่องพ้น ผ่านตา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">ฉายภาพความหมายมา นับล้าน
เพราะใจอ่านใจพา ใจสุข
กระทบสะท้อนสะท้าน ซาบซึ้งสีสัน
มิตรภาพวางวาดซ้อน ภาพมิตร
จารึกในดวงจิต เจิดจ้า
คิดถึงผ่านความคิด เพียงขณะ
ภาพมิตรภาพตราบฟ้า สลักแล้วนิรันดร์</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">…………………………………………..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">เอามาฝากมิ่งมิตรและครอบครัวค่ะ</p>
ซึ้งยิ่งนัก ปักใจ ให้กับเพื่อน
ไม่ลางเลือน เบือนหาย หน่ายหนีหนา
ยามเมื่อทุกข์ ยังคลายได้ ตลอดมา
ยามอุรา สุขสันติ์ ปันกันเอย
เพราะมีเพื่อน จึงยืนหยัด ในวันนี้ เพราะไมตรี มากมาย ต่อสายฝัน เพราะความรัก เที่ยงแท้ แม้ห่างกัน เพราะฉนั้น จึงคบนาย ไอ้เพื่อนเกลอ
ขอบคุณบล็อกคุณแผ่นดิน สื่อรักสู่เพื่อน….
ชอบมากเลยครับ มิตรภาพเป็นสิ่งสวยมาก น่าพิศมัยนะครับ ชอบมิตรภาพที่ยั่งยืนกว่าความรักครับผม ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ ครูอ้อย
ผมเชื่อว่าครูอ้อย "เปิดหน้าต่างหัวใจ" รอให้เพื่อนได้เช้าทักทายด้วยมิตรภาพอันดีงามเสมอ...
เก่งมากเลยนะครับที่สามารถเขียนคำกลอนได้ทีละเยอะ ๆ แต่สำหรับผม จะเขียนได้แต่ละที ใช้เวลาเป็นนาน บางครั้งคนที่วานให้เขียนกลอนให้ก็รอไม่ไหว...
ยิ่งเหงา ยิ่งหาเพื่อน... และแล้วครูอ้อยก็มีเพื่อนแสนรักอย่างมากมาย
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>มิตรภาพอันดีงามระหว่างเพื่อนที่มีต่อเพื่อน…เป็นมิตรภาพไม่รู้จบ ตอนนี้ผมก็ยังติดต่อกับเพื่อน ๆ สมัยเรียนมัธยมอีกหลายคนอย่างไม่เปลี่ยนแปลง…และระลึกถึงกันเสมอ</p><p>ขอบคุณครับ</p>
วันนี้หลานสาวที่รักมานอนด้วย เมื่อเปิดบล็อกคุณแผนดิน เมื่อภาพที่ด้านบนของบล็อกปรากฎขึ้น หลานสาวบอกว่าเดี๋ยวๆๆๆ ....ทำไมหรอลูก...เพื่อนหนูค่ะ....ไหนค่ะ....หลานสาวชี้ไปที่รูปน้องดินแล้วพูดว่า....เพื่อนหนูค่ะ ชื่อแผ่นดิน.....
ช่วยบอกน้องแผ่นด้วยนะค่ะ ... เพื่อนชื่อนินู ฝากความคิดถึงมาค่ะ.....
มาเยี่ยม… หลังจากลูก ๆ หลับกันพอมีเวลาแวะมาบ้านคุณแผ่นดิน…เจอคำว่าเพื่อน… วันนี้ยูมิเจอเพื่อน ๆคนละรุ่นจะเรียกว่าสามเขยของคุณตามาเจอกันก็ไม่ผิด…คุยกันลั่นห้อง…เฮ ๆฮา ๆตามปะสาเครือญาติสสนุกดีครับ…ท่ามกลางฝนตกห่าใหญ่…ฮา ๆ เอิก ๆ
มีเพื่อนดีเหมือนมีกัลยาณมิตร คอยผูกจิตให้คิดถึงเสมอ คอยห่วงใยอาวรณ์คิดถึงเธอ แม้ไม่เจอก็เหมือนเพื่อนคอยเตือนใจ สั้นๆ คงพอสู้ได้นะครับ
คุณเบิร์ด… ครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ขอบคุณมากเลยนะครับ…โคลงเพราะทุกคำ เพราะทุกกระบวนความ , ผมแต่งโคลงไม่ค่อยได้ และถึงได้ก็ได้ไม่ค่อยดีเอาซะเลย..</p><p>แต่โคลงที่นำมาฝากนี้…ไพเราะและประทับใจมากครับ..</p><p>ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ…</p>
โอ้ย ทำไงดีค่ะพี่พนัส แต่งกลอนไม่เป็น แต่ทุกอย่างที่เขียนทุกบล๊อก ทุกคำพูด ล้วนตั้งใจ และกลั่นออกมาจากใจ แบบเหนือคำบรรยาย กับคำว่ามิตรภาพ ซึ่งกลายเป็นคนคุ้นเคย เป็น เพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นพ่อ เป็นครู และบรมครูค่ะ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>เพื่อนแท้ … พานพบในยามยาก…ผมเชื่อเช่นนั้นนะครับ</p><p>บทกลอน…ไพเราะมากเช่นกันครับ</p>
สวัสดีครับ คุณโก๊ะ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>คิดถึงอยู่เสมอ…เห็นหายไปหลายวันก็คิดว่างานคงยุ่ง…หรือไม่ก็คงมีเรื่องไม่สบายใจ…บันทึกนี้จึงมีส่วนหนึ่งของความรู้สึกที่ส่งผ่านถึงคุณโก๊ะโดยตรงด้วยนะครับ</p><p>เป็ยยังไงบ้าง</p><p>เส้นทางของชีวิต</p><p>สนุกสนาน หรือเงียบสนิท</p><p>ฉันมิ่งมิตร..ห่วงใย</p><p>มีอะไรให้ช่วยบ้างหรือไม่</p><p>ทันทีและทันใดจะไปหา</p><p>ไปเป็นเพื่อนนับดวงดาริกา</p><p>ในค่ำคืนที่ฟ้าผ่องสกาว</p><p>ไปเป็นเพื่อนเที่ยวเล่นในทุ่งความฝัน</p><p>ไปเป็นเพื่อนแบ่งปันความฝันใฝ่</p><p>ไปเป็นเพื่อนในทุกก้าวอันยาวไกล</p><p>ไปเป็นเพื่อนดูแลใจ…กันและกัน</p><p>…..</p><p>ผมเป็นกำลังใจให้นะครับ</p>
สวัสดีครับ อาจารย์ฯ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ถ้อยคำที่อาจารย์นำมาประดับในบันทึกผมไพเราะ, กระชับ และอัดแน่นด้วยความหมายมาก…อดซาบซึ้งแทนเพื่อนรักอย่างคุณวรเชษฐ์ เชษฐราช ไม่ได้..</p><p>ขอบคุณมากครับ…</p><p>ขอให้มีแรงใจไฟฝันอย่างไม่รู้จบ..นะครับ</p>
สวัสดีครับ อ.ขจิต <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><ul>
</ul><p> </p>
สวัสดีครับ
หายเหนื่อยหรือยังครับกับการเดินทางอันแสนไกล..
เมื่อครู่เล่าให้แฟนได้ฟังก็ตื่นเต้นและยิ้มแบบขำ ๆ กับข่าวคราวที่อาจารย์แป๋วได้กรุณาแจ้งให้ได้รับรู้...พรหมลิขิตของมิตรภาพมหัศจรรย์เสมอ
ไว้จะบอกน้องแผ่นดินให้นะครับว่าเพื่อนนินูฝากความคิดถึงมาให้..(ตอนนี้ยังอยู่ที่กาฬสินธุ์)
ขอบคุณครับ...
อาจารย์ ยูมิ ครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>วันนี้ช่วงเดินทางไปกาฬสินธุ์ฝนก็ตกเกือบตลอดทางนะครับ แต่พอกลับมามหาสารคาม ฝนกลับไม่ตกเลย..ฮา ๆ เอิก ๆ …ฝนตกไม่ทั่วฟ้าอีกแล้ว…