คนเห็นแก่ตัวมากๆ ไม่น่าจะมีเหลืออยู่เลย ทำให้คนอื่นเดือดร้อน รู้สึกจะเป็นความสุขของพวกเธอ
เย็นนี้ครูอ้อยขับรถกลับบ้านผ่านดินแดนที่ต่างกัน 
กล่าวคือ  ออกมาจากดินแดนที่ฝนตกหนัก  และวิ่งหนีฝนเข้ามาสู่ดินแดนแห้งผาก 
ไม่มีฝนแม้แต่นิดเดียว...เฮ้อ..ฟ้าเดียวกันนะนี่..อย่างนี้.....ก็มีด้วย
 
จากนั้น..ครูอ้อยก็บึ่งหน้าอย่างระมัดระวัง  เข้ามาเส้นทางที่กลับบ้านได้เร็วที่สุด  เพราะเป็นทางใหม่  ที่ตัดใหม่ในการแก้ไขปัญหาทางจราจรติดขัด 
และไม่มีการติดขัดเลย  วิ่งฉิวมาตลอด 
อาการท้องร้อง...ก็ดีขึ้น  
แต่กลับมามีอาการท้องร้องหนัก  เมื่อมาถึงคอขวดที่จะขึ้นไปถนนกำแพงเพชร 2  กับแยกไปรัชดา
 
รถติดบนทางข้าม  คิดดูอาการหนักมาก   
ถนนแคบ  ให้วิ่ง 2 เลนเพื่อไปประชาชื่น  และชิดซ้ายมาทางกำแพงเพชร  เพื่อเข้าหลังบ้านครูอ้อย  
แต่ไปไม่ได้  ไม่ขยับเขยื้อน  เพราะพี่ไทยวิ่ง 3 เลนจะไปประชาชื่น 
และมีพ่อใครไม่ทราบ...วิ่งมาหวังว่า..จะลักไก่  แต่เจ้าของไก่..ไม่ให้ลัก...ก็เลยจอดขวางทางที่จะไปหลังบ้านครูอ้อย 
พอหลุดมาได้  รถที่วิ่งมาทางเดียวกับครูอ้อย  บีบแตรเจริญพอนให้พ่อใครไม่ทราบไปหลายที  รวมทั้งครูอ้อย....อย่างนี้.....ก็มีด้วย
ที่ลำบากคือ....ครูอ้อยต้องจอดนิ่งแบบเหินฟ้า  เป็นเวลานาน  จนจับกล้องมาถ่ายภาพ....  อย่างนี้....ก็มีด้วย