ใครๆก็มาเที่ยว มาพักผ่อน มาหาความสำราญจากการเที่ยวในสวนสนุก 

ครูอ้อยขับรถผ่านสวนรถไฟทุกวันในตอนเช้าและตอนเย็น 

ในตอนเช้านะหรือ  ไม่มีคนสักคนหนึ่ง  เพราะเขาปิด  และผู้คนกลับบ้านกันหมด 

พอตอนเย็น ก็คึกคัก  โดยเฉพาะวันหยุดและเสาร์อาทิตย์  ย่อมคึกคักเป็นพิเศษ 

ที่เปรียบชีวิตเหมือนสวนสนุก  ก็คือ  ชีวิตมีขึ้นและมีลงในการทำงาน    บางปีทำงานอะไรก็ถูกตาต้องใจกรรมการ  เพราะเราทำงาน 

 แต่....บางปี  ทำงานแทบแย่  แต่ไม่มีแม้แต่คำชมที่ออกมาจากใจ  แก่งแย่งกันขึ้นและลงเหมือนม้าลื่นของเด็กๆ  ลื่นปรืดปรื๊ด  อย่างสนุกพอใจก็เปลี่ยนไปเล่นของเล่นอย่างอื่นที่ท้าทายและสนุกๆต่อไปอีก  

 มามองตัวเราก็เหมือนกัน  ยังรู้สึกเบื่อและงงกับตัวเองที่อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ   ในขณะที่คนอื่นเขาวุ่นวาย  เราก็อยู่ได้  เพราะสมาธิ  กับความอยากที่จะอยู่ 

และก็แปลกที่  หากใจไม่อยากอยู่  ต่อให้สบายแค่ไหน ก็กระเสือกกระสนไปที่ๆอยากอยู่เสมอ....

ชีวิตคือสวนสนุก  ที่ให้ความสำราญแก่คนที่ต้องการ  คนที่อยากพักผ่อน  อยากสนุกสนาน  จะมีแต่เสียงหัวเราะ  กรี๊ดกร๊าดเพราะความหวาดเสียว 

อืมมมมม..สนุกและตื่นเต้นไปกับการก้าวกระโดดโลดโผนในแต่ละวัน    ไม่มีวันจบสิ้น  เพราะสวนสนุก   เสนอสนองต่อผู้ที่ต้องการสนุกสนานเสมอ....

ทุกคนกลับบ้านหมดแล้วนั่นล่ะ  สวนสนุกถึงจะเงียบและหมดความหมาย  จะมีเสียงสนุกอีก  ก็ต่อเมื่อ  อยากสนุกสนานนั่นล่ะค่ะ