.....เห็นไหมครับว่าเรื่อง KM, IM (Information Mgt.) และ EM (Emotion Mgt.) นั้น มันยากเหมือนกันนะครับที่จะจับมันแยกออกจากกัน

การสื่อสาร หรือ Communication ระหว่างคน ถือได้ว่าเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นในทุกองค์กร.... ไม่เว้นแม้ใน สคส. ที่เป็นองค์กรขนาดเล็ก (เรียกว่า "ขนาดจิ๋ว" น่าจะเหมาะกว่า)  เรื่องมีอยู่ว่า..... ในระหว่างการประชุมภาคีจัดการความรู้ในท้องถิ่น เมื่อวันอังคารที่ 13 ธ.ค.  คุณจิ๋ม (จันทนา) จากมูลนิธิข้าวขวัญ  ได้เอ่ยถึง Workshop 3 วัน ในช่วงปลายเดือน พ.ย. ที่ผ่านมาว่า คุณ Dorothy ที่มาจาก Scotland ได้มาสร้างประสบการณ์ทางจิตวิญญาณที่มีคุณค่ายิ่ง เป็น Workshop ที่ผมฟังแล้วเห็นว่าตรงกับ Concept โบราณของไทยที่เชื่อว่าในสิ่งต่างๆ ทั้งหลายล้วนมี รุกขเทวดา หรือ เทพารักษ์ สิงสถิตย์อยู่ ..... คุณจิ๋มบอกต่อไปว่า เสียดายที่เชิญมาทาง สคส. แต่ไม่มีใครว่างจึงไม่ได้ไปเข้าร่วม  ซึ่งครั้งนี้คงจะเป็นการเดินทางมาเมืองไทยครั้งสุดท้ายของคุณ Dorothy  เพราะท่านมีอายุมากแล้ว..... ผมได้ฟังแล้วรู้สึกสะดุดใจขึ้นมาทันที เพราะพอได้ยินว่าท่านมาจาก Scotland ทำให้ผมนึกไปถึง มูลนิธิ findhorn (http://www.findhorn.org) ที่อยู่ใน Scotland ที่ผมเคยอ่าน Website มาเมื่อ 2 เดือนที่แล้ว  อีกทั้งยังได้สมัครเป็นสมาชิก เพื่อขอรับ Eileen 's Weekly Guidance เป็นประจำทุกสัปดาห์ทาง e-mail อีกด้วย และยังคิดอีกด้วยว่าถ้ามีโอกาสจะต้องหาเวลาไปใช้ชีวิตอยู่ใน Community ของ Findhorn บ้าง.... ในตอนเลิกประชุมผมได้สอบถามคุณจิ๋มเพิ่มเติม จนได้ความกระจ่างจากว่า คุณ Dorothy นี้ก็คือ หนึ่งในผู้ก่อตั้งมูลนิธิ findhorn ...พอได้ฟังเช่นนั้น ก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกเสียดายโอกาสมากที่ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้  พอถามคนของ สคส. ที่รับเรื่องนี้ ก็ได้ยินแต่เสียงอุทานว่า  "..... ลืมไปว่า อาจารย์สนใจเรื่องทำนองนี้! "  นี่ก็คือ Communication Failure เรื่องที่หนึ่งครับ

เรื่องที่สอง ....... เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ (14 ธ.ค.) ตอนที่พวกเรากำลังประชุมประจำสัปดาห์อยู่ ..... เราพูดกันมาถึงเรื่องๆ หนึ่ง ท่านอาจารย์วิจารณ์บอกว่าเราน่าจะนำเรื่องนี้เสนอในการประชุม Board ครั้งที่กำลังจะมาถึง (วันที่ 13 มกราคม 2549)  โดยเห็นว่าผมน่าจะเป็นผู้นำเสนอต่อที่ประชุม  ผมได้ฟังก็ตกใจเล็กน้อย... ไม่ใช่เรื่องการนำเสนอหรอกครับ  แต่เป็นเรื่องวันประชุม Board ซึ่งผมเองไม่ได้ Aware เลยว่าจะมีการประชุมในวันที่ 13 มกราคม นี้  พอเปิดสมุดนัดใน PDA ดู ก็พบว่า  เมื่อสัปดาห์ที่แล้วผมเพิ่งจะตกลงกับหน่วยงานแห่งหนึ่ง ที่กำลังจะ kick-off เรื่อง KM โดยได้มีการนัดหมายผู้บริหารระดับสูงทั้งหลายไว้แล้ว แต่เพื่อให้แน่ใจ ผมรีบออกจากห้องประชุมเพื่อโทรไปสอบถามหน่วยงานนั้นอีกทีว่า มีโอกาสที่จะเลื่อนวันได้ไหม  ซึ่งก็เป็นไปอย่างที่คิดไว้คือเขาได้ lock เวลาผู้บริหารทั้งหมดไว้แล้ว ... ในที่สุดท่านอาจารย์วิจารณ์  ก็แก้ปัญหาโดยให้ทีมงานของ สคส. แบ่งกันนำเสนอกันแทนผม.... ผมเองยอมรับว่ารู้สึกไม่ค่อยจะดีเลย เพราะที่จริงแล้วการประชุม Board นั้นเป็นเรื่องที่สำคัญสำหรับผมมาก ผมมักจะได้ความคิดดีๆจากที่ประชุมมาคิดต่ออยู่เสมอ... ในใจก็ได้แต่คิดอย่างมีอารมณ์ว่า "ทำไมไม่มีใครบอกผมเรื่องวันประชุม Board เลย"   นึกย้อนไปย้อนมาก็พบว่า  ครั้งที่แล้วผมก็ไม่ได้เข้าประชุม Board เช่นกันเพราะมีการเปลี่ยนวันมาตรงกับช่วงที่ผมเดินทางไปจีนพอดี ผมก็เลยไม่ได้รับทราบกำหนดวันประชุมสำหรับครั้งต่อไป  และพอไม่มีใครบอกผมเรื่องนี้ ก็เลย "หลุด" ไป ไม่ได้ลงบันทึกไว้ใน สมุดนัด (PDA) ..... ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในช่วงแรกๆ ยอมรับว่าเป็นการ "เพ่งโทษ" ไปที่คนอื่นทั้งสิ้น ...... คิดไปว่า ทำไมไม่บอกให้ผมรู้ว่าจะมีการประชุม Board วันไหนตั้งแต่แรก  ผมจะได้ไม่ไปรับนัดที่ซ้ำซ้อน .... ยอมรับว่าช่วงแรกๆนั้นผมมองเห็นว่าเป็นความผิดของคนอื่นทั้งสิ้น  ต่อมาเมื่ออารมณ์ค่อยๆ สงบลงจึงได้เห็นว่า ตัวผมเองก็มีส่วนที่ทำให้การสื่อสารนี้ผิดพลาดด้วยเช่นกัน    เพราะหากผมติดตามสอบถามหลังจากที่กลับมาจากจีน   ผมก็คงจะทราบว่า การประชุม Board ครั้งต่อไปเป็นวันใด  และก็คงจะเอามาลง book ไว้ ไม่ให้เกิดการนัดหมายที่ซ้ำซ้อนอย่างคราวนี้.....

ที่เล่ามานี้ คงจะไม่ใช่กรณีที่จัดได้ว่าเป็นเรื่อง "การจัดการความรู้" แต่เพียงอย่างเดียว  จะเห็นได้ว่ามีมิติในเรื่อง "การจัดการข้อมูล สารสนเทศ (Information Management)" เกี่ยวข้องอยู่ด้วยและที่สำคัญคือมีเรื่อง"การจัดการอารมณ์ความรู้สึก" ปนอยู่เช่นกัน  .....เห็นไหมครับว่าเรื่อง KM, IM (Information Mgt.) และ EM (Emotion Mgt.) นั้น มันยากเหมือนกันนะครับที่จะจับมันแยกออกจากกัน