วันนี้ขอกอดให้ชมเป็นสักขีพยานเสียเลย ผลเป็นประการใด โปรดติดตามด้วยความระทึกระทวยใจต่อไป ถ้าเป็นไปได้อยากจะเปิดภาควิชาชื่อดื้อดึงศาสตร์ ใครจะอาสาเป็นอาจารย์ประจำสาขาเชิญสมัครด่วน!

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify">ร้อยเท้ายังรู้พลาด ..มีหรือหรือกิ้งกือจะไม่เคยตกท่อ ตอนนี้ผมเป็นเช่นที่ว่านี้ คนอื่นมีปัญหาเที่ยวจ๊ะจ๋าเสนอหน้าช่วยแก้ไขให้ใครๆเขาได้หมด ไม่ว่าจะเป็นปัญหาหนักๆหรือปัญหาเบาๆ ผมใช้พลังความปรารถนาดีสิ้นเปลืองมาก บางเรื่องยอมเกหมดหน้าตัก ทำการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เรื่อยมา ก็มีคนที่เข้าใจและอิดหนาระอาใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify"></p><p align="justify">  ใครมีลูกที่อยู่ในช่วงวัยรุ่น ถ้าลูกว่านอนสอนง่ายก็นับว่าโชคดีไป แต่ถ้าลูกขี้ดื้อเราเป็นพ่อแม่ก็เล่นเอาแย่ไปเหมือนกัน เพราะสังคมทุกวันนี้ไม่มีใครดูแลใคร สมัยก่อนนี่นะลูกใครหลานใครถือว่าเป็นเครือญาติของหมู่บ้าน พี่ป้าน้าอาช่วยกันดูแลตักเตือนแทนกันได้ทั้งบาง ดังจะเห็นคำที่เรียกแทนตัวเอง เขาไม่ใช้คำแทนตัวว่า คุณ ผม หรือดิฉัน  แต่ใช้สรรพนามลำดับญาติตามอาวุโส เช่น พี่ ป้า น้า ฟังดูอบอุ่นใกล้ชิดไม่ห่างเหินกันเหมือนยืนอยู่กันละโค้งฟ้า    </p><p align="justify">ผมมีลูกสาวคนเล็ก คนนี้เลี้ยงดูแบบให้อิสระเต็มที่ ลืมนึกถึงวัยและสภาพสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป เธอค่อนข้างเป็นเด็กห้าวไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรม เป็นหัวโจกในบรรดาเพื่อนๆ เผลอไผลไปตามเพื่อนวัยเดียวกัน ไม่ค่อยช่วยงานบ้าน เพราะนึกว่ามีภาระทำการบ้าน เข้าใจว่าคุณครูสั่งงานให้เด็กๆทำโครงงานต่างๆ เอะอะก็โครงงานๆๆๆ ..เด็กจมอยู่กับโครงงานบ้าๆบอๆ แทนที่จะเรียนรู้การงานในครัวเรือนได้ฝึกฝนวิชาชีวิตวิชาสังคม   </p><p align="justify">ส่วนใหญ่ผู้ปกครองจะปล่อยให้ลูกเรียนพิเศษๆๆๆ ไม่ต้องทำอะไร ก้มหน้าก้มตาเรียน เรียน เรียน เด็กทุกวันนี้จึงขาดทักษะชีวิต ในหัวมีแต่ความนึกคิดโหลๆ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทำงานไม่เป็นแต่ใช้เงินเก่ง ไม่เกรงกลัวบาป ไม่รู้คุณค่าอะไร นอกจากทำตามอำเภอใจของตนเอง    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ผมพยายามแคะฝุ่นออกจากตาอยู่เป็นเดือน ได้ปรึกษาหารือกับญาติและเพื่อนฝูงทั่วโลก ได้รับความเมตตาอาสาเข้ามาช่วยอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง มีเพื่อนทั่วประเทศขันอาสาช่วยเรื่องที่เธอติดเพื่อนเป็นตังเม ผมคิดว่า..ไฟไหม้ที่ไหนก็ควรเอาน้ำที่ตรงนั้นดับ อยากจะทดลองใช้พลังความรัก เข้ามากอบกู้เข็มทิศชีวิตให้เธอกลับมาเป็นเด็กที่น่ารักว่านอนสอนง่าย  ที่ผ่านมาใช้ทฤษฎีมากไปหน่อย แต่นี้ต่อไปจะใช้การปฏิบัติ จะเลิกโอ๋ในเรื่องที่ไม่สมมาพาควร  จะเปลี่ยนมากอดลูกสาวเช้า-เย็น เพื่อจะทดสอบอานุภาพของความรักและความดี </p><p align="justify"> น้าอึ่งอ๊อบอาจจะยิ้มและแอบคิดว่า..พ่อแม่ก็อย่างนี้ละน๊า..ยังหาทางรังแกลูกอยู่ดี ตัดใจไม่ขาด ขอรับว่าบางทีพ่อแม่ยอมทุกอย่างเพื่อลูก ประเภทรักแล้วรักเลย ไม่ว่าเธอจะดีหรือร้ายอย่างไรก็ยังเป็นลูก ก็หวังใจว่าจะไม่เกิดกรณีก่องข้าวน้อยฆ่าแม่ซ้ำรอยตำนานของอีสาน (เพราะสมัยนี้มีมาม่า และมีโทรศัพท์มือถือ ถ้าหิวขึ้นมาก็แจ้งข่าวกันได้) เพื่อเป็นการยืนยัน วันนี้ขอกอดให้ชมเป็นสักขีพยานเสียเลย ผลเป็นประการใด โปรดติดตามด้วยความระทึกระทวยใจต่อไป ถ้าเป็นไปได้อยากจะเปิดภาควิชาชื่อดื้อดึงศาสตร์  ใครจะอาสาเป็นอาจารย์ประจำสาขาเชิญสมัครด่วน!</p>