เรียนรู้ร่วมกัน นำความรู้ กระบวนการที่หลากหลายมานำเสนอ ถอดบทเรียนและนำเสนอสู่สาธารณะ “เฮ็ดเวียก เฮ็ดงาน” ประสานเครือข่ายที่กำลังจะเป็นโครงสร้างรูปธรรมในเร็วๆนี้

 

ผมโชคดีที่มีเพื่อนเครือข่ายคนทำงานอยู่หลากหลายภาค และแต่ละภาคก็มีเอกลักษณ์ดีๆที่น่าสนใจครับ

เสี่ยวจากอีสาน ก็เป็นเสี่ยวที่ผมประทับใจ ด้วยบุคลิกที่จริงใจ ตรงไปตรงมา แบบ “เว้ากันซือๆ”

ตุ้มโฮมกันม่วนซื่นทีเดียวเชียวหละ

ผมเคยไปร่วมประชุมที่ มหาวิทยาลัยมหาสารคามครั้งโน้น เห็นบรรยากาศในที่ประชุมแบบคนพื้นบ้านแล้วสนุกดี เป็นการพบปะกันแบบพี่แบบน้อง การพบเจอกันก็ต้องมีคำถาม “อยู่ม่องใด??”  พอตั้งต้นแค่นี้จากนั้นก็

ตุ้มโฮมกันได้แบบไม่มีเบรค

กระบวนการท่องเที่ยวโดยชุมชนทางโซนอีสาน ส่วนใหญ่ เกิดจากการศึกษาดูงาน แบบมหาชีวาลัย ไปกิน ไปนอน กินอยู่ ร่วมนอน  “กิ๋นเข้า เซาเฮือน” ซึ่งก็แปลกไปจากภาคเหนือที่มาเที่ยวแบบสัมผัสธรรมชาติ วัฒนธรรมกันจริงๆ  ด้วยทุนทางท่องเที่ยวของภาคนี้เป็นแบบการมาศึกษาดูงาน ชุมชนหลายๆแห่งที่มีชื่อเสียง เช่น กุดชุม ,มหาชีวาลัย ก็นับว่าเป็นการท่องเที่ยวโดยชุมชนอีกแบบหนึ่ง

การเกาะเกี่ยวของเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชนภาคอีสานนี้ จึงเน้น “ฮักแพง แบ่งปัน” กระบวนการส่วนใหญ่ “ตุ้มโฮม” แลกเปลี่ยนเรียนรู้ ช่วยเหลือเกื้อกูล เป็นหัวใจหลักในการเชื่อมร้อยใจเครือข่ายฯ

มีการแบ่งโซนการพัฒนาออกเป็น ๓ โซน อีสานกลาง อีสานใต้ และอีสานเหนือ  และทั้งสามส่วนก็รวมกันเป็น “ระดับภาค” เรียนรู้ร่วมกัน นำความรู้ กระบวนการที่หลากหลายมานำเสนอ ถอดบทเรียนและนำเสนอสู่สาธารณะ “เฮ็ดเวียก เฮ็ดงาน” ประสานเครือข่ายที่กำลังจะเป็นโครงสร้างรูปธรรมในเร็วๆนี้

การเคลื่อนตัวของเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชนของคนอีสาน ด้วยการ “ผูกเสี่ยว” จึงน่าสนใจและน่าจับตามองอย่างยิ่ง

ปฐมบทเล่าเรื่อง การเชื่อมเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชนอีสาน

ห้องไมเคิลฮอลล์ บ้านผู้หว่าน อ.สามพราน จ.นครปฐม

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

๖ ก.ย.๕๐