ประสบการณ์-ความประทับใจการเข้าร่วมงานพระราชทานปริญญาบัตร จากปี ๑ - ปี ๓

    ผมเรียนคณะศึกษาศาสตร์ครับ สาขาวิชาเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร ผมเรียนในศาสตร์ของการผลิตสื่อ ออกแบบสื่อ จึงมีโอกาสได้รับงานเกี่ยวกับการผลิตสื่อเป็นประจำ ในช่วงเวลาของงานพระราชทานปริญญาบัตรก็เช่นกัน ผมรับจ้างถ่ายภาพครับ

     ในปี ๑ ผมได้รับตำแหน่งเป็นน้องใหม่ ดังนั้นจึงไม่ต้องแปลกใจที่จะต้องเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องของรุ่นพี่ และก็เป็นหน้าที่ของ ปี ๑ ที่จะต้องมารับเสด็จ โดยจะได้เพียงแค่ยืนอยู่ริมถนน มองรถพระที่นั่ง ผ่านเข้าไป ณ ห้องพระราชทานปริญญาบัตร ซึ่งแค่นั้นก็ตื่นเต้นมากแล้วครับสำหรับนิสิตใหม่ที่ต้องตื่นแต่ตี ๔  หลังจากรับเสด็จแล้ว(รวมถึงก่อนด้วย) พวกปี ๑ จะต้องบูมพี่ๆบัณฑิตหาเงินเข้าชั้นปีด้วย(เอาไว้จัดกิจกรรมรับน้องครับ) ในส่วนของผมรับหน้าที่มือกลอง ก็ต้องตีกลองให้จังหวะกับ คนเชียร์ คนบูม หนักหนาสาหัสพอสมควรครับ กับฝ่ามือบางๆที่แตกที่พอง และท้ายที่สุดในปีนั้น ผมรับงานถ่ายวิดีโอให้พี่บัณฑิตคนหนึ่งที่มารับปริญญา เรียกว่าปี ๑ นั้นวิ่งไปวิ่งมา เนื่องจากรับหลายงานมากเกินครับ แต่ก็ผ่านมาได้และได้เงินเก็บจากน้ำพักน้ำแรงและความรู้ของตน ภูมิใจครับ โดยที่เป็นไฮไลท์ก็คือช่วงที่รถพระที่นั่งเสด็จผ่าน ด้วยความไม่รู้จึงยกกล้องวิดีโอขึ้นมาถ่ายตรงริมถนนตรงที่ยืนนะครับ ปรากฏว่า 555 โดนตำรวจสันติบาล เข้ามาล็อคตัวครับ โดนอบรมเรื่องกฏระเบียบยกใหญ่ เอาซะเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิทเลยที่เดียว

     ในปี ๒ ผมเข้าร่วมเป็นหนึ่งในทีมงานถ่ายทอดสดงานพระราชทานปริญญาบัตรครับ ในปีนั้นก็เลยต้องขลุกอยู่ในโดมทั้งวันทั้งก่อนงาน ระหว่างงาน และหลังงาน เพื่อติดตั้งระบบต่างๆนาๆ ตามที่ระบบต้องการ ปีนี้ก็เลยได้เห็นสมเด็จพระเทพฯ ผ่านทางจอมอนิเตอร์ครับ อีกอย่างหนึ่งคือในปีนี้ผมก็รับงานถ่ายภาพพี่บัณฑิตรับปริญญามาอีกหนึ่งเจ้าครับ ก็ต้องวิ่งเข้าวิ่งออกโดมเป็นว่าเล่น (พอดีปีนั้นได้บัตรเข้าออกโดมได้) ไหนจะไปถ่ายภาพที่รับจ้างมา ไหนจะงานถ่ายทอดสด แล้วยังจะแอบไปดูน้องบูมพี่ๆที่คณะได้อีกด้วย ยุ่งวุ่นวายกว่าปี ๑ อีกครับ และที่เป็นไฮไลท์ก็คือ ใครจะไปคิดว่านิสิตเดินดินคนหนึ่งจะได้มีโอกาสปีนไปเดินเล่นอยู่บนเพดานของอาคารอเนกประสงค์ (โดม) ผมทำมาแล้วครับ รวมถึงปีนผนังห้องพระราชทานปริญญาบัตรด้วย เรียกว่าเอาไปคุยให้น้องๆรุ่นหลังได้อีกนานเลยครับ เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้

     ในปี ๓ ก็คือปีนี้ครับผมก็รับจ้างถ่ายภาพอีกตามเคย และปีนี้งานถ่ายทอดสดผมก็ไม่ได้เขาไปทำแล้วเพราะมีน้องคลื่นลูกใหม่ ที่มาทดแทน ผมจึงว่างกว่าทุกปีครับ และด้วยความที่ผมได้รับเลือกตั้งเป็นรองประธานสภานิสิตมหาวิทยาลัยนเรศวร จึงมีโอกาสได้รับเสด็จพระเทพฯได้ใกล้ชิดขึ้นครับ คือผมได้ไปยืนแถวหน้าบริเวณลานสมเด็จพระนเรศวร ในนาทีที่พระเทพเสด็จผ่านหน้าผมไป เกิดความรู้สึกตื้นตันครับ ที่พระองค์ทรงสละเวลามาพระราชทานปริญญาบัตรให้กับพวกเรา แม้พวกเราจะมีจำนวนมากแค่ไหน เคยทำดีทำชั่วอะไรมา ท่านก็ไม่เคยแบ่งแยก ทรงปฏิบัติกับพวกเราอย่างเท่าเทียม

การเดินทางผ่านกาลเวลานั้น แม้ว่ามันจะยากลำบากแค่ไหน แต่ในวันที่เราหยุดยืนมองกลับไป มันสวยงามเสมอครับ วันนี้ ผมมองกลับไปเห็น น้องปี ๑ ที่มายืนริมถนนแทนที่ผม เห็นน้องปี ๒ เทคโน มาจับกล้องทำงานถ่ายทอดสดแทนผม ความทรงจำเมื่อปีก่อนๆก็กลับมาครับ มันสวยงามมาก แม้ว่าผมจะต้องเดินต่อไป และในปีหน้าผมอาจไม่ได้มาร่วม แต่ในปีที่ผมกลับมารับปริญญาภาพทั้งหมดของผมจาก ปี ๑ - ปี ๔ คงจะมาอยู่ครบในงานๆนี้ ทั้งน้องปี ๑ ที่ต้องตื่นแต่เช้ามารับเสด็จริมถนน น้องปี ๒ เทคโน ที่มีไฟแรงกำลังทำงานถ่ายทอดสดอยู่ในโดม พี่ปี ๓ ที่รับตำแหน่งผู้นำนิสิตใส่สูทมารับเสด็จอยู่หน้าแถว พี่ปี ๔ ไปฝึกงาน กลับมาไม่ได้

ชีวิตเราก้าวไปข้างหน้าเสมอครับ มีเรื่องประทับใจทุกวัน อยู่ที่เราจะเลือกจำเรื่องดีๆเอาไว้ หรือจำแต่เรื่องนินทากาเล ที่เราคอยด่าว่าคนอื่น จับผิดคนอื่น ด้วยความหมั่นไส้ อิจฉา และอคติ เราเลือกที่จะจำได้ครับ  เราจะจำในสิ่งที่เราทำ หากท่านทำดีในใจท่านก็จะมีแต่สิ่งดีๆบันทึกไว้  หากท่านมีแต่กิเลสใจท่านก็จะจำแต่สิ่งนั้นๆ ที่ท่านได้ทำลงไป  <p> </p><h5>ความทรงจำของผมเกี่ยวกับงานพระราชทานปริญญาบัตรสวยงามทุกปีครับเพราะผมว่าทำทุกสิ่งด้วยเจตนาดี  แล้วท่านละทำอะไรต่างๆด้วยเจตนาอะไร ท่านจำอะไรได้บ้างครับ หรือจำได้แต่เรื่องที่ท่านคิดทำร้ายทำลายผู้อื่น ท่านมีความทรงจำอื่นที่ดีๆหรือไม่ ท่านกำลังจำอะไรครับ</h5><p align="center">………………………………………….</p>