จับเข่าคุย..ตอน รักแท้

 

สองสามบันทึกที่ผ่านมา  คนเขียนได้บันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับ " ความรัก "    เนื่องมาจากคนเขียนได้ยินเสียงแว่ว ๆ มาจากรายการเรื่องเล่าเช้านี้ที่มีคุณสรยุทธเป็นผู้ดำเนินรายการ   ได้พูดถึงความรักของผู้ชายคนหนึ่งที่มีให้ภรรยาของเขา   และจากความรักของเขา    ทำให้พวกเขาสามารถฝ่าฟันเรื่องร้าย ๆ มาได้   ทันเห็นตอนคุณสรยุทธหยิบนิตยสารแพรวขึ้นมาให้ดู    ก็นึกในใจว่า " วันนี้..ฉันจะไปหาซื้อนิตยสารแพรวฉบับนี้มาให้ได้  จะได้อ่านเรื่องราวของคนทั้งสองนี้ "

คนเขียนหาซื้อนิตยสารแพรวอยู่สองวันก็ไม่เจอ    เอ..ปกติก็มีนี่นา    ไปที่ร้านหนังสือเช่าร้านประจำก็ปรากฏว่ามีคนชิงเช่าตัดหน้าไปเสียแล้ว  โอ้!!  เริ่มหงุดหงิด    เมลไปคุยกับพี่สาวในโลกไซเบอร์คนสวยเพื่อถ่ายทอดเรื่องราวที่ได้ยินมา    พี่สาวคนสวยย้อนถามกลับมาว่า " เรื่องจริงหรือนี่ "    พยายามนึกว่า เอ..เช้านั้นคุณสรยุทธบอกในจอทีวีว่าจะเชิญคนทั้งสองมาสัมภาษณ์ในรายการจับเข่าคุย    ก็เลยได้แต่รอ

ปกติคนเขียนไม่ค่อยได้ใช้บริการรับชมรายการทีวี   แต่เมื่อคืนก็ดูรายการโน้นนี้ไปเรื่อยเปื่อย    อ่านหนังสือจบไปหนึ่งเล่ม   ดูละครหลังข่าว   เปลี่ยนช่องไปดูรายการอะคาเดมี่ แฟนตาเซีย จนจบรายการ    กดรีโมทกลับไปช่อง 3  รายการท้าเรียงก็ใกล้จะจบ    หันไปดูแม่  อ่าววว  แม่หลับปุ๋ยไปแล้ว  ไหนบอกจะรอดูเป็นเพื่อนกันล่ะ  แหม

และแล้วก็ถึงเวลาของรายการจับเข่าคุย   แขกรับเชิญที่มาร่วมรายการคือ คุณคมกฤษ - คุณจอมขวัญ  จินดาหลวง   

ปี พ.ศ. 2537  คนทั้งสองได้รู้จักกัน  ฝ่ายผู้ชายคือคุณเก่ง  ซึ่งเป็นนักเรียนช่าง ได้เห็นคุณปลื้มที่เป็นนักเรียนพาณิชย์แว๊บ ๆ     คิดว่าเป็นเพื่อน ก็เลยไปทัก    แต่ปรากฏว่าไม่ใช่ก็เลยได้รู้จักกัน  และคุณเก่งรู้สึกชอบคุณปลื้มมาก    แต่คุณปลื้มมีแฟนที่คบอยู่แล้ว    เวลาต่อมาพ่อและแม่คุณปลื้มตกงาน..เลยย้ายกลับไปบ้านที่จังหวัดชัยนาท    และคุณปลื้มเองก็ต้องหางานทำไปด้วย    ในขณะที่คุณปลื้มที่เป็นนักเรียนช่างก็ได้ไปแข่งขันทักษะช่างที่เมืองนอกและกลับมามีงานทำ     คุณเก่งได้มาเจอคุณปลื้มอีกทีก็ตอนที่เธอเป็นวัณโรค อาเจียนเป็นเลือด    คุณเก่งขอเธอแต่งงานด้วยเหตุผลที่ว่าอยากให้เธอรักษาตัวโดยใช้สวัสดิการในการรักษาพยาบาลของคู่สมรสพนักงาน    แต่ฝ่ายหญิงได้ปฏิเสธ   คุณเก่งก็ยังคอยดูแลเธอจนทำให้คุณปลื้มรู้สึกนึกรักผู้ชายคนนี้    วันครบรอบอายุ 21 ปี ของคุณปลื้ม    คุณเก่งก็พาเธอกลับบ้านที่มีงานแต่งงานรอเธออยู่    โดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าพ่อแม่และญาติพี่น้องได้เตรียมงานนี้ให้เธอ   

ต่อมาคุณปลื้มก็ท้อง    แต่โชคดีที่เด็กเกิดมาแข็งแรงและสมบูรณ์    หลังคลอดเธอมีขนาดน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้น    จึงขอสามีกินยาลดความอ้วน    แต่ว่าคุณเก่งไม่ให้กิน  ดังนั้นเธอจึงต้องแอบกิน   ช่วงสองเดือนแรกน้ำหนักเธอลดลง 4 กก.    เดือนที่สามลดลง 7 กก.   แต่พอหยุดกินยาก็จะเกิดปฏกิริยา yoyo effect   และเริ่มมีอาการมึนหัว  หงุดหงิด  เบลอ  นอนไม่หลับ  ฝันร้าย  ใจสั่น  แล้วช่วงหลัง ๆ ถึงขนาดเห็นภาพหลอน   เมื่อเข้าห้องน้ำก็ออกไม่ได้เพราะเกิดภาพหลอน   ควบคุมตัวเองไม่ได้  ฉี่ราด  อึราด  จนคุณเก่งต้องโหรหาพ่อแม่คุณปลื้มให้ลงมาดูลูกสาว   แต่ตอนนั้นคุณปลื้มไม่รู้จักใครแล้ว  ได้แต่นั่งเหม่อ   วันที่พ่อแม่คุณปลื้มพากลับบ้าน  ขณะที่นั่งรอรถบัสที่หมอชิต    เธอก็วิ่งหนีไปคุ้ยถังขยะมากิน    คุณเก่งต้องคอยกอด  คอยปลอบอยู่แทบจะตลอดเวลา   

เมื่อกลับถึงชัยนาท   คุณปลื้มก็อาละวาด    แม่ต้องคอยถือไม้เรียวขู่ไม่ให้ขว้างข้าวของ    ซึ่งเธอเองก็คลับคล้ายคลับคลา ว่าผู้หญิงที่ถือไม้เรียวเป็นคนที่รู้จัก  ไว้ใจได้  เลยเชื่อฟังบ้าง    แม่คุณปลื้มต้องคอยดูแลแทบจะตลอดเวลา  แม้เรื่องการสวมใส่เสื้อผ้า   ทางบ้านพยายามรักษาด้วยการพาไปรดน้ำมนต์    ส่วนคุณเก่งก็กลับไปทำงานเป็นปกติ  วันจันทร์ - วันศุกร์    พอถึงวันเสาร์ - วันอาทิตย์ ก็กลับชัยนาท ไปดูแลคุณปลื้มที่อาการแย่ลงไปทุกขณะ    แต่คุณปลื้มจำคุณเก่งไม่ได้เลย    ก็เลยไม่ยอมให้เข้าใกล้    ช่วงที่เหตุการณ์แย่มาก ๆ พ่อคุณปลื้มถึงกับเอ่ยปากให้คุณเก่งเลิกกับลูกสาวเขา    เพราะลูกเขาคงไม่หาย   คุณเก่งบอกกับพ่อของคุณปลื้มว่า " ไม่ครับ  เพราะผมสัญญากับเธอว่าจะดูแลเธอตลอดไป "

ตลอดระยะเวลาสามเดือน  คุณเก่งต้องกลับชัยนาททุกอาทิตย์    แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น    และก็ไม่รู้ว่าสาเหตุที่คุณปลื้มเสียสตินั้นเป็นเพราะอะไร    พิธีกรได้ถามคุณเก่งว่า ทำไมถึงไม่ยอมทิ้งคุณปลื้ม   คุณเก่งตอบว่า .. " ผมรักเขา   คิดในใจว่า สักวันหนึ่งเขาต้องหาย "    พิธีกรรายการถามต่อไปว่า " ทำไมไม่ส่งเข้าโรงพยาบาลบ้า "    คุณเก่งตอบว่า " ถ้าส่งภรรยาเข้าโรงพยาบาลบ้า    ผมก็จะไม่ได้ดูแลเขาด้วยความรัก  ความอบอุ่น  "     ถึงแม้ว่าคุณปลื้มจะทีอาการเหมือนคนบ้า  วิ่งชนต้นไม้  ควบคุมการขับถ่ายไม่ได้   แต่พอเวลาผ่านไปก็เริ่มดีขึ้น  ที่บ้านเริ่มให้เด็กมาหัดคุณปลื้มขีด ๆ เขียน ๆ   หัดวาดรูป  และเมื่อเวลาผ่านไปราวหกเดือนคุณปลื้มก็ยอมให้คุณเก่งเข้าใกล้

คุณปลื้มให้สัมภาษณ์ว่า  ณ ตอนนั้น เธอเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร    แต่บอกกับตัวเองว่าจะต้องพยายาม  ต้องนิ่ง  ต้องฟังคนอื่น  เพราะวันหนึ่งแม่มาลูบหลัง แล้วบอกกับเธอว่า " เมื่อไหร่ปลื้มจะหาย  แม่เหนื่อย  แม่จะตายแล้วนะลูก "

ช่วงสุดท้ายของรายการ    คุณเก่งบอกกับคุณสรยุทธว่า  ไม่เคยคิดจะทิ้งภรรยา  กลับเคยคิดที่จะทิ้งงานเพื่อมาอยู่ดูแลเธอ    แต่เพราะลูกที่กำลังเติบโตขึ้นมาทุกวันก็เลยทำให้ต้องทำงานต่อไป

ถึงช่วงนี้แล้ว  คนเขียนก็น้ำตาคลอ    เมื่อคุณปลื้มบอกกับทางรายการว่า  เธอชอบเพลงเก็บไว้นาน ๆ มาก    เขียนไว้หลังอัลบั้มรูปแต่งงาน    และเคยบอกกับสามีว่า เพลงนี้มีความหมายกับเธอมาก   และเมื่อตอนที่เธอมีอาการแย่  คุณเก่งก็มักจะร้องเพลงนี้ให้เธอฟังอยู่บ่อย ๆ   ร้องเพลงนี้ไป  ลูบผมเธอไปด้วยเสมอ  อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ด้วย  ทำให้เธอพยายามที่จะกลับมาเป็นเธอคนเดิม

 

 รายการนี้จบลงด้วยน้ำตาของคนเขียนค่ะ    คนเขียนไม่เคยอายใครเวลาที่ร้องไห้    น้ำตาไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอเสมอไปนี่คะ    ผู้ชมหลายท่านที่ได้มีโอกาสดูรายการนี้คงรู้สึกอิจฉาคุณปลื้ม    แต่สำหรับคนเขียนเอง  คนเขียนอิจฉาคุณเก่ง  ผู้ซึ่งได้มีโอกาสได้ดูแลคนที่ตัวเองรัก    เมื่อย้อนกลับมานึกถึงเรื่องราวของตัวเอง    คนเขียนเคยให้สัญญากับใครบางคนว่า จะอยู่ดูแลในวันที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน    และถึงแม้กระทั่งวันนี้..คนเขียนก็ยังเก็บสัญญานี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจ    เฝ้ารอที่จะได้ดูแลใครคนนั้นอยู่เสมอ   ถึงแม้ว่าเธอจะได้เลือกทางเดินของเธอแล้ว

และนี่เป็นเรื่องราวที่คนเขียนอยากจะบันทึกเหลือเกินในหลายวันที่ผ่านมา   รักดี ๆ มีอยู่จริงนะคะ  ^_^ 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน one day

คำสำคัญ (Tags)#เรื่องเล่า#รักแท้#สัญญา#ปฏิหาริย์#รายการจับเข่าคุย

หมายเลขบันทึก: 126453, เขียน: 09 Sep 2007 @ 11:29, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:19, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 40, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (40)

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 11:42
  • ที่เนนักเรียน
  • อิอิอิๆๆ
  • อ่านแล้วซึ้งๆๆ
  • ฮือๆๆๆๆ
  • น่าสงสาร
  • อยากมีแบบนี้บ้างจัง

สวัสดีค่ะน้องต้อม...เนปาลี  

  • หวานซึ้ง  ตรึงใจจริงๆนะคะ
  • ขอบคุณค่ะที่มีสิ่งดีดีมามอบให้..

คิดถึงค่ะ

 

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 11:44
  • ท่านพี่ขจิต โจ บา เอ..

ต้อมแก้แล้วน๊า  แต่กดช้ากว่าท่านพี่ไปนิดอ่ะ  ฮึ ๆ  กลับไปดูใหม่ ไม่มีผิดแล้ว  55

และได้ฟังแล้วซึ้ง  เนอะ  แต่เรื่องราวของพวกเขาทำให้ต้อมรู้สึกมีกำลังใจเยอะเลยค่ะ   ^_^

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 11:45
  • สวัสดีค่ะ  ครูพี่อ้อย ..

วันอาทิตย์   ต้อมก็แสนจะคิดถึงครูพี่อ้อยมากกว่าวันเสาร์ 2 ขีด  อิอิ 

จุ๊บจุ๊บ

  • สวัสดีครับ
  • เข้ามาอ่านแล้ว
  • ขอบคุณครับ
oui
IP: xxx.25.236.60
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 11:56
ให้เกียรติความรักอย่างสูงสุด ไม่ว่ารักนี้มอบแด่ใคร ฐานะอะไร ขอบคุณนะคะคุณต้อมที่เผื่อแผ่เรื่องดีๆอบอุ่นใจเวลาอ่าน น่าเอาแบบอย่างเหลือเกิน
  • สวัสดีครับ
  • ความรักคือสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก
  • ความรักคือการเสียสละ
  • ความรักคือการพยายามทำทุกสิ่งอย่างเพื่อคนที่รัก
  • ความรักคือความมหัศจรรย์ที่สุดที่มีอยู่ในโลกใบนี้
  • ความรักคือทุกสิ่งที่เกิดขึ้นและดับไปของทุกชีวิต
  • ความรักคือ..........
VD
IP: xxx.157.201.191
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:04

ความรักเอยงดงามอย่างนี้.. โชคดีของคุณปลื้มที่ได้เจอรักแท้

nisachol
IP: xxx.9.103.227
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:12
ความรักดี ๆ ... กับคนดี ๆ สองคน ซึ่งมีความจริงใจ เข้าใจต่อกัน  จะเกิดอะไรขึ้นก็ตามกับความรักของคนทั้งคู่  แน่นอน .... พี่เชื่ออย่างยิ่งเรื่องปาฏิหารย์แห่งรัก  เพราะการเอาใจใส่  ความอ่อนโยน  ความผูกพัน และสายใยแห่งรัก ของเขา  เป็นตัวหล่อหลอมน้ำเลี้ยง  และเป็นยาสมานไปพร้อมๆ กัน  สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้นได้  เอาใจช่วยน้องต้อมค่ะ  หากว่าคนที่น้องต้องการดูแล  เค้ายังมีสายใยแห่งรักเป็นร่องรอยทิ้งอยู่ในใจ  เค้าคงกลับมาสักวันหนึ่ง.........  (( ได้ยินไหม หัวใจฉัน มันกำลังบอกรักๆ เธออยู่  แต่ฉันไม่อาจบอกไปให้ใครได้รู้)) เพลงนี้เพื่อน้องกับเขา... คนนั้น
หญ้าบัว
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:39
  • ความรักเป็นสิ่งที่งดงาม.........
  • สายใยแห่งรัก.....เป็นสิ่งที่ผูกพันธ์ให้รักนั้นนิรันด์..
  • หากร้องไห้แล้วมีความสุข....ก็ร้องเถอะค่ะ....เมื่อร้องจนสะใจแล้ว.....จงเข้มแข็ง....ใจเรา...ชีวิตเรา.......สูดลมหายใจเข้าลึกๆ.....แล้วยืดอก...."ฉันก็คนหนึ่งหละ....."
เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:43
  • สวัสดีค่ะ  คุณ  Mr_Jod ..

ด้วยความยินดีค่ะ   และขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ที่เข้ามาอ่าน

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:47
  • ครูอุ๋ย ขา..

เรื่องราวดี ๆ ทำให้หัวใจเรารู้สึกดีนะคะ  ต้อมรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ  ^_^

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:50
  • คุณสายลม คะ ..

สวัสดีค่ะ  ..

ความรักคือความรัก  สวยสดและงดงาม เสมอนะคะ ^_^

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:50
  • พี่วดี ขา..

รักแท้เกิดกับใครก็น่าชื่นใจนะคะ

และ  หนูอยากมีมั่ง  TT_TT

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:56
  •  ครูหญ้าบัว คะ..

ความรักเป็นเรื่องราวที่ละเอียดอ่อน  และแน่ล่ะ สวยสด งดงาม  ^_^

มาตั้งชมรม ความรักทำให้เราร้องไห้กันเถอะ  อิอิ  สุขก็ร้องไห้  เศร้าก็ร้องไห้  จะมีใครสามารถเหมือนเราเนอะ  เนอะ 

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 12:58
  • พี่นิศาชล คะ..

ขอบคุณกำลังใจที่มีให้ต้อมตลอดระยะเวลาที่ได้รู้จักกัน  ชื่นใจค่ะ

และต้อมรู้ว่า การรอคอยของต้อมมีความหมายมากเพียงไหน  ^_^  ต้อมจะรอคอยด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง - ความสุข  ค่ะ

จุ๊บจุ๊บ 

 

koibito
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 13:00

อ่านแล้วซึ้งคะ...(แอบน้ำตาซึม)

กะจะดูรายการจับเข่าคุยเต็มที่..แต่ติดงานด่วนก็เลยพลาดไป..

พอวันนี้ ได้เจอที่คุณเนปาลี เขียนไว้..ขอบคุณมาก คะ

รู้สึกดีม๊าก..มาก  รักแท้มีอยู่จริง..(ค่อยมีกำลังใจหน่อย)

เนปาลี
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 13:03
  • สวัสดีค่ะ  คุณ  koibito ..

ปกติต้อมไม่ใช่คนที่จะดูทีวีน่ะค่ะ   แต่เพราะเรื่องราวของคนทั้งคู่ทำให้ต้อมตั้งหน้า ตั้งตารอ   แล้วก็..ทำให้ต้อมมีกำลังใจมากมาย 

รักแท้มีอยู่จริงด้วย เนอะ  ถึงจะไม่ได้เกิดกับเราก็เถอะ  ^_^

สวัสดีครับ 

                 เรื่องราวของความรัก  ช่วยสร้างแรง และพลังได้เสมอ   ผมชอบเรื่องราวแห่งความรักทั้งหมด ไม่ว่าในเชิงมิตรภาพของเพื่อนมนุษย์  หรือระหว่างมนุษย์กับสัตว์เลี้ยง ระหว่างความรักของคนหนุ่มสาว  หรือเฒ่าแก่    ได้อ่านหรือดูรับรู้ทีไร ก็ตื้นตันใจเกลือนน้ำลายฝืดคอ ทุกที

            ผมไม่ได้ดูทีวีเหมือนกัน ทีวีผมเสียเป็น2 ปีแล้วมั้ง ก็ไม่ได้สนใจซื้อมาเปลี่ยนซะที ก็เลยไม่ค่อยได้รู้เรื่องราวจากในทีวี  บางทีก็เสียดายเรื่องราวดี ๆ ไปเหมือนกันนะครับ

             ขอบคุณที่นำมาเล่าไว้  คุณเนปาลี เขียนเรื่องได้ดี  คงเป็นนักเขียนด้วย ( หรือเปล่า ) แต่หักมุมมาที่ชีวิตคนเขียนเองในตอนท้าย ผมว่าไม่เข้าเท่าไหร่น่ะครับ

              ผมว่าหากพูดถึงความรักแท้ซึ้งซาบขนาดนั้น  ไม่น่าจะมีความดีใจหรือเสียใจ ที่ได้ดูแล หรือไม่ได้ดูแลคนที่เรารักหรือไม่  แต่คือการให้ คนที่เรารักเลือกและการดูแลเขาไม่ใช่การครอบครองแต่รับรู้และยินดี ให้กำลังใจ เขาอยู่ไกล ๆ หรือแค่ความรู้สึกเราที่มีต่อเขายังคงเดิม  นั่นก็พอแล้ว.....

jackmsu
เขียนเมื่อ 09 Sep 2007 @ 15:34

เขาทั้งคู่เป็นคนที่โชคดีมากๆเลยครับที่ได้เจอรักแท้จริงๆ...ขอให้ทั้งคู่มีความสุขมากๆ และมีสุขภาพแข็งแรงตลอดไป

@.rak-na.@
เขียนเมื่อ 10 Sep 2007 @ 00:28
  • พูดถึงเรื่องรักแท้
  • แค่จับเข่าคุย  ไม่พอมั๊งคะ
  • คงต้องกอดเข่าคุยกัน
  • หรือไม่ก็เปิดอกคุยกัน 
  • หุหุ  พูดเปรียบเทียบนะคะ
  • อย่าเปิดจริง  ๆ  หละ
  • เดี๋ยวคุณ  naree  จะตามมาถ่ายไปลง
  • บันทึกนู้ด...เด็ด ๆ  3  อิอิ
  • สวัสดีค่ะ
เนปาลี
เขียนเมื่อ 10 Sep 2007 @ 13:45
  • สวัสดีค่ะ  คุณmr. สุมิตรชัย คำเขาแดง ..

ต้อมไม่ได้เป็นนักเขียนหรอกค่ะ  แต่ชอบเขียนเรื่องโน้นนี้ไปหมด  และที่ต้องหักมุมมาที่เรื่อง .. มาที่ความคิดคำนึงของตัวเองนั้น  เพราะว่า ต้อมเป็นคนขี้ลืมค่ะ  ดังนั้นถ้าอยากเขียนอะไร ก็เลยต้องเขียน  ต้องจะเขียน  ^_^   บางเรื่องมันทำให้เราต้องย้อนกลับมาถามตัวเองจริง ๆ นะคะ 

เรื่องราวของความรัก สร้างกำลังใจให้เราได้   ต้อมเองก็เชื่อเช่นนั้นค่ะ   ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบไหน  แบบพี่แบบน้อง  แบบเพื่อน  แบบคนรู้จัก  แบบคนรู้ใจ  ความรักมีหลายรู้แบบเหลือเกินนะคะ    และก็มีหลากหลายนิยามแล้วแต่บุคคลด้วย

ไม่ได้ดูทีวีเลยนะคะ  ถ้าไม่ตั้งใจว่าจะต้องดูให้ได้  หรือถึงตั้งใจบางทีก็พลาดค่ะ 

ขอบคุณที่เข้ามาทักทายกันนะคะ  ^_^

 

เนปาลี
เขียนเมื่อ 10 Sep 2007 @ 13:49
  • สวัสดีค่ะ  คุณ  jackmsu ..

ค่ะ   ต้อมเองก็ขออวยพรให้คนทั้งคู่ และทุก ๆ คู่รัก มีความรักที่ดีและแท้จริงแบบนี้  ^_^

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

เนปาลี
เขียนเมื่อ 10 Sep 2007 @ 13:50
  • คุณรักษ์นะ ..

วันนี้อีโรติกน่าดูนะคะ  ^_^ 

ถ้าเกิดต้อมฮึดเปิดอกคุยกันจริง ๆ ล่ะ ว่าไงนะ  haha

naree suwan
เขียนเมื่อ 12 Sep 2007 @ 11:39
  • แวะมาแทบไม่ทันคะ...ถือกล้องมาด้วย
  • แว่วๆ...จากคุณรักษ์ว่าคุณต้อมจะเปิดอะไรให้ดูต่อจากที่เปิดหน้าแบบห่างๆไปแล้ว...อิอิ
  • แหมอุตส่าห์ง้างชัตเตอร์แล้วเชียว...ผู้ใหญ่เซ็งเลย...ฮ่าๆ
  • ...ปลื้มกับคุณปลื้มด้วยคะ..ที่มีคนรักที่ทุ่มเทแบบนั้น
  • มีความรักที่งดงามมากมายบนโลกใบนี้คะ
  • บางครั้งการเรียนรู้ชีวิตคนอื่นจะช่วยมาพัฒนาตัวเราเองได้..เราจะได้ไม่ท้อนะคะ
  • คิดถึงคุณจังเลยคะ
เนปาลี
เขียนเมื่อ 12 Sep 2007 @ 12:04
  • คุณ naree ..

ความรักดี ๆ มีให้เห็นก็ชื่นใจ   ^_^

ถือกล้องมา  กะจะทำอะไรน่ะ คุณ  แหม แหม๊

Chopper
เขียนเมื่อ 12 Sep 2007 @ 17:06
  • สวัสดีค่ะคุณเนปาลี มีโอกาสได้อ่านบันทึกของคุณหลายบันทึกแล้วค่ะ รู้สึกว่าชอบสำนวนการเขียนบันทึกของคุณมากเลย เขียนได้ชวนน่าติดตามอ่าน ไม่เบื่อเลยค่ะ
  • ดิฉันเองก็ตั้งใจว่าจะเขียนบันทึกเกี่ยวกับเรื่องความรักระหว่างคุณเก่งกับคุณปลื้มอยู่เหมือนกัน แต่แหมคุณเนปาลี ชิงตัดหน้าเขียนไปซะก่อนและ :)
  • รู้สึกว่าเรานี่ใจตรงกันหลายเรื่องเลยนะคะ เพราะอ่านบันทึกของคุณ มีเขียนเกี่ยวกับเรื่องลีลาวดี ด้วย ฉันเองก็เขียนไว้ด้วยเหมือนกัน
  • และพื้นหลังของบันทึก เรายังใจตรงกันอีกแน่ะ ใช้แบบเดียวกันเลย วู้ววววววววววว

 

berger0123
เขียนเมื่อ 12 Sep 2007 @ 17:15
สวัสดีค่ะ คุณเนปาลี ชอบบทความที่คุณเขียน
ornsiri
เขียนเมื่อ 12 Sep 2007 @ 17:29

ไม่มีอะไรมากค่ะ แค่อยากชมว่า เขียนได้ดีมากมาก อ่านแล้วลื่นไหล  เป็นนักเขียนได้เลยนะคะเนี่ย

จริง จริ๊ง!!

เนปาลี
เขียนเมื่อ 13 Sep 2007 @ 14:11
  • สวัสดีค่ะ   คุณ Chopper..

ขอบคุณที่ตามอ่านบันทึกของต้อมค่ะ  ก็ที่เขียนบันทึกนี่สาเหตุหลัก ๆ ก็คือ ต้อมขี้ลืมน่ะค่ะ  เลยต้องเขียนบันทึกเพื่อเตือนความจำตัวเองเสียหน่อย

เรื่องคุณเก่งกับคุณปลื้มนั้น  ต้อมตั้งใจมาก ๆ และมาก ๆ   มันอาจจะดูเป็นเรื่องราวธรรมดาสามัญที่สามารถเกิดขึ้นจริง  แต่ไหนล่ะ?  มีให้เห็นเป็นกรณีตัวอย่าง  เนอะ เนอะ

เรื่องการเขียน  ก็เป็นคนชอบเขียนด้วยน่ะค่ะ   แต่ละคน  แต่ละท่านจะมีลีลาเฉพาะตัว เนอะคุณ

ดีใจค่ะ  ที่เราใจตรงกัน  ^_^ 

เนปาลี
เขียนเมื่อ 13 Sep 2007 @ 14:13
  • สวัสดีค่ะ  คุณ  ิberger0123 ..

ขอบคุณค่ะที่ชม  และที่ชอบ  ^_^  ว่าง ๆ แวะเข้ามาอ่านอีกนะคะ

เนปาลี
เขียนเมื่อ 13 Sep 2007 @ 14:16
  • สวัสดีค่ะ  คุณ ornsiri ..

เขียนอย่างที่เราอยากจะได้อ่าน น่ะค่ะ  ^_^  ขอบคุณค่ะที่ชอบ  ดีใจจัง

นักเขียนเป็นอะไรที่แอบฝันใฝ่ถึงน่ะค่ะ  แต่ตอนนี้เป็นนักอยากจะเขียน - นักชอบเขียน ไปพลาง ๆ ก่อนนะคะ  แฮ่ะ ๆ ๆ

แผ่นดิน
เขียนเมื่อ 15 Sep 2007 @ 23:05
เพราะฉะนั้นจึงรักกันเช่นฉะนี้ ///... เป็นเพลงที่ผมพยายามที่จะร้องบนเวทีการแต่งงาน และนั่นคือเพลงแรกและเพลงเดียวที่ผมร้อง /// ...เปิดดูภาพย้อนหลัง ยังขำและอายอย่างไม่รู้จบ ///.................................. ความรักที่ปรากฏในบันทึกยิ่งใหญ่และงดงามเกินการกล่าวอ้างด้วยถ้อยคำใด ๆ /// ... ไม่มีสิ่งใดพิสูจน์ความรักได้ดีไปกว่า "ความรัก" ... ผมอยากคุยกับคุณต้อมในทุกบันทึก แต่ตอนนี้บันทึกของผมมีปัญหาเรื่องเทคนิคจึงไม่อาจคุยได้ยาวดังที่ใจปรารถนา .../// แต่จะกับมาคุยอีกครั้งอย่างแน่นอน
เนปาลี
เขียนเมื่อ 17 Sep 2007 @ 13:13
  • สวัสดีค่ะ  คุณแผ่นดิน..

ต้อมไม่เคยร้องเพลงให้คนที่เคยรักฟังเลยสักเพลง  เพราะต้อมร้องเพลงไม่เป็น  ต้อมถนัดแต่ฟัง  แฮ่ะ ๆ ๆ  และที่สำคัญ..เธอร้องเพราะเสียอีก  นี่สิ    ค่ะ..บทเพลงบางเพลงช่างมีความหมายต่อใครบางคนเหลือเกินนะคะ  คุณแผ่นดินว่าไหม?  

ค่ะ และไม่มีอะไรจะพิสูจน์ความรักได้ดีไปกว่า " ความรัก "    ตอนนี้ต้อมกำลังพิสูจน์ความรักของตัวเองที่มีให้ใครบางคนอยู่เหมือนกัน   

คุณแผ่นดินเป็นผู้ชายที่น่ารัก  มีภรรยาและลูกชายวัยซนที่น่ารักน่าเอ็นดู   ^_^    ถ้าต้อมมีพี่ชาย  ต้อมก็อยากจะมีพี่ชายแบบคุณแผ่นดินนี่ล่ะค่ะ  คงเพราะคุณแผ่นดินมีวิถีคิดที่ค่อนข้างจะคล้ายกับพ่อต้อม  

อีกด้านของนางมารร้าย
IP: xxx.24.177.121
เขียนเมื่อ 20 Sep 2007 @ 20:30

ขอให้รักเรานี้คงอยู่คู่กัน

นานตราบฟ้าเเละดินมลาย

ทางเเสนไกลเราจะฝ่าข้ามไป

ขอสัญญา สิ่งที่เธอให้มา

จะรักษาด้วยหัวใจ..อยากเก็บไว้นานนาน

เนปาลี
เขียนเมื่อ 21 Sep 2007 @ 10:03
  • สวัสดีค่ะ  คุณอีกด้านของนางมารฯ..

เพลงนี้เพราะนะคะ  ^_^

ภูสุภา
เขียนเมื่อ 13 Oct 2007 @ 20:26
รักเอยไม่เคยเลยลับ...................นานวันยากกลับ
รักเนาแนบชิดใจกาย

เดือนปีเคลื่อนคล้อยผันผาย..........ฤๅห่างจางหาย
รักแล้วรักเลยรอคอย

เลื่อนลาล้าแล้งเหงาหงอย.............ซึมเซาเศร้าสร้อย
สุขแทรกเศษเสี้ยวสำราญ

ยากเชื่อหากได้พบพาน................ซาบซ่านหวามหวาน
ไม่อาจควานหาจากใคร

พาให้สงวนจิตถนอมใจ.................บ่มเพาะเชื้อไว้
โอบเอื้อเกื้ออุ่น...คนเดียว



รักเอยไม่เคย.......เลยลับ
ฉบัง๑๖

ขอยืนยันค่ะ..ว่ารักแบบนี้...มีจริง
เนปาลี
เขียนเมื่อ 15 Nov 2007 @ 08:23
  • สวัสดีค่ะ  คุณจริยา ..

กาพย์ฉบัง ๑๖ ของคุณสวยค่ะ   ขอชื่นชมด้วยค่ะ  ^_^ 

และต้อมก็เชื่อว่า รักแท้นั้นมีอยู่จริง   เพียงแต่บางทีมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับเราเท่านั้นเอง

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ  ..

ครูใหม่
เขียนเมื่อ 19 Sep 2008 @ 15:41

ซึ้ง ย้อนหลังจัง เรื่องราวความรักของพี่ ตอนแรกเจอ ก็ แบบว่า ...ชวนติดตาม

เนปาลี
เขียนเมื่อ 19 Sep 2008 @ 15:43
  • พี่ใหม่เจ้า..

เล่ามาเลย..  หลังไมค์ก็ได้  อิอิ  ^^