ภาพโดย อ.ลูกหว้า … ขอขอบคุณมา ณ ที่นี้ค่ะ
<h4>
เรื่องนี้จะว่าเกี่ยวกับบัว ๔ เหล่าก็เกี่ยวนะคะ เพราะเป็นเรื่องของบัวที่จะพ้นน้ำ แต่คำว่า “วิดน้ำให้บัวโผล่” นี้ดิฉันยืมมาจากการคุยกับ อ.ศิริศักดิ์ นานมาแล้ว เรื่องคุณภาพนักศึกษาค่ะ ไม่รู้ว่ามีคนอื่นใช้อยู่บ้างหรือเปล่านะคะ
</h4><blockquote><h4>
พวกเราอาจารย์ทั้งหลายพบว่าปัจจุบันนี้นักศึกษาเรียนวิชาพื้นฐานแล้ว “ตก” เยอะมาก….. มากขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ เรียกว่าเวลาตัด F แล้วดูจำนวนคนได้ F แล้วอาจารย์ขนลุกไปตามๆ กัน เช่น ตก ๑ ใน ๔ ค่ะ... แล้วเมื่อดูคะแนนที่ตัด F แล้วก็พบว่า ต่ำ...แบบสุดๆ แล้วค่ะ ประมาณว่าถ้าให้ตัดเองโดยไม่ดูจำนวนเด็ก สงสัยเด็กจะตก๑ ใน ๓ ค่ะ
</h4></blockquote><h4>
ต้องบอกก่อนว่าวิชาพื้นฐาน.. ไม่ยากค่ะ และวิชาเหล่านี้จะมีทีมอาจารย์มาสอน ใช้หนังสือและอุปกรณ์การสอนเหมือนๆ กัน เนื้อหาและวิธีการสอนเป็นมาตรฐานเดียวกัน เพราะประชุมตกลงกันมาก่อน การตรวจข้อสอบ ถ้าใครออกข้อไหน ก็ตรวจข้อนั้น เพราะฉะนั้นมาตรฐานการให้คะแนนจะเหมือนกัน เพราะเป็นคนเดียวกันตรวจ แล้วก็ปรับปรุงกระบวนการสอนมานานจนค่อนข้างเป็นมาตรฐานที่ใช้ได้ดีทีเดียว
</h4><blockquote><h4>
ดังนั้น การที่ปรับคะแนนการให้ F จากเด็กตก๑ ใน ๓ เป็น ๑ ใน ๔ เนี่ยแหละ วิดน้ำให้บัวโผล่ ค่ะ การปรับคะแนนนี้ไม่ได้ปรับมากนะคะ บางทีแค่ ๔-๕ แต้ม (เต็มร้อย) แต่คนได้ F เปลี่ยนเป็น D เป็นบัวพ้นน้ำมีเพียบเลยค่ะ…
</h4></blockquote><h4>
แต่ที่กำลังจะนำมาเป็นประเด็นในที่นี้คือ..
</h4><ul>
เราทำถูกต้องแล้วใช่ไหม ที่วิดให้บัวโผล่ไว้ก่อน แล้วปีหน้าก็วิดอีก วิดอีก เพราะบัวมันแคระ เป็นบัวพันธ์ D.. โตยาก ภายในสภาวะปกติ บัวพวกนี้จะไม่โผล่พ้นน้ำ เพราะฉะนั้นถ้าวิดแล้ว ต้องวิดอีกทุกเทอมค่ะ...ไม่งั้นบัวโดนเต่า ปลา กินหมด เรียนไม่จบค่ะ
แต่อีกแง่ก็คือ..แล้วถ้าเราวิดไปเรื่อยๆ เรากำลังผลิตบัวแบบไหนสู่สังคม เรากำลังให้โอกาสคนในสังคม หรือ เรากำลังทำลายสังคมด้วยการส่งคนที่ไม่พร้อมออกไปทำงานที่ต้องการคนที่พร้อมกว่านี้..
</ul><h4> จริงๆ แล้วบันทึกนี้เขียนเพราะต้องการให้เห็น dilemma ในการตัดสินใจค่ะ อาจารย์หลายคนก็กังวลเรื่องวิดน้ำให้บัวโผล่ แต่ทุกวันนี้เกือบทุกคนที่รู้จักที่เจอปัญหานี้ จะเลือกวิดน้ำให้บัวโผล่เพราะต้องการให้โอกาสนักศึกษาก่อน เผื่อจะโตเองได้บ้างค่ะ เป็นบัวพ้นน้ำ.. </h4><blockquote><h4> อีกประเด็นที่หลายคนอาจแนะนำคือเปลี่ยนวิธีการสอน หรือให้ปุ๋ย หรือบ่มเพาะเหง้าบัวให้ดี อันนี้ก็พยายามทำกันอยู่ค่ะ แต่ที่หนักใจคือวิธีการไหนก็ใช้ไม่ได้กับคนทั้ง class (มันเป็นธรรม(ชาติ)ที่ไม่สามารถใช้วิธีการเดียวกันกับคนทั้งหมดได้) แล้วนักเรียนในclass ก็เยอะมาก เป็นบัวหลายพันธ์มากๆ บางส่วนก็สอนได้ด้วยวิธีปกติ บางส่วนต้องพยายามเชิญกึ่งบังคับให้มาเรียน บางส่วนมาเรียนแล้วไม่มีอุปกรณ์เขียนติดตัวมาเลย มานั่งเช็คชื่อ มีแต่หนังสือพิมพ์กีฬาม้วนถือมาในห้องเรียน…5555 คิดแล้วก็ขำๆ ค่ะ เจอมาหลายรูปแบบจริงๆ จนปรับตัวได้.. </h4></blockquote><h4> อ้อ…ต้องบอกก่อนนะคะ ปัญหาคุณภาพนักศึกษานี้แก้ไม่ได้ทั้งหมดหรอกค่ะ ดิฉันตั้งใจแค่จะนำเสนอวิธีการที่เราใช้กันอยู่ นั่นคือ วิดน้ำให้บัวโผล่ ค่ะ </h4><blockquote><h4>อ่านเรื่องนี้แล้วอย่าเครียดนะคะ เล่าสู่กันฟังเพื่อ ลปรร ค่ะ ถ้าใครมีคำแนะนำดีๆ ในการเลี้ยงบัวก็เชิญนะคะ </h4></blockquote><h4><hr></h4>
หมายเหตุ: อ.ศิริศักดิ์ มาเตือนความจำของดิฉันค่ะ ว่าคำว่า "วิดน้ำให้บัวโผล่..." เราได้ยินมาจากอดีตอธิการบดี มอ. รศ.ดร.ประเสริฐ ชิตพงศ์ เมื่อครั้งไปสัมมนาประจำปีของ นบม. ปีที่แล้ว ดิฉันขี้ลืมค่ะ : ) ขออนุญาตให้เครดิตไว้ ณ ที่นี้ค่ะ
</span>
สวัสดีค่ะอาจารย์
sasinanda
ปัญหาอาจารย์ว่าอยู่ตรงไหนคะ
เพื่อนๆดิฉัน มาบ่นกันหลายคนเรื่องแบบนี้ค่ะ
สวัสดีค่ะคุณ
sasinanda
สงสัยจะผสมๆ กันหมด หลายๆ ปัจจัยค่ะ
น่าจะเป็นความพร้อม ที่มีที่มาจากสิ่งแวดล้อมของเขา ครอบครัว ฐานะ ที่อยู่อาศัย(หอหรือบ้าน) เพื่อน ฯลฯ กับ ความตั้งใจของเขาค่ะ
ดิฉันประเมินจากประสบการณ์ตัวเองนะคะ ว่าถ้าเราชอบในสิ่งที่เราทำ เราจะทำได้ดีมากค่ะ ยากก็จะทำ จะสู้ เห็นปัญหาเป็น challenge มากกว่าอุปสรรคค่ะ
เด็กส่วนใหญ่ขาดความตั้งใจแล้วก็ไม่พร้อมค่ะ ส่วนความไม่พร้อมก็เกิดจากหลายๆ อย่างที่ว่าค่ะ พอเขาไม่ตั้งใจ ไม่พร้อม ก็...ตกค่ะ
อ้อ...แล้วก็ครูบาอาจารย์ก็มีส่วนค่ะ ถ้าห่างครู ไม่สนิทสนม ครูสอนน่าเบื่อ ดูแล้ววิชานี้ไม่น่าสนใจ ก็ไม่อยากเรียน ดังนั้นจำนวนนักศึกษาต่อห้องมีผลค่ะ แล้วก็ความรู้กับความสามารถในการถ่ายทอดของอาจารย์ก็มีผลค่ะ..
น่าจะยังมีอีกค่ะ ตอนนี้นึกไม่ออกแล้วค่ะ ; ) ฝากคุณครูกับอาจารย์ทั้งหลายช่วยเสริมด้วยค่ะ ดิฉันยังสรุปไม่ครบแน่ๆ ...
ขอบคุณที่แวะเข้า ลปรร เสมอนะคะ : )
สวัสดีครับ
ปัญหาใหญ่ระดับชาติอย่างนี้ สถาบันควรจะระดมความคิดกันให้มาก เพราะหากไม่แก้ไขก็จะเป็นปัญหาตลอดไป
ผมเองคิดเล่นๆนะครับว่า กระบวนการคัดเลือกคนเข้าสถาบันอาจจะต้องปรับเปลี่ยนใหม่ นอกจากการสอบเอาคะแนนเข้าแล้วน่าที่จะมีเครื่องมืออะไรสักอย่างวัด "สภาวะความพร้อมที่จะเรียน" ผมไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรดี ก็ขอเรียกสิ่งนี้ก่อน หรืออาจจะมีวิธีอื่นๆเช่น มีกระบวนการอะไรสักอย่าง เช่น เข้าค่าย 3
พิมพ์ยังไม่จบเลย มือไปกดปุ่มแล้ว เอาใหม่
...... มีกระบวนการอะไรสักอย่าง เช่น เข้าค่าย 3 วัน 5 วัน แล้ว หากไม่ผ่านก็ไม่รับเข้า เป็นการเตือนตั้งแต่แรกเข้าว่าคุณต้องตั้งใจเรียนมิเช่นนั้น สถาบันไม่แคร์ที่จะให้คุณอยู่ ดูจะเหี้ยมเกรียมมากไปหน่อย
วิธีอื่นๆ ก็อาจจะมีระบบการเตือนระหว่างเทอม เรียกมาทำความเข้าใจกัน
ฟังดูเหมือนว่าเด็กไม่มี วุฒิภาวะในการตั้งใจเรียน แต่ระบบการเรียนการสอนนั้นมีให้กับผู้มีวุฒิภาวะแล้ว หากเป็นสมมุติฐานนี้ ก็ต้องหาทางจัดการในเรื่องวุฒิภาวะครับ เดี่ญวไปก่อน ค่อยเพิ่มเติมกันใหม่ครับ
สวัสดีค่ะ คุณบางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)
ตอนนี้กระบวนการคัดคนเข้าเรียนค่อนข้างจะเปลี่ยนแปลงยากค่ะ จริงๆ แล้วทาง สกอ. ก็เปลี่ยนแปลงระบบสอบ entrance มาเป็นระบบ admission ที่พยายามเอา GPA ของนักเรียนมาคิดมากขึ้น เพราะอาจประเมินว่าให้ดูความพยายาม ความขยันของนักศึกษาในระยะยาว ดีกว่าสอบเอาเป็นเอาตายครั้งเดียว หรือขยันครั้งเดียวตอน entrance
แต่ก็อย่างว่าค่ะ โรงเรียนก็อาจปล่อยเกรดได้ หรืออาจมีคนเถียงว่า เกรดโรงเรียนนี้โหด..แต่เกรดโรงเรียนนั้นครูปล่อยเกรด.. สุดท้ายก็วัดกันไม่ได้หรอกค่ะ... มันเหมือนกับกฎทุกอย่างที่สร้างขึ้นมาใช้ไม่ได้กับทุกคนค่ะ ก็ต้องทำใจค่ะ ว่าระบบคัดเลือกเรากำหนดเองไม่ได้... แล้วก็ระบบคัดเลือกแบบไหนก็คงไม่สมบูรณ์แบบ มันจะต้องมีจุดอ่อนสักที่แหละค่ะ มันเป็นธรรมชาติ...
ตอนนี้ถ้านักศึกษาสอบติดเข้ามาแล้ว จะเหลือกระบวนการเดียวก็คือสัมภาษณ์ แล้วก็ไม่มีคนตกสัมภาษณ์หรอกค่ะ เพราะคุยกันแป็บเดียว มองไม่ออกหรอกว่าเด็กตั้งใจหรือไม่ เหมาะหรือไม่ที่จะเรียนในสาขานี้
หรือถ้าประเมินออกว่าเด็กไม่ค่อยปกติ ถ้าจะให้ตกสัมภาษณ์ต้องมีหลักฐานแสดงชัดเจนว่าเพราะอะไร ไม่งั้นโดนฟ้องศาลปกครองแน่ๆ ค่ะ (เดี๋ยวนี้คนใช้สิทธิ มากกว่าใช้เหตุผล บางทีไม่รู้ว่าสิทธิบางอย่างเป็นอภิสิทธิ์) เพราะฉะนั้นอาจารย์ที่คิดจะคัดออกก็ต้องคิดหนัก เพราะหลักฐานที่ชัดเจนจริงๆ นอกจากการพูดคุย ๑๐ นาทีมันไม่ค่อยมี
ดิฉันว่าเรื่องความตั้งใจของเขาเป็นสิ่งสำคัญค่ะ ก็คงเกี่ยวกับวุฒิภาวะด้วย สิ่งแวดล้อมแต่เดิมของเขาก็ด้วยค่ะ เหมือนที่ตอบคุณsasinanda ไว้ข้างต้นค่ะ
ส่วนใหญ่ตอนเรียนวิชาพื้นฐาน นักศึกษาเพิ่งเรียนปี ๑ หรือปี ๒ เทอม ๑ ค่ะ ซึ่งยังสนุกอยู่ ยังค่อนข้างมีความสุขกับการได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอยู่ แล้วก็การบังคับจากครูบาอาจารย์ลดลง ยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ แถมเดินเข้าออกมหาวิทยาลัยได้ตลอดเวลา ทำให้เด็กหลายคนเขวได้ค่ะ บางคนมาอยู่หอ ไม่ได้อยู่บ้านกับพ่อแม่ ที่เสียคนช่วงนี้ก็มีเยอะค่ะ (อันนี้ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเลวตลอดชีวิตนะคะ บางคนคิดได้ทีหลัง แต่แก้อะไรไม่ได้แล้ว)
ถ้าจะให้มหาวิทยาลัยแก้ระบบดูแลนักศึกษา ดิฉันว่าเด็กก็รับไม่ได้ค่ะ เพราะบางส่วนก็คิดว่าเขาโตแล้ว แล้วบางส่วนก็มองระบบการเรียนนี้เป็น"สิทธิ"ของเขา มากกว่าเป็นความจำเป็น นั่นคือจะใช้สิทธิหรือไม่ เป็นเรื่องของเขา เขาตัดสินใจเองได้ ประมาณนั้น
เหมือนที่อ.ศิริศักดิ์ พูดไว้ในบันทึกว่าเดี๋ยวนี้ นัก..ต่างๆ ไม่มีความสามารถในสิ่งที่ตัวเองควรจะมี เช่น นักเรียน นักศึกษา ก็ไม่ได้เข้ามาเรียน มาศึกษา หรือมาเก็บเกี่ยวความรู้ แต่มาเรียนเพราะคนอื่นๆ เขามาเรียน ลูกเพื่อนของพ่อแม่ เขามาเรียนเสร็จแล้วเขาก็ประสบความสำเร็จเป็นโน่น เป็นนี่ ร่ำรวยไปตามๆ กัน ฯลฯ .... เพราะฉะนั้นนักศึกษาเลยมาเรียนตามกระแส.. มาเอาใบปริญญาบัตร แต่ไม่ได้มา"เรียน" มา"ตั้งใจ"หาความรู้จริงๆ คล้ายๆ กันกับอาจารย์บางคนที่มาทำงาน"สอน" แต่ไม่ได้"สอน" นักศึกษาจริงๆ นั่นแหละค่ะ
พอขาดความตั้งใจ ก็...หมดกันค่ะ...หลายๆ อย่างมันก็ไม่เกิด เพราะบางทีแค่มาเรียนยังไม่มาเลย..
ตอนนี้ที่ตัวเองทำในวิชาที่รับผิดชอบ คือพยายามทำให้เขาเห็นความสำคัญ ให้มีความตั้งใจเพิ่มขึ้น สักนิดก็ยังดี เอาประสบการณ์เก่าๆ ซ้ำซากของรุ่นพี่มาขู่บ้าง แต่ reach-in ไม่ได้หมดทุกคนค่ะ... แต่ยังดีที่ได้บางคนค่ะ ; )
สวัสดีค่ะน้องเม้ง สมพร ช่วยอารีย์ ---------> http://www.somporn.net ---------> http://www.schuai.net
เพิ่งเข้าไปแก้บันทึกให้เครดิตอดีตอธิการ มอ. ที่เป็นคนพูดคำนี้ให้ฟังค่ะ แก้เสร็จก็เห็นข้อคิดเห็นของน้องเม้งพอดี
อันนี้หวังว่าคงไม่ค่ะ เพราะน้ำจะตื้นไป กลายเป็นว่าเราลดมาตรฐานไปหน่อยค่ะ : )
ยังไม่แน่ใจว่าลอกสระแล้วจะเป็นอย่างไรค่ะ ถ้าลอกคงต้องเอาบัวเก่าออก ต้องเปลี่ยนดินให้เป็นดินปลูกบัวด้วย (หมายถึงหลักสูตร วิธีการสอน กับคณาจารย์) อันนี้คงยากค่ะ ที่จะรื้อหมด ในสภาวะปัจจุบัน
อาจเป็นไปได้นะคะ แต่การที่จะให้รุ่นพี่มาเล่าประสบการณ์ให้ฟังเนี่ยก็ต้องคัดพอควรค่ะ ไม่งั้นอาจเหลวได้ แต่เป็นไปได้ค่ะ น่าสนใจทีเดียวค่ะ
อันนี้น่าจะคล้ายๆ กับที่พี่ตีความเรื่องลอกสระหรือเปล่าคะ แต่เท่าที่คิดกรณียกฐานให้สูงขึ้นนะคะ จะเหมือนกับการวิดน้ำออก ก็คือลดมาตรฐานอยู่ดี เพราะยกฐานอำนวยให้บัวมากๆ จะมีบัวพันธ์ขี้เกียจค่ะ ทำเองพัฒนาเองไม่เป็น กลายเป็นบัวก้านสั้นความรู้น้อยค่ะ...
ขอบคุณที่แวะเข้ามา ลปรร นะคะ เห็นบันทึกน้องเม้งแล้วล่ะค่ะ แต่สมองยังไม่สุกงอม คิดยังไม่ค่อยออก เลยยังไม่ได้ทิ้งร่องรอยตอนไปอ่านค่ะ ; )
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>เข้ามาแลกเปลี่ยนครับ ผมมองในหลายๆด้านครับ</p><ul>
</ul>
อาจารย์มาอีกทีค่ะ
นึกได้ค่ะ ตอนทำงานอยู่การไฟฟ้าฝ่ายผลิต นานมากแล้ว ทำหน้าที่คัดพนักงาน ไปสอบชิงทุนที่กรมวิเทศสหการสมัยนั้น
คนที่ได้เกรด3.5ขึ้นไป หน่วยงานส่งสมัครหลายคน
แต่มีอยู่คนหนึ่งได้2.7 ดิฉันเสนอผู้บังคับบัญชา คนนี้ค่ะ เขาให้ส่งคนเดียวค่ะ
สวัสดีค่ะน้องเม้ง
แวะเข้ามารวดเร็วดีจัง เผลอแพลบเดียวเอง ; )
อันนี้คิดว่าสำคัญมากเลยค่ะ ไม่ได้อยากปัดภาระนะคะ แต่ถ้าเด็กมีนิสัยมาอย่างหนึ่งแล้ว แก้ยากค่ะ เพราะฉะนั้นถ้ามีนิสัย"ตั้งใจ" มุ่งมั่นในสิ่งดีๆ ที่ทำติดตัวมา อันนี้จะช่วยได้มหาศาลเลยค่ะ
อันนี้ก็งงเหมือนกันค่ะ ว่าทำไมความรู้พื้นฐานถึงได้เหลือแค่ ม.ต้น!!! เพราะเนื้อหาวิชาพื้นฐานบางวิชา ก็เป็นสิ่งที่เรียนแล้วตอน ม.ปลายค่ะ
แบบนี้ที่คณะฯ ก็ทำอยู่แล้วค่ะ แต่ไม่มีวิชาภาษาค่ะ มีแต่พวกฟิสิกส์กับคณิตศาสตร์ที่เขาต้องใช้มากในการเรียนในคณะนี้ค่ะ มีระบบติวแบบพี่ติวน้อง สโมสรนักศึกษาคณะวิศวฯเป็นคนจัด คณะวิศวฯเป็นคนให้บริการสถานที่เรียนฟรีค่ะ
จริงค่ะที่อยู่ได้ ๘ ปี แต่ส่วนใหญ่เด็กเขาไม่ได้ตั้งใจอยากอยู่เพราะต้องการความรู้เพิ่มค่ะ เขาอยู่เพราะจำใจ ยังไม่จบเพราะเกรดไม่ถึง ๒.๐ แล้วการอยู่แบบนี้มันเสียทั้งผู้ให้และผู้รับค่ะ ผู้รับเสียเวลา ผู้ให้เสียทรัพยากร ประเทศชาติเสียหายเพราะขาดกำลังผลิตค่ะ
ขอบคุณสำหรับลิงค์นะคะ ยังไม่ได้เข้าไปอ่านอีกครั้งเลยค่ะ มิน่ามีผู้เยี่ยมชมเยอะขึ้นทันตาเห็นตั้งแต่น้องเม้งเข้ามาคอมเมนต์ : ) ขอบคุณมากๆ เช่นกันค่ะ
สวัสดีค่ะคุณสิทธิรักษ์
รูปถ่ายประจำน่ารักมากเลยค่ะ (ขอชื่นชมหน่อยค่ะ เป็นหมีแพนด้าน่ารักจริงๆ)
ขอบคุณที่ให้ข้อคิดเห็นนะคะ คิดว่าเราเห็นตรงกันค่ะ ว่าปัญหาตอนนี้มันทั้งสองฝ่ายค่ะ คนสอนก็ต้องทำหน้าที่ให้ดี ให้เต็มที่ คนรับก็ต้องเต็มใจอยากได้ อยากรับ อยากรู้ แต่ตอนนี้ที่มีปัญหาเพราะแต่ละคนตบมือไม่พร้อมกัน มันก็ไม่ดังน่ะสิคะ T_T
ตอนนี้ก็เลยเน้นให้โอกาสคนก่อน เผื่อเขาปรับตัวได้ แต่ก็เข้าใจผลกระทบที่เราส่งคนไม่พร้อมออกสู่สังคมค่ะ มันอาจทำลายมากกว่าสร้างด้วยซ้ำไปในบางครั้ง.. เข้าใจค่ะ แต่ตอนนี้สำหรับตัวเองอยากให้น้ำหนักกับการให้โอกาสก่อนค่ะ...
สวัสดีครับ
ขอคัดลอกขัอความบางส่วนจาก คุณ ดอกไม้ทะเล
อยากได้บ้านเก่าของเราที่เรียกว่า บ้านนอก คืนกลับมา เอาตึก เอาคน เอาแสงสีเสียงกลับไปให้หมด .............................. เด็กเขาเขียนจดหมายแบบที่เข้าไปนั่งอยู่ในหัวใจเราเลย ตอนที่แม่โทรฯมาบอกด้วยความดีใจว่าพี่สอบบรรจุได้โรงเรียนดีมีระดับนั้น พี่ก็ร้องแงๆ ...บอกแม่ในใจว่า เอาโรงเรียนบ้านนอกของหนูคินม๊า..า
ทุกห้องที่สอน ตอนเดินไปรอบๆห้องพี่จะโอบไหล่พวกเขา แตะแขนเขา ถ้าเขาคุยพี่ก็จะแตะสองแก้มเขาเบาๆ ถ้าเขาเริ่มหลับพี่ก็จะเล่านิทานอีก
(คือพอเริ่มคำนามคืออะไร เธอก็จะหลับกันครึ่งห้อง) ถ้าเขาปากระดาษใส่หลังเพื่อน พี่จะเดินไปเขย่ามือที่ปากระดาษ หรือทำท่าตีอย่างแรงมาก แต่แตะที่มือเขาเบาๆเท่านั้น แล้วบอกเขาดีๆว่า "น้องแมนอย่าทำเพื่อนนะลูก"
ทุกเที่ยง ครูจะนั่งทานข้าวด้วยกัน
...คุณค่าของการสัมผัสด้วยหัวใจมีมากล้น.....
เราอาจสัมผัสคนแค่ 10 วินาที
แต่รอยสัมผัสนั้นจะอยู่ไปตลอดชีวิต.. : )
หวังว่าคงเป็นช่องทางหนึ่ง ในการปรับปรุงการศึกษา
ขอบคุณมากๆครับ
สวัสดีค่ะคุณ sasinanda
เข้าใจประเด็นของคุณsasinanda เลยค่ะ ถ้าเป็นดิฉันก็คงทำอย่างเดียวกันคือส่งคนที่ได้ ๒.๗ ค่ะ ดิฉันก็อยากคัดคุณภาพ มากกว่าตัวเลขค่ะ ยิ่งถ้าเรารู้ว่าบางที่ปล่อยเกรด เราก็คงต้องปรับเกรดเขาลงตอนเราประเมินแน่นอนค่ะ
จริงๆ ก็ไม่อยากวิดน้ำให้บัวโผล่หรอกค่ะ อันนี้เป็นความรู้สึกแรกเลย เพราะวิชาชีพที่เรียนนี้เกี่ยวข้องกับคนและส่วนรวมมากๆ ค่ะ (วิศวกรรมโยธา) ถ้าไปทำอะไรพังแล้วคนเดือนร้อนได้มาก... เพราะฉะนั้นการวิดน้ำนี้จะให้โอกาสในวิชาพื้นฐานก่อน เพราะถือว่าเป็นครั้งแรก เด็กอาจยังไม่ปรับตัว แต่ถ้าเข้าวิชาสำคัญๆ อาจารย์เขามักจะไม่วิดแล้วค่ะ เพราะปล่อยออกไปอาจอันตรายต่อสาธารณชนมากกว่าค่ะ
แต่ตอนนี้ที่ยังวิดอยู่ เพราะต้องให้โอกาสคนในครั้งแรกก่อนค่ะ แล้วก็ต้องพยายามเอาเด็กที่เข้ามาเรียนให้เข้าที่เข้าทางให้ได้ มากน้อยก็แล้วแต่ แต่ยอมรับค่ะ ถ้าทำเองคนเดียวสงสัยทำไม่รอด ต้องช่วยกันอย่างนี้แหละค่ะ
เห็นด้วยเลยค่ะว่าเราต้องเข้มเพื่อให้ได้คนที่มีคุณภาพ ไม่งั้นประเทศไทยคงแย่ค่ะ เพราะกำลังคนรุ่นใหม่ๆ บางกลุ่มทำอะไรไม่ค่อยเป็น คิดเองยังไม่เป็น แล้วจะไปสู้ต่างชาติได้อย่างไร ใช่ไหมคะ..
ขอบคุณที่แวะเข้ามา ลปรร อีกรอบนะคะ ยินดีเสมอค่ะ ถ้ามีประเด็นอีก เชิญได้อีกนะคะ ; ) ขอบคุณค่ะ
สวัสดีอีกรอบค่ะคุณสิทธิรักษ์
อ่านที่คัดมาแล้วประทับใจมากค่ะ เห็นด้วยค่ะที่ครูจะต้องเป็นครูจริงๆ ค่ะ ปัญหาด้านครูอาจารย์ในมหาวิทยาลัยก็มีมากค่ะ ว่าจะเขียนอยู่เหมือนกัน แต่ยังไม่ได้จังหวะ...
ดิฉันก็เป็นคนสอนหนังสือแบบสนิทสนมกับเด็กเหมือนกันค่ะ เดินทั่วห้อง ให้ทำ assignment คอยเดินcheck ว่าแรงๆ กึ่งเล่นๆ บ้าง ให้เขารู้ว่าดิฉันสอนจริงและเอาจริงค่ะ แต่ดิฉันไม่ค่อยละมุนละม่อมค่ะ ต้องทำตัวให้กลมกลืน เพราะสอนเด็กผู้ชายเยอะ แต่ละคนก็พฤติกรรมไม่เบาค่ะเด็กยุคนี้
ขอบคุณคุณสิทธิรักษ์ ที่คัดมาฝากนะคะ ต้องขอบคุณ อ.ดอกไม้ทะเลกับคุณเบิรด์ด้วยค่ะ ; )
หากผมอยู่ในอาชีพสอนหนังสือ...ผมอาจจะเข้าใจคนสอนหนังสือได้ดีกว่านี้...ลองพิจารณาข้อคิดเห็นของผมดูนะครับ...
...การสอนหนังสือ...เหมือนกับการแสดง...เราเคยเห็นนักแสดงที่เข้าถึงบทไหมครับ...ผู้ชมนี้ขนลุกเลย...ซึ่งการทำอย่างนั้น...เขาต้องทุ่มเทพลังมหาศาล...แล้วดูผู้ที่ยึดการสอนหนังสือเป็นอาชีพสิครับ...แม้ท่านจะเหนื่อยสักเพียงใด...มันเป็นความรับผิดชอบของท่านที่ต้องใสพลังออกมาให้เต็มที่...
...เด็กทุกวันนี้...เขามีอิสระทางความคิดมากกว่าสมัยก่อนอย่างเทียบกันไม่ได้...ไม่ต้องไปโอ้อวดให้เด็กฟังหรอกว่า..."สมัยครูไม่เห็นดื้ออย่างพวกเธอเลย"...หน้าที่นักแสดงคือ...รักผู้ชมของเขาอย่างหมดหัวใจ...แล้วเขาจะแสดงออกมาได้ดี...หน้าที่นักขาย (อย่างผม) ก็คือรักลูกค้าโดยไม่มีเงื่อนไข...เราจะเสนอการขายได้อย่างเป็นธรรมชาติ...หน้าที่ผู้สอน...ถามตัวเองแล้วกันว่า...ความรู้สึกลึก ๆ ข้างในแบบไม่เสแสร้ง..."รู้สึกอย่างไรกับคนที่จ่ายเงินเพื่อมานั่งฟังการบรรยาย..."..."มอบความรัก...ความเมตตาให้เขามาก ๆ"...เป็นสิ่งที่ฝึกกันได้ครับ...ความรักเป็นการปฏิบัติ...ไม่ใช่ความรู้สึก...
ถ้าผมสอนแล้วเด็กตกมากขนาดนั้น...ผมจะลาออกไปทำอย่างอื่น...เพื่อทดสอบดูว่า...เด็กโง่หรือเราโง่กันแน่...
แด่คุณครูด้วยความรัก
สวัสดีค่ะคุณสวัสดิ์
คุณสวัสดิ์คิดได้ถูกต้องแล้วค่ะที่ว่า "หากผมอยู่ในอาชีพสอนหนังสือ...ผมอาจจะเข้าใจคนสอนหนังสือได้ดีกว่านี้..."
การเรียนการสอนนั้นคู่กัน ถ้าคนไม่เรียน สอนเท่าไหร่ก็ไม่ได้หรอกค่ะ และในทางกลับกัน ถ้าคนไม่สอน เรียนจากคนสอนคนนี้คงไม่ได้ (แต่เรียนด้วยตัวเองได้)
ถ้าขืนให้อาจารย์ทั้งหลายพิจารณาลาออก ในกรณีที่คุณสวัสดิ์บอกว่า "ถ้าผมสอนแล้วเด็กตกมากขนาดนั้น...ผมจะลาออกไปทำอย่างอื่น.." ถ้าเป็นเงื่อนไขบังคับ ก็คงต้องมีคนลาออกไปประกอบอาชีพอื่นๆ เป็นจำนวนมากๆ แน่
เรื่องการเป็นนักแสดงหรือการเป็นนักขายในที่นี้ดิฉันไม่ขอวิจารณ์ว่าเหมือนหรือต่างอย่างไรกับการสอนหรือการเป็นครูนะคะ มีความรู้ทางด้านการนั้นๆ น้อยค่ะ...
โดนใจจังเลยค่ะอ.ตุ๋ย
" วิดน้ำให้บัวโผล่ วิดจนจับปลาได้เลยหรือเปล่าครับ
อันนี้หวังว่าคงไม่ค่ะ เพราะน้ำจะตื้นไป กลายเป็นว่าเราลดมาตรฐานไปหน่อยค่ะ : ) "
หนิงไม่ได้อยู่สายสอนนะคะ แต่เกี่ยวข้องกับการสนับสนุนทางการศึกษา ผลิตสื่อ และผลสัมฤทธิทางการศึกษาของเด็กพิการ ขออนุญาต ลปรร เรื่องใกล้ตัวนะคะ
หลายครั้งที่หนิงได้คุยกับผู้ใหญ่ในแวดวงคนพิการ ที่บางท่านพยายามอยากให้ DSS ผลักดันนโยบายโควต้าพิเศษสำหรับผู้พิการ บอกว่าเพื่อให้คนพิการสอบเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยได้มากขึ้น
โดยส่วนตัวหนิงเอง ไม่เห็นด้วยค่ะ (โหดร้ายไปไหมคะ ) เพราะเข้าทำนองที่อ.ตุ๋ย ว่านี่แหละค่ะ วิดน้ำให้บัวโผล่ หนิงเลยแค่นำเสนอต่อผู้บริหารขั้นสูงต่อไปและแสดงความคิดเห็นของตัวเอง ว่าไม่เห็นด้วยเพราะ เราไม่ได้ต้องการคนพิการที่จบปริญญาตรีมากขึ้น แต่เราต้องการพัฒนาศักยภาพผู้พิการเพื่อสู่การได้งานทำและมีคุณภาพชีวิตที่ดีจริงๆ การศึกษาในระดับอุดมศึกษาไม่ใช่ง่ายๆ อุปสรรคมากมาย ขนาดนิสิตทั่วไปยังต้องฝ่าฟัน อาจารย์ผู้สอนก็ภารกิจมากมายทั้งวิจัยทั้งสอน ไหนจะบริการวิชาการอีก ไม่ได้ใกล้ชิดเด็กเหมือนการศึกษาระดับต้นๆ ถ้าเราเอานิสิตพิการเข้ามาด้วยช่องทางพิเศษ แบบวิดน้ำให้บัวโผล่ นั้นกว่าบัวจะออกไปชูช่อสง่างามพ้นขอบสระได้นั้น คนวิดน้ำจะทำอย่างไรต่ออีกคะ คนวิดน้ำไม่สามารถไปขุดขอบสระให้ต่ำลงอีก เพื่อให้สังคมมองเห็นดอกบัวที่ชูช่อ(สายบัวสั้นๆ เพราะน้ำตื้นๆ) แต่เอ...ใครจะอยากเก็บดอกบัวที่ก้านดอกสั้นๆ บ้างคะ จัดแจกันก็ไม่งาม เอาไปแกงก็สายบัวสั้นไป
อย่าลืมว่า เราไม่ใช่แค่ต้องการให้ดอกบัวโผล่และปล่อยให้โรยราไปเฉยๆใช่ไหมคะ
หนิงค่อนข้าง จะเห็นด้วยกับการรักษามาตรฐานในการศึกษาแต่ละระดับ แต่ละช่วงชั้นนะคะ เพราะจะได้ไม่ต้องมาโทษกัน ทุกท่านที่อยู่ในหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาของชาติ ต้องมีวินัยในการรักษาระดับมาตรฐานของตนเองค่ะ ไม่ใช่แค่ตัวเลขสวยๆเพื่อเอาใจผู้บริหารนะคะ มาตรฐานเชิงประจักษ์ อ่ะค่ะ
และความคิดเห็นส่วนตัว ด้านการจัดการศึกษาสำหรับผู้พิการ หนิงเคยเขียนไว้ การจัดการศึกษาของผู้พิการใน"สังคมไม่ทอดทิ้งกัน" ค่ะ
อีกรอบค่ะ
หนิงเชื่อว่า มหาวิทยาลัย (สถาบันการศึกษาทุกระดับ) ไม่ใช่สถานที่ที่ให้ หนุ่มสาวเข้ามาเดินเล่น ขวักไขว่ ชุบตัวออกไปเพื่อบอกใครๆว่า...ชั้น(ผม) เป็นบัณฑิต
ต้องมีคุณภาพและรักษามาตรฐานค่ะ
ไม่เช่นนั้น หนิงเสียดายเวลาค่ะ ตั้ง 4 ปี (หรือมากกว่านั้น ) ในช่วงชีวิตที่ต้องค้นหาตัวเองของเขา ที่มาศึกษาเพื่อเป็นทุนในการดำรงชีวิตและไปประกอบอาชีพ