ผมนี่หน้ามืดตาลายจนทำอะไรไม่ถูก โลกทั้งโลกดูมันเคว้งคว้าง ไร้ทิศทาง ไร้จุดมุ่งหมาย ผมได้แต่ฝืนฉีกยิ้มทั้งน้ำตาให้เธอผ่านหน้าจอ MSN ก่อนที่จะบอกลาในวันนี้

หากแม้นว่า "บล็อก"  จะเป็นสิทธิอันชอบธรรมของ บล็อกเกอร์ ที่จะใช้ลิขิตเรื่องราวโดยไม่ไปทำให้ใครเดือดร้อนเสียหายแล้ว  ผมก็ใครขอใช้สิทธิอันนั้นเพื่อบอกเล่าเรื่องราวความรู้สึกของผมบ้าง  ซึ่งแม้จะไม่มีประโยชน์กับใครก็ตาม

ตลอดชีวิตหลายสิบปีที่ผ่านมาผมเคยมีความรักไม่บ่อยครั้งนัก  และยิ่งน้อยนักที่ผมจะรู้สึกว่าตนเองอกหัก...แม้หลายวันที่ผ่านมาผมจะบอกเล่าเรื่องราวว่าผมอกหัก  ผมผิดหวัง  แต่ในใจลึก ๆ ก็ได้แต่หวังว่าเราจะกลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้

วันเวลาที่ได้ผ่านไปอย่างช้า ๆ นั้น ผมได้อยู่กับความเพ้อฝัน  ล่องลอย  รอให้ถึงวันนี้วันที่เราจะได้กลับมาคุยกันใหม่อีกครั้ง...ซึ่งก็มาถึงแล้วในวันนี้

การขอโทษซึ่งกันและกัน กับเรื่องราวที่ผ่านมาที่ต่างคนต่างได้ทำให้อีกคนรู้สึกเสียใจ  ผิดหวัง  เป็นจุดเริ่มต้นการพูดจาในวันนี้   ผมใจชื้นขึ้นมาเป็นกอง เพราะเหตุการณ์มันเริ่มตั้งเค้าไปในทิศทางที่ดีแล้ว

แต่ที่ไหนได้บทสรุปปิดท้าย  กลับเป็นไปในทางตรงกันข้าม เธอได้บอกเลิกผมอย่างถาวร  ให้เหลือไว้แต่ความเป็นเพื่อนกัน

ผมนี่หน้ามืดตาลายจนทำอะไรไม่ถูก  โลกทั้งโลกดูมันเคว้งคว้าง ไร้ทิศทาง  ไร้จุดมุ่งหมาย  ผมได้แต่ฝืนฉีกยิ้มทั้งน้ำตาให้เธอผ่านหน้าจอ MSN  ก่อนที่จะบอกลาในวันนี้

วันนี้คงจะเป็นวันที่ผมรู้สึกเหงาอีกครั้งของชีวิต  อาจสับสนวุ่นวายจับต้นชนปลายไม่ถูก  ก็ขอใช้พื้นที่ของ gotoknow บอกเล่าความทุกข์หน่อยก็แล้วกัน