ระยะนี้ไม่อยากเขียนบันทึกเลย แต่ก็มีบันทึกออกมาหลายบันทึก อาจจะเป็นเพราะชีพจรลงเท้า มีเรื่องเล่ามากมาย

รับรองได้ว่า  บันทึกนี้..ไม่ได้เขียนเพราะเครียดนะ   แต่ในบางครั้งก็อยากทำในสิ่งที่อยากทำ  เมื่อไม่ได้ทำก็ต้องหงุดหงิดใจเป็นธรรมดา

เมื่อวานนี้กลับบ้านค่ำผิดปกติ  ต้องรอเข้าร่วมงานเลี้ยง  ซึ่งหลีกเลี่ยงไม่  ถือว่าเป็นหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเชียว

เมื่อหาที่จอดรถได้แล้ว  ซึ่งอยู่คนละฝั่งที่มุ่งหวังจะไปเลย  แต่ก็ต้องจอดไว้และเดินข้ามฟากมา

ครูอ้อยเห็นเต่า..เต่าตัวใหญ่  มันโผล่หัวขึ้นมาจากสระน้ำใหญ่  มันขึ้นมาทักทายครูอ้อย

เต่าน้อย.......เฮ้!  ครูอ้อย  ทำไมมาเดินอยู่คนเดียวล่ะ  ไหงว่ามีเพื่อนเยอะไง  ดูท่าทางหงอยจังแฮะ  มีอะไรหรือ  นั่งลงคุยกันก่อน  ไม่รีบไม่ใช่หรือ  งานเลี้ยงตั้ง 5 โมงเย็น......

ครูอ้อยได้ยินมันทักทาย  เหมือนรู้ใจ  มันรู้ได้อย่างไรนะ  ตรงเผ็งไปทุกเรื่องเลย  เดี๋ยวนั่งลงคุยกับมันก่อน  เสียดายไม่มีผักบุ้งให้มันกิน  คราวหน้านะจะหามาให้กินเจ้าเต่าน้อย

เต่าน้อย.....ขอบใจนะที่จะหาผักบุ้งมาให้ฉันกิน  โอ๊ย! ฉันไม่ได้กินผักบุ้งมานานแล้ว  คนแถวนี้เขาให้ฉันกินขนมปัง..มีไหมล่ะ   ...ที่ร้านดอกเห็ด  อันละ 5 บาทเอง  ไปซื้อมาสิ..ครูอ้อย  ตืดไปได้

ครูอ้อยถูกต่อว่า  ทนไม่ได้ที่ถูกเจ้าเต่าเดียรัจฉานต่อว่า  แต่..ครูอ้อยก็ไม่เถียงอะไร  กลับเดินไป  เอามือล้วงกระเป๋ากางเกง  เจอเหรียญ 10 ซื้อมา 2 อันเลย  ดูซิเจ้าเต่าน้อยจะว่าครูอ้อยตึดอีกไหม

เต่าน้อย......แบบมีไส้สังขยาไม่มีเหรอครูอ้อย  โอ๊ย ! ซื้ออะไรมาให้ฉันกินนี่  ไม่มีเทสต์เลย  เอา เอา..นั่งลง  อะไรฉันก็เอา  ดีกว่า....อด

ครูอ้อยคิดว่า  เจ้าเต่านี่  ใครเอามาปล่อยนะ  เจ้าของเก่าคงจะหมั่นไส้มัน  ที่เรื่องมาก  เลยเอามาปล่อยไว้ที่นี่  ครูอ้อยคิดสมน้ำหน้าไว้ในใจ

เต่าน้อย...แต่ก็อร่อยนะครูอ้อย  ลองกินบ้างสิ....คนแถวนี้  เขาไม่ค่อยซื้อมาให้ฉันกินหรอก.....เขาพากันมาคุยกัน  ทะเลาะกัน  สารพัด  ขี้เกียจจะฟัง  ว่าแต่ครูอ้อย  ทำไม่ดูซีเรียสจัง

ครูอ้อยคิด....เจ้าเต่าน้อยเอ๋ย  เจ้านี่  ท่าทางจะเป็นหมอดูนะ  ทำนายทายทักได้ถูกต้องเด๊ะเชียว  ครูอ้อยก็เลยว่ามันไป 2 คำ  " เรื่องของฉัน  แกไม่เกี่ยว "

เต่าน้อยกินไปพูดไปว่า.....ฮั่นแน่  ปากกับใจไม่ตรงกันนะ  ครูอ้อยนี่...อยากทำอะไรก็ทำสิ  ใจของเรา  ตัวของเรา  สมองของเรา  โอ๊ย!  เก่งสารพัด  ทำไมต้องมาให้สัตว์เดียรัจฉานอย่างฉันมาสอนด้วย

ครูอ้อยคิด...นั่นสิ  ทำไมคนอย่างฉันต้องให้แกมาสอน 

ครูอ้อยหยิบขนมปังที่เหลือใส่ปากตัวเอง  ลุกขึ้น  และพูดกับเจ้าเต่าว่า" แกก็เหมือนกันนะ  เจ้าเต่า  ระวังตัวให้ดี  จะมีใครมาแปรสภาพเจ้า  ผัดเผ็ดไว้ในจานเปลที่ร้านอาหาร "