เพราะ...ว่า คิดถึงบ้านเหลือเกิน

มักจะถูกถามจากเพื่อนๆ และคนที่นับถือ ว่าทำไมต้องเปลี่ยนงาน ในขณะงานที่ทำก็ดีอยู่แล้ว  ให้ความมั่นคง ค่าตอบแทนก็สูงในการทำงานที่องค์กรพัฒนาเอกชน ณ จังหวัดเชียงใหม่   เพราะทำงานที่ไหนก็อยู่ในเมืองไทยเหมือนกัน ที่สำคัญอายุก็มากแล้ว  การทำงานต่อไปก็สามารถที่จะทำได้ต่อไปแต่..เพราะ..ความคิดถึงบ้าน...

ในความรู้สึกที่เกิดขึ้น ชีวิตกับการทำงานที่เนิ่นนาน  ไม่ว่าจะด้วยความรัก ความผูกพันธ์  ความรู้สึกว่ามีส่วนร่วมในการก่อตั้งองค์กร ถามว่าอยากออกจากงานไหม  ไม่อยากออก  เพราะรักงาน  ชอบทำงาน และได้ใช้ชีวิตร่วมกับเด็กที่ขาดโอกาสในสังคม  ให้ความรักต่อเด็ก  ต้องการให้การดูแล เสมือนกับคนในครอบครัวตนเอง  

แต่ด้วยอายุมากขึ้น บวก กับ  ความรู้สึกอยากกลับบ้าน (สำนึกรักบ้านเกิด)  บางครั้งคิดถึงมาก คิดแต่ว่า ไม่ต้องการอะไรมาก ชีวิตก็เพียงพอแล้ว  ขอทำงานเพื่อสังคม  และขอทำงานที่บ้านเกิดของตนเอง มีค่าตอบแทนไม่มากนัก มีความตั้งใจแน่วแน่  ในการกลับไปพัฒนาบ้านเกิดของตนเอง  ด้วยคำว่า"ใจเรียกร้อง"โหยหาคิดถึงบ้าน จึงมีความมุ่งมั่นที่จะกลับบ้าน ที่มาประกอบอาชีพ  ณ  จังหวัดมหาสารคามแห่งเดียว

ก่อนที่จะมาสอบเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยมหาสารคาม จะมีบางองค์กร  ยื่นข้อเสนอให้ค่าตอบแทนสูงมาก  ให้ไปทำงานที่กรุงเทพฯ  แต่ได้ตอบปฎิเสธไป   เพราะไม่ต้องการที่จะไปทำงานที่อื่น 

ไม่ทราบว่าท่านอื่นที่ได้ไปทำงานประกอบอาชีพ ที่ไม่ใช่จังหวัดของตนเองนานๆ ห่างบ้านไปไกลๆ   ท่านมีความรู้สึกอย่างที่กล่าวมาหรือไม่ หรือคิดอย่างไรเพื่อการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ซึ่งกันและกัน