น้องออยล์, จังหวัดอุดรธานี

เรื่องเล่าเบาสมอง (1) 

ข้าพเจ้าและเพื่อนร่วมงานได้เดินทางไปจังหวัดขอนแก่นจึงถือโอกาสไปเยี่ยมรุ่นพี่ที่จังหวัดอุดรธานีเมื่อกลางเดือนนี้ และมีเรื่องเล่าน่ารักน่ารักเกี่ยวกับเด็กๆซึ่งเป็นหลานของรุ่นพี่คนนี้ 

น้องออยล์อายุประมาณ 4 ขวบกว่าๆ กำลังจะขึ้นชั้นอนุบาล 2 เป็นเด็กที่น่ารัก ขาวอวบอ้วนช่างพูดช่างซักถามและมีแววเฉลียวฉลาดมาก ด้วยเหตุว่าข้าพเจ้าพอมีประสบการณ์ในการสอนเด็ก 4 - 10 ขวบสมัยเรียนอยู่ต่างประเทศ ข้าพเจ้าจึงสอนให้น้องออยล์พูดภาษาอังกฤษก็จำได้ทุกคำ ข้าพเจ้าจึงทดสอบโดยลองพูดบทสนทนาภาษาอังกฤษสั้นๆว่า Good morning. How are you? น้องออยล์ตอบอย่างฉาดฉาน  I’m fine. Thank you, and you? ข้าพเจ้าคิดอะไรบางอย่างจึงเปลี่ยนให้น้องออยล์เป็นคนถามก่อนบ้าง น้องออยล์จึงพูดว่า Good morning. How are you? ข้าพเจ้าตอบ French fries, Chicken, and you? น้องออยล์ตอบว่า French fries, Chicken, Pizza. ทำให้ข้าพเจ้าประทับใจในไหวพริบและอารมณ์ขันของน้องออยล์มาก 

ต่อมาเราก็เล่นเกมส์เป้ายิ้งชุบกันปรากฎว่าข้าพเจ้าเป็นฝ่ายชนะเกือบทุกครั้ง (เพราะย่อมอ่านความคิดเด็กออกได้ง่ายๆ) น้องออยล์ทำหน้าเศร้า ข้าพเจ้าคิดอะไรบางอย่างจึงสอนว่าถึงแม้ว่าเราจะแพ้แต่เราก็ยิ้มได้หัวเราะได้ ไม่ต้องเสียใจเพราะมันเป็นเพียงแค่เกมส์เท่านั้น น้องออยล์ทำหน้างงๆแล้ววิ่งไปเกาะแขนคุณแม่ เหมือนกับไม่เคยได้ยินคำสอนแบบนี้มาก่อน 

ตอนอาหารค่ำ รุ่นพี่ซื้อส้มตำจากร้านที่มีชื่อเสียงของจังหวัด รสชาติสุดยอด สอบถามได้ความว่าเป็นร้านที่สมเด็จพระเทพฯทรงโปรดมาก ด้วยความอร่อยข้าพเจ้าจึงตักส้มตำคำโตใส่ปาก น้องออยล์เห็นจึงพูดว่า คำตั้งใหญ๊ใหญ่ กินเข้าไปได้ไง? เพื่อนๆของข้าพเจ้ากลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว  คุณแม่ของน้องออยล์เกรงว่าข้าพเจ้าจะหน้าแตก (แต่ไม่ทันการณ์เสียแล้ว) จึงดุน้องออยล์ว่าไม่ควรพูดเช่นนั้น ข้าพเจ้าคิดอะไรบางอย่างจึงพูดกับเพื่อนๆว่านี่เป็นความน่ารักและไร้เดียงสาของเด็กๆ เขาคิดและพูดอย่างที่เขาเห็นและเขาไม่ได้ตัดสินว่าสิ่งนั้นถูกหรือผิด เราควรส่งเสริมให้เขามีเสรีภาพทางความคิดและกล้าแสดงออกอย่างเหมาะสม ไม่ควรไปจำกัดกรอบความคิดเพื่อว่าเขาจะได้เจริญงอกงามอย่างเต็มที่ คราวนี้เป็นฝ่ายคุณแม่ที่มองข้าพเจ้าอย่างงงงง เหมือนกับไม่เคยได้ยินคำสอนแบบนี้เช่นกัน 

หลังอาหารเย็นเราเล่นเกมส์อีกครั้ง คราวนี้เล่นเกมส์บันไดงู (ทำเอง) ข้าพเจ้าวาดลายเส้นเป็นช่องๆบนกระดาษเพื่อที่จะใช้เดินโดยจับฉลากลูกเต๋า แต่ละช่องจะมีเครื่องหมายแตกต่างกันเช่น ให้เดินไปข้างหน้า 2 ช่อง , ให้เดินถอยหลัง 1 ช่อง , หยุดเล่น 1 ครั้ง , กลับไปจุดเริ่มต้น เป็นต้น ขณะที่ข้าพเจ้าขีดเส้นแบ่งช่องอยู่นั้น น้องออยล์ถามว่า ทำไมตรงนั้นขีดเส้นแบ่งช่องเป็นเส้นตรงมาตลอด แล้วทำไมตรงนี้ขีดเป็นเส้นเฉียง? ข้าพเจ้าคิดอะไรบางอย่างแล้วตอบว่า เพราะว่าโลกนี้ไม่ได้มีแต่เส้นตรงเพียงอย่างเดียว เข้าใจไหมครับ? น้องออยล์ตอบ เข้าใจค่ะ ถ้าเพื่อนๆถามหนูแบบนี้ที่โรงเรียนหนูก็จะตอบว่า เพราะว่าโลกนี้ไม่ได้มีแต่เส้นตรงเพียงอย่างเดียว บ้างค่ะ 

เกมส์สนุกมาก ถึงเวลานอนแล้วคุณแม่ของน้องออยล์มาตาม ข้าพเจ้าคิดอะไรบางอย่างจึงบอกว่าพรุ่งนี้มาเล่นใหม่ตอนตีห้าครึ่งนะ (เพราะคิดว่าน้องออยล์คงไม่ตื่น) ปรากฎว่าก่อนหกโมงเช้าได้ยินเสียงเรียกงัวเงียว่า น้าสน เล่นเกมส์บันไดงู  ข้าพเจ้าจึงต้องตื่นมาเล่นเกมส์ตั้งแต่เช้า คุณพ่อของน้องออยล์พูดว่า วันนี้น้องออยล์ตื่นเช้ามากเป็นพิเศษ (ข้าพเจ้าคิดในใจว่า ข้าพเจ้าก็เหมือนกัน) 

เมื่อรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว รู้สึกง่วงนอนมาก ข้าพเจ้าคิดอะไรบางอย่างจึงชวนน้องออยล์เล่นเกมส์ซ่อนตาดำ กติกาคือใครเปิดตาก่อนคนนั้นแพ้  บอกตามตรงว่าข้าพเจ้าไม่คิดว่าจะได้ผล แต่ด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์ของเด็ก ผู้ใหญ่พูดอะไรเขาก็จะเชื่อฟัง เมื่อเล่นเกมส์นี้ไปสักพักน้องออยล์เริ่มเบื่อและอยากเลิกเล่น ข้าพเจ้าคิดอะไรบางอย่างจึงบอกว่ายังไม่เลิกเพราะเราได้ตกลงกันแล้ว น้องออยล์ถามโน่น ถามนี่ ข้าพเจ้าก็ตอบไปเรื่อยๆ จนคำถามหายเงียบไป และข้าพเจ้ารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อเพื่อนๆมาปลุกให้ไปเก็บกระเป๋า (To be continued)