ความไม่กล้า มักถ่วงหนักให้เราย่ำอยู่กับที่

ท่ามกลางชีวิตและการงานอันรีบเร่งและหน่วงหนัก   ผมไม่มี “เวลาคุณภาพ”  ในพื้นที่ของโลก  G2K  เอาเสียเลย   ชีวิตจึงดูเหมือนจะขาดหายอะไรไปสักอย่าง  เฉกเช่นกับต่างกรรมต่างวาระของความอ่อนล้าที่เรียงแถวเข้าคิวมาเยือนชีวิตอยู่อย่างไม่ว่างเว้น

   

ผมลองข่มใจจากการงานและกลับเข้ามาที่นี่อีกครั้ง   เพื่อทิ้งรอยของตนเองไว้อีกครั้ง   โดยหวังเพียงจะบอกว่า   ผมยังอยู่...  และถึงแม้อาจจะหล่นร่วงหายไปจากเวทีนี้บ้าง   ... ผมก็ยังอยู่  ..

    

เพื่อนของฉัน  

 

เธอรู้สึกเช่นเดียวกับฉันใช่หรือไม่

 

จังหวะของชีวิต - 

 

ไม่ว่าจะเร็ว หรือ ช้า

 

ล้วนแล้วแต่มีความอ่อนล้า อ่อนเพลีย, และอ่อนใจได้ทั้งสิ้น

 

และนั่นก็คือ  ปรากฏการณ์ธรรมดาสามัญของชีวิต

   

เพื่อนของฉัน

 

เธอรู้สึกเช่นเดียวกับฉันใช่หรือไม่

 

เรามักขลาดกลัวต่อเส้นทางสายใหม่อยู่เสมอ

 

ขลาดกลัว,  หวั่นหวาดและหวาดเกรงต่อสิ่งที่ยังมาไม่ถึง

  

เพื่อนของฉัน

 

เธอรู้สึกเช่นเดียวกับฉันใช่หรือไม่

 

ความกลัว   มักฉุดกระชากลากดึงให้เราถอยหลังกลับไปอย่างไม่รู้จบ

 

ความไม่กล้า   มักถ่วงหนักให้เราย่ำอยู่กับที่

 

และทั้งปวงนั้น

 

ล้วนทำให้เราไม่สามารถมีร่องรอยการเดินทางในวันพรุ่งของชีวิตได้เลย

  

.....

  

เพื่อนของฉัน

 

ในโลกนี้มีเหตุผลเพียงไม่กี่อย่าง

 

ที่ทำให้มวลมนุษยชาติ

 

สามารถยืนหยัดอยู่ได้อย่างทระนง

  

หนึ่งในเหตุผลนั้นก็คือ

 

การมีหัวใจที่กล้าแกร่ง

 

ไม่ยอมจำนนต่ออุปสรรคทั้งปวง

       ระลึกถึงมิตร, เสมอ 

       บันทึกจากห้องทำงาน

 

      ก่อนการงานจะไหลบ่าเข้ามาอีกครั้ง

 

      18  พ.ค . 50