การเข้ามาเขียนใน blog...แล้วเขียนอยู่เรื่อยๆ..ติดอยู่กับ blog…ฉันว่า “มันเหมือนการเล่นว่าว.”...การที่จะนำว่าวขึ้นท้องฟ้า...ช่วงแรกต้องวิ่ง...วิ่งต้านลม...ต้องมีลม..แล้วออกแรงดึงว่าว...กระตุกบ่อยๆ....นานๆ (อย่าคิดเป็นเรื่องตลกนะคะ..นี่จิตวิทยา)...เหนื่อยนะ...ยอมรับว่าเหนื่อย....แต่แรงเชียร์...และกำลังใจ...มีส่วนมาก...

งานของพยาบาลดมยา...เป็นงานช่วยหมอดมยา(ยามขาดแคลน)....เพื่อผู้ป่วยเท่านั้น...

ถ้าเขาผลิตแพทย์เพียงพอก็คงสูญพันธุ์...มันไม่มีกฎหมายรองรับ(แต่ต่างประเทศเขามี)...เราทำงานภายใต้การกำกับดูแลของวิสัญญีแพทย์หรือศัลยแพทย์....เพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วยเป็นหลัก

ตั้งแต่สมัยฉันเรียน...ปี 24..จนปัจจุบัน...ฉันเห็นเนื้อหาคล้ายเดิม...สอนโดยแพทย์...ไม่กล่าวถึงบทบาทของพยาบาลสักนิด......จึงไม่น่าแปลกใจที่พฤติกรรมการดูแลผู้ป่วยทางวิสัญญีจะลืมด้านการพยาบาลไปบ้าง...ฉันว่าอย่างนั้น...

ลึกๆแล้ว...ฉันอยากให้เขาเห็นว่าพยาบาลก็มีศักยภาพ...เราไม่ได้ต้องการเป็นหมอ...แต่เราอยากเป็นเรา....พยาบาลดมยาอยู่ระหว่างหมอดมยากับพยาบาล....ฉันเคยถึงกับบอกอาจารย์ที่เกี่ยวข้องกับสภาการพยาบาล...เรื่องวิชาชีพของเรา...อาจารย์บอกว่า...

”งานของคุณ...ราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์ดูแล...สภาการพยาบาลเข้าไปยุ่งไม่ได้…ถ้าจะให้ช่วยต้องทำหนังสือ...ลงลายมือชื่อมา”...

ฉันเคยคุยกับวิสัญญีแพทย์ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์โดยตรง..อาจารย์บอกว่า..

“พวกคุณเป็นพยาบาล....ต้องเกี่ยวข้องกับสภาการพยาบาล...พวกเราเข้าไปยุ่งมากๆไม่ได้”

......พวกฉันมันจึงเป็น “พวกเป็ด”....เป็ดจริงๆค่ะ....ก๊าบๆๆๆๆๆ

.....ฉันเป็นพวก..Blog…ไม่ใช่..บ๊อกๆๆๆๆ....ดีกว่า.....

....เข้าเรื่องดีกว่า...นอกเรื่องมานาน......

การเข้ามาเขียนใน blog...แล้วเขียนอยู่เรื่อยๆ..ติดอยู่กับ blog…ฉันว่า  “มันเหมือนการเล่นว่าว.”

เด็กสมัยใหม่อาจจะไม่รู้จัก...ไม่เคยเล่น...ฉันเคยเห็น...เคยเล่น...และมีประสบการณ์ตั้งแต่เด็กๆ...จำได้แม่นยำ...

วันนั้น  น้องชายของฉันหัดทำว่าว...พ่อใช้มีดเหลาไม้ไผ่ให้...แล้วไปซื้อกระดาษแก้วมาติด...ใส่หาง...เป็นว่าวปักเป้า...ว่าวจุฬาทำยากมาก...ทำแล้วไม่ค่อยขึ้น..ว่าวงูไม่ค่อยได้ทำ..พ่อบอกว่าเปลืองกระดาษแก้ว...ฉันช่วยทำกาวโดยใช้แป้งเปียกใส่น้ำกวนจนใสพอดี

การที่จะนำว่าวขึ้นท้องฟ้า...ช่วงแรกต้องวิ่ง...วิ่งต้านลม...ต้องมีลม..แล้วออกแรงดึงว่าว...กระตุกบ่อยๆ....นานๆ ...เหนื่อยนะ...ยอมรับว่าเหนื่อย....แต่แรงเชียร์...และกำลังใจ...มีส่วนมาก.....

แรงลมและแรงดึงต้านลม...เหมือนมีแรงส่งทำให้ว่าวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า...นั่นเป็นความรู้สึกเมื่อมีคนอ่าน...ก็อยากเขียน...คล้ายกัน...กระตุ้น..กำลังใจ...จากเพื่อนเหมือนมีลมว่าวยิ่งมีคนอ่าน..ยิ่งมีคนคุยด้วย...ยิ่งมีแรงฮึด...แรงขยันมันตามมา.....และก็ยิ่งต้องออกแรงดึงว่าว........

เขียนอย่างไรให้มีคนอ่าน...และอยากคุยด้วย...นั่นหละสำคัญ…

ท่านอ.วิจารณ์.แวะมาบอกฉันใน  http://gotoknow.org/blog/nurseanaesthpsych/62953   ว่า  “ผมชอบบันทึกนี้มากครับ..วิจารณ์”...เท่านั้น...ฉันปลื้มสุดๆ.....

...ทำอย่างไรถึงจะมีคนอ่าน...อันนั้นฉันไม่ทราบ...แต่ “คุณขจิต” บอกฉันว่า...เขียนสิ่งที่ตนถนัด...

ฉันได้กำลังใจจากเพื่อนเยอะแยะ..อ.หมอสมบูรณ์..คนบ้านเดียวกัน...ท่านอ.จิตเจริญ..ที่แวะเวียนมาคุยเป็นระยะ.......

เพื่อนๆฉันทั้งภาคเหนือ..ภาคกลาง..ภาคอิสานด้วยกัน..หรือแม้ภาคใต้..เราคุยกันได้หมด...ในเรื่องราวพื้นๆที่ไม่ใช่วิชาการซะด้วยซ้ำ..นั่นคือ..มิตรภาพ....

ฉันมิอาจเอ่ยชื่อได้หมด ณ ที่นี้..เพราะถ้าลืมเอ่ยชื่อใคร..มีหวัง..ฉัน......เละตุ้มเป๊ะ

....ตอนนี้ฉันอยู่ระหว่างนำว่าวทะยานขึ้นท้องฟ้า...ยังไม่ติดลมบน...

ขอผ่านขั้นตอนนี้...ติดลมบนเมื่อไหร่...นั่นแหละ..คงไม่ทิ้ง Blog....

......ถ้าผ่อนแรง...หรือลมหมด...ว่าวอาจจะตก….

.......ใช่…..ถ้าหมดลม...หมดแรง...ว่าวคงตกแน่นอน.....

...อ.จิตเจริญคะ...บัดนี้..ดิฉัน..“ ขจิต(งาน)...สำเร็จ...(เสร็จ)สมบูรณ์...เพื่อเพื่อนๆมี...จิต(ใจ)เจริญ...”….แล้วค่ะ

...ขอบคุณอาจารย์ที่ให้โอกาส...ฉันเลยแอบแถมแรงบันดาลใจเรื่องวิสัญญีพยาบาล...ที่มีส่วนผลักดันอยู่ในใจฉันตลอดเวลาด้วย...