สวัสดีครับ 

กมลวัลย์

ขอคัดลอกขัอความบางส่วนจาก คุณ ดอกไม้ทะเล 

อยากได้บ้านเก่าของเราที่เรียกว่า บ้านนอก คืนกลับมา   เอาตึก เอาคน เอาแสงสีเสียงกลับไปให้หมด ..............................            เด็กเขาเขียนจดหมายแบบที่เข้าไปนั่งอยู่ในหัวใจเราเลย     ตอนที่แม่โทรฯมาบอกด้วยความดีใจว่าพี่สอบบรรจุได้โรงเรียนดีมีระดับนั้น     พี่ก็ร้องแงๆ ...บอกแม่ในใจว่า  เอาโรงเรียนบ้านนอกของหนูคินม๊า..า

• ทฤษฎีกลมกลืนนี่ของใครก็ไม่รู้แหละ  พี่ว่าทั้งครูทั้งเด็กจะหนุกหนานมากเลย ถ้าทำตัวกลมกลืนกันไปได้  

ทุกห้องที่สอน ตอนเดินไปรอบๆห้องพี่จะโอบไหล่พวกเขา  แตะแขนเขา      ถ้าเขาคุยพี่ก็จะแตะสองแก้มเขาเบาๆ  ถ้าเขาเริ่มหลับพี่ก็จะเล่านิทานอีก  
(คือพอเริ่มคำนามคืออะไร  เธอก็จะหลับกันครึ่งห้อง) ถ้าเขาปากระดาษใส่หลังเพื่อน  พี่จะเดินไปเขย่ามือที่ปากระดาษ  หรือทำท่าตีอย่างแรงมาก แต่แตะที่มือเขาเบาๆเท่านั้น  แล้วบอกเขาดีๆว่า  "น้องแมนอย่าทำเพื่อนนะลูก"

• ทฤษฎีพูดดีๆด้วยความรักจากหัวใจนั้น  จะเป็นของใครก็สุดแล้วแต่เถิด แต่น่าจะทำให้เด็กรู้สึกดีกว่า "พูดร้ายๆ"  ตั้งเยอะ  และอาจนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมได้ด้วย  ถ้าทำให้ถูกจังหวะ

ทุกเที่ยง ครูจะนั่งทานข้าวด้วยกัน

• ทฤษฎีปรับทุกข์กับคนที่ไว้ใจ ทำให้รู้สึกวางใจ สนิทใจ  แค่เขารับฟังเราก็รู้สึกดีแล้ว  เป็นการบำบัดขั้นต้นที่ช่วยลดภาระนักจิตวิทยาไปได้มาก  :)
• พี่แอมป์เห็นเด็กๆเขาคุยกับครูอย่างใกล้ชิดแบบนี้แล้ว รู้สึกทึ่ง...และชื่นใจนัก   เพราะตอนเด็กๆพี่แอมป์ไม่เคยเดินเข้าไปปรึกษาปัญหาชีวิตกับครูคนใดเลย.......แม้แต่คนเดียว 
• สุดท้ายนี้....พี่จะจำที่เบิร์ดบอกไว้เสมอนะคะ

     ...คุณค่าของการสัมผัสด้วยหัวใจมีมากล้น.....
              เราอาจสัมผัสคนแค่ 10 วินาที       
          แต่รอยสัมผัสนั้นจะอยู่ไปตลอดชีวิต..  : )

• หวังว่าคงเป็นช่องทางหนึ่ง ในการปรับปรุงการศึกษา

• ขอบคุณมากๆครับ