แม้บรรยากาศการประชุมจะดูมีสีสัน แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยหัวใจให้มันล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง

หลังจากเมื่อคืนฟ้าได้ผ่าลงกลางใจผมอีกครั้ง  เพื่อตอกย้ำว่าพอกันทีเรื่องรัก   ผมจึงต้องเสียเวลาอยู่กับตนเองและทบทวนตนเองไปพักใหญ่  ก่อนที่จะเริ่มภารกิจในวันนี้

วันนี้ผมแบกอาการช้ำเลือดช้ำหนอง  ไปประชุมอาจารย์ที่ปรึกษานักศึกษาใหม่  ที่จะเข้ามาอยู่ในความดูแลของผมในปีการศึกษา 2550  เพื่อรับทราบวิธีการดูแลนักศึกษาให้เขามีสุขภาวะ  ซึ่งครอบคลุมทุกด้านทั้งทางร่างกาย  จิตใจ  สังคม  และสติปัญญา  ประมาณว่า นักศึกษาจะต้องมีความสุขที่สุดเมื่ออยู่กับผมว่างั้นเถอะ

วันนี้เป็นวันแรกที่ได้เจอพี่ฝน  รองคณบบดีฝ่ายพัฒนานักศึกษา (คนสวย)  ของคณะมนุษยศาสตร์ฯ หลังจากที่พี่เขาได้ไปสร้างความร่วมมือทางวิชาการกับมหาวิทยาลัยในประเทศจีน  และกลับมาเมื่อไม่นานนี้   และพี่ฝนก็ยังมีน้ำใจหอบ ลูกอมบ๊วย  มาฝากพวกเราอีกถุงใหญ่

ผมมีเวลาพักเล็กน้อยจากการอบรม  จึงขึ้นไปสำนักงานภาควิชา ที่อยู่ชั้น  4  พบพี่จวน  เลขานุการคณะกำลังสาระวนอยู่กับงานในหน้าที่    พอพี่จวนเจอหน้าก็ถามสารทุกข์สุขดิบด้วยความห่วงใย  ก่อนจะปิดท้ายด้วยการชี้ไปที่ระกำถุงใหญ่  ที่เธออุตส่าห์แบกมาฝากจากบ้าน   ผมยิ้มรับด้วยความขอบคุณก่อนหยิบปอกเปลือกเข้าปากชิมรสชาดแล้วทำหน้า ซี๊ดซ๊าด!!

ผมกลับเข้าห้องประชุมอีกครั้งในภาคบ่าย  แม้บรรยากาศการประชุมจะดูมีสีสัน  แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยหัวใจให้มันล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง  ก่อนจะเผลอหยิบบ๊วยตรงหน้าเข้าปากอีกครั้ง

ตายห่า!!!   วันนี้มันเป็นอะไร  ได้กินทั้ง  บ๊วย  ทั้ง  ระกำ  แบบนี้เหมือนเบื้องบนจะสื่ออะไรบางอย่างหรือเปล่า....แล้วเย็นนี้จะมีคนเอาลูกท้อมาฝากอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้....เฮ้อ!!!

ว่าแต่ยังมีไม้  "อมงคลนาม"  ชนิดอื่นอีกไหมครับ....ใครรู้ช่วยบอกที.....