เมื่อเช้านี้ครูอ้อย  ออกเดินทางไปโรงเรียนแต่เช้ามืดเหมือนทุกวัน 

แต่วันนี้จะแตกต่างจากทุกวัน  เพราะว่า  เมื่อครูอ้อยขับรถไปฟังเพลงไปอย่างเพลิดเพลิน  ครูอ้อยมองไปข้างหน้า  สะพานข้ามถนนลาดพร้าวที่เคยวิ่งทุกวันนั้นโล่ง 

แต่วันนี้  ทำไมมีไฟท้ายรถสีแดงมากมายเป็นเทือกแถว นั่น...เป็นเครื่องหมายแสดงให้เห็นว่า...ข้างหน้ามีอุบัติเหตุ  หรือเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเป็นแน่แท้ 

ครูอ้อยมองกระจกหลัง  ไม่มีรถตามมา  ครูอ้อยตีไฟซ้ายและหันหัวรถมาทางซ้าย  เพื่อขึ้นถนนลาดพร้าว  และจะวิ่งไปกลับรถที่ซอยข้างหน้า เพื่อเข้าถนนซอยลาดพร้าว 94 

ในขณะที่ขับรถอยู่นั้นก็คิดว่า...เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของคน  หากเปลี่ยนเหมือนเส้นทางบนถนนได้ก็ดีสินะ 

พอขึ้นถนนลาดพร้าวและหันหัวรถกลับได้แล้ว  ถนนสายนี้  ครูอ้อยไม่เคยชินนัก จึงขับไปอย่างช้าๆ  และก็หลงเข้าไปในเลนส์ของรถแท็กซี่จอดรถรอผู้โดยสารจนได้ 

ครูอ้อยคงไม่รอให้คันข้างหน้า 2 คันรอผู้โดยสารได้หรอก ครูอ้อยเริ่มตีไฟขวาเพื่อหันหัวรถแซงเจ้ารถแท็กซี่ 2 คันนี้ก่อน 

แต่แหม...ถนนลาดพร้าว  ใครรู้จัก  ก็จะสายหน้าไม่อยากมาหรอก  เพราะรถติดมาก  ครูอ้อยโชคดี  มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตัดหน้ารถครูอ้อยเพื่อโบกรถประจำทางให้จอด 

ครูอ้อยเห็นรถประจำทางจอดรอรับผู้หญิงคนนี้  จึงตัดสินใจออกรถจากรถแท็กซี่ 2 คันนั้นมา  รีบชิดซ้ายอีก  เพราะจะต้องเลี้ยวซ้ายเข้าทางลัดเลาะไปโรงเรียน 

ไม่ถนัดขับรถบนถนนแคบๆแบบนี้เลย  ค่อยๆไป  เลี้ยวไปมา  เดี๋ยวเดียวก็ออกถนนที่จะเข้าโรงเรียน 

ครูอ้อยก็ต้องรีบจอด  เพราะคุณตำรวจเรียกให้ครูอ้อยจอด 

พอจอดสนิท  ก็เดินมาเคาะกระจกรถครูอ้อย  ครูอ้อยกดกระจกลงไม่ได้  เพราะมันชำรุดมานานแล้ว 

ครูอ้อยมองหน้าตำรวจ...ไม่คุ้นหน้า  หากเป็นตำรวจแถวนี้  ต้องเคยเห็นกัน 

ครูอ้อยรอสักพัก  เขาต้องการอะไร  จึงเปิดประตูแง้มออกไป  เขาถามว่า..จะไปไหน  ครูอ้อยตอบตามความจริง    

เขามองนาฬิกาแล้วพูดว่า.....ตีห้าครึ่งนี่นะไปโรงเรียน 

ครูอ้อยรีบตอบว่า.....แบบนี้มาเป็นเวลาเกือบ 15 ปีที่กรุงเทพฯ  ทำไมหรือคะคุณตำรวจ 

เขาขอดูบัตรประจำตัวครูอ้อย  ครูอ้อยหยิบนามบัตรให้เขา  เขาเห็นเป็นคุณครู  จึงเรียกว่า..อาจารย์ครับ แล้วเขาก็สวัสดี 

ครูอ้อยบอกว่าไปได้แล้วใช่ไหม  เขาพยักหน้าและบอกขอโทษ  ครูอ้อยขอนามบัตรคืน 

ปากก็ถามว่า...มีอะไรเกิดขึ้น   

เขาบอกว่า...มีการส่งของแถวนี้...

ส่งอะไรนะแถวนี้  ครูอ้อยถามตัวเอง..

อ๋อ...เหมือนในหนังกระมัง...วาย  แถวนี้มียา....ด้วยหรือ...

ตื่นเต้นแต่เช้า  มานั่งพิมพ์นี่  หัวใจยังเต้นแรงอยู่เลยค่ะ 

เห็นไหมล่ะ  หากชีวิตคนเรา  เปลี่ยนเส้นทางเดินได้  ก็ดีสินะ  แต่กว่าจะชินกับเส้นทางใหม่  ก็ต้องใช้เวลาศึกษา  การเดินทางของเส้นทางนั้น  พบอุปสรรคนานา...

เหมือนกับครูอ้อยเปลี่ยนเส้นทางการขับรถ เมื่อเช้านี้...แล