เรื่องเล่า ณ โรงพยาบาลเด็ก
เป็นอีกวันที่พวกเราเหล่าอาสาสมัครผู้ประสงค์ที่จะเข้าไปเพื่อมอบความสุขให้ผู้ป่วยเด็กและผู้ปกครอง และเพื่อแบ่งเบาภาระของเจ้าหน้าที่ ทีต้องปฎิบัติหน้าที่อยู่เป็นประจำ
น้องเด็กป่วยวันนี้มีไม่มากเท่าไหร่ ที่ร่วมกิจกรรมกับเราได้ มีประมาณ 5 คน นอกนั้นก็นอนหลับ และอายุน้อยไม่สามารถทำกิจกรรมกับเราได้
น้องบิว เป็นเด็กที่ฉันเห็นตั้งแต่อาทิตย์ที่ก่อนแล้วหล่ะ น้องไม่เคยร่วมกิจกรรมกับเราเลย เอาแต่นอนซมอยู่บนเตียง และร้องไห้คิดถึงบ้าน น้องเล่า แต่ในวันนี้ น้องเข้ามาร่วมกิจกรรมกับพวกเราและเปิดใจกับพวกเรามากขึ้น น้องอายุ 12 ปี เรียนเก่งซะด้วย เกรดเฉลี่ย 3.9 แหน่ะ น้องเล่าให้พวกเราฟังอีกว่า คุณแม่ของน้องเสียแล้ว ตอนนี้อยู่กับพ่อสองคน หนูไม่เคยต้องจากบ้านไปไหนเกิน 3 วันเลย หนูเหงา หนูคิดถึงบ้าน หนูอยากกลับบ้าน ไม่อยากอยู่โรงพยาบาล แต่วันนี้น้องดีขึ้นมากว่าวันก่อนๆมาก เพราะน้องเลือกที่จะไม่นอนซึมเศร้าอยู่บนเตียงและมาร่วมกิจกรรมระบายสีกับเราและที่เห็นได้ชัดอีกอย่างก็คือ น้องมีน้ำใจที่จะแบ่งปันผลไม้ให้เพื่อนๆที่ร่วมทำกิจกรรมด้วยกัน <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> น้องอีฟเด็กหญิง วัน 8 ขวบ วันนี้ดูร่าเริงเป็นพิเศษ น้องเล่าให้ฟังว่า พรุ่งนี้คุณหมออนุญาตให้หนูกลับบ้านได้แล้ว หนูหายดีแล้วค่ะ เราดีใจกับน้องด้วยจริงๆ แต่น้องบอกกับพวกเราว่าสงสารพี่บิ้ว กลับพี่บิ้วเหงา เพราะพี่บิ้วมีหนูเป็นเพื่อนอยู่คนเดียว พี่บิ้วชอบคุยกะหนู ถ้าหนูกลับพี่บิ้วจะคุยกับใครหล่ะเนี่ย รู้สึกซึ้งใจในความคิดของน้องมาก เพราะน้องมีความเห็นอกเห็นใจเพื่อนผู้ป่วยด้วยกัน มีความผูกพันธ์กันและกัน แม้ว่าจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อนก็ตาม ฉันก็เลยได้คิดว่า คนที่มีลักษณะอะไรที่คล้ายกันจะสามารถเข้ากันได้ดี และ ไว้ใจซึ่งกันและกันมากกว่าคนที่แตกต่างกัน เช่นน้องสองคนนี้ ซึ่งเป็นเด็กป่วยเหมือนกัน ก็เลยสามารถพูดคุย และเข้าใจกันได้ดี </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> น้องแป้ง วันนี้น้องกลับมาอีกแล้ว เนื่องจากเป็นหวัด น้องกลับบ้านไปแค่วันเดียวเอง น่าเห็นใจน้องเหมือนกัน คุณยายของน้องเล่าให้พวกเราฟังว่า จริงๆแล้วคุณหมอก็ให้น้องอยู่โรงพยาบาลตลอด จนกว่าจะฉายแสงเสร็จ แต่ที่บ้านกลัวน้องเครียดก็เลยเลือกที่จะพาน้องกลับบ้านบ้าง พัฒนาการด้านศิลปะของน้องพัฒนาไปได้มาก แต่ก่อนน้องระบายสีไม่เรียบ เลอะเทอะ แต่ตอนนี้ ภาพที่น้องระบายสี ไม่เลอะ และ สีก็เรียบเป็นเนื้อเดียวกันมากขึ้น น้องเป็นเด็กร่าเริงมีน้ำใจ อารมณ์ดี แม้ในยามเจ็บป่วยก็ตาม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> น้องต้น วันนี้น้องงอแงมาก สงสัยอารมณ์ไม่ค่อยดี น้องมีปัญหาเกี่ยวกับกล้ามเนื้อหูรูด ทานอะไรเข้าไปไม่คอยดูดซับ จะไหลออกมาหมดเลย พี่เจ้าหน้าที่เล่าให้ฟังว่า น้องได้ทำการผ่าตัดมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่สามารถช่วยได้ น้องคงต้องอยู่ในสภาพนี้ต่อไปเรื่อยๆ ส่งอะไรให้น้องเล่นน้องก็ไม่ค่อยเล่น สงสัยจะหิว พอพี่เจ้าหน้าที่เอานมให้กิน พออิ่มเท่านั้นแหล่ะ เล่นกับเราอย่างอารมณ์ดีเชียว สำหรับตัวฉันเมื่อคิดเกี่ยวกับโรคที่น้องเป็นแล้ว รู้สึกสะท้อนใจนะ เพราะไม่รู้ว่าน้องจะดำเนินชีวิตอย่างไรในอนาคตวันข้างหน้า และอีกประการหนึ่ง น้องไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเลย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> น้องใบตอง เด็กหญิงตัวน้องของเรา วันนี้หนูน้องระบายสีภาพเป็ดน้อย และดูร่าเริงเป็นพิเศษเพราะได้เจอหน้าพี่อาสาหน้าใหม่ เกาะติดพี่แจเชียว ไม่ยอมปล่อยให้พี่ไปเล่นกับเด็กคนอื่นเลย พอพี่ไปเล่นหรือพูดคุย กับเด็กคนอื่นหนูน้อยก็ทำหน้างอนๆและไม่ยอมพูดคุยด้วยกับพี่ๆ ฉันคิดว่าน้องคงเหงา เพราะไม่มีญาติมาหา แต่ฉันก็สังเกตเห็นที่หัวเตียงของน้องมีขนม นม อยู่ ฉันคิดว่าพ่อแม่ของน้องน่าจะมาเยี่ยมตอนเย็นๆ หรือค่ำๆหน่ะ น้องอาจจะรู้สึกเครียดเพราะเมื่อมองไปรอบๆตัวเห็นพ่อ แม่ ผู้ปกครองเด็กคนอื่นๆคอยดูแล เทคแคร์อยู่ใกล้ๆ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> สำหรับพวกเรา รู้สึกดีที่เราได้เป็นส่วนหนึ่งซึ่งสามารถลดภาวะเครียดให้น้องๆได้ ที่ต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลได้ และมีข้อจำกัดด้านสถานที่ บางคนต้องนอนอยู่บนเตียง ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ซึ่งไม่สามารถเดินไปไหนมาไหนได้ </p> แล้วคุณหล่ะอยากร่วมเป็นส่วนหนึ่งในงานอาสาสมัครเพื่อสร้างสุขให้เกิดขึ้นในโรงพยาบาลไหมค่ะ เพื่อเด็กๆที่น่าสงสาร และเหงาคะ
