ผมคงไปโรงเรียนไม่ได้แน่ๆเลย

วันนี้ฉันและน้องๆอาสาสมัครอีก 4 คนไปลงพื้นที่ตึก ม.6ก เด็กป่วยบางส่วนร่วมกิจกรรมกับเราแค่แป๊บเดียว หลังจากนั้นก็ขึ้นไปเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ กิจกรรมที่เราเตรียมไปในวันนี้คือ ภาพระบายสี มีทั้งสีน้ำและสีไม้ กิจกรรมนี้เป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆมาก เพราะพวกเค้าได้ใช้จิตนาการในการแต่งแต้มลงไปในภาพ ได้เรียนรู้เรื่องการผสมสี การแบ่งปันข้าวของเครื่องใช้แก่กันและกัน

น้องอ้วนเด็กชายตัวน้อยวัย 1ขวบเศษ เป็นเด็กเริง ยิ้มหัวเราะ เค้ามาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จึงไม่มีญาติ แวะเวียนมาเยี่ยมเยือน น้องดีใจ และมีความสุขมากยามที่พี่เข้าไปเล่น และพูดคุยด้วย น้องติดพี่ๆอาสาสมัคร ร้องไห้โยเย ในยามที่พี่อาสาสมัคร พวกพี่ก็ยากที่จะตัดใจเดินกลับออกมาจากห้องได้ ต้องเดินเข้าเดินออก อยู่อย่างนั้นสี่ครั้งแหน่ะ จนพีพยาบาลเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนน้องพวกเราจึงสามารถกลับออกมาได้ น้องคงรู้สึกเหงา และอยากมีคนดูแลเอาใจใส่เป็นแน่

น้องใบตอง เด็กหญิงตัวน้อยของเรา เมื่อเราไปถึงน้องยังนอนหลับอยู่เลย ก็เลยไม่เข้าไปกวนน้อง ปล่อยน้องหลับดีกว่า คงต้องการพักผ่อน อีก 1 ชั่วโมงต่อมาน้องก็ตื่น ฉันไม่ได้เข้าไปเล่นกับน้องในวันนี้ เพราะมีอาสาสมัครคนอื่นเข้าไปเล่นกับน้องแล้ว แต่ฉันก็แอบสังเกตเห็นน้อง ยิ้มหัวเราะกับพวกพี่ๆเหล่าอาสาสมัคร แอบงอนด้วยเวลาพี่ๆไปเล่นและคุยกับน้องๆเด็กป่วยคนอื่น แต่วันนี้ในยามที่พวกเราจะกลับน้องกลับไม่ร้องไห้โยเยเหมือนทุกครั้ง คงเป็นเพราะมีน้องต้นร้องไห้แทนแล้วมั้ง น้องในตองเลยมองน้องต้นแล้วทำหน้า งงๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">น้อง พี เด็กชายวัย 9 ขวบตอนนี้น้องกำลังศึกษาอยู่ชั้นประถมปีที่ 4 ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่น้องได้เข้ามาทำการผ่าตัด น้องมีปัญหาเรื่องกระดูกขาโก่ง แต่ก่อนน้องสามารถเดินได้ แต่ตอนนี้เดินไม่ได้แล้ว และทีสำคัญน้องมีน้ำหนักตัวเกินมากๆ โรงเรียนที่น้องเรียนจะเปิดวันที่ 16 ที่จะถึงนี้ น้องก็ทำหน้าเศร้า และดวงตาแดงๆ น้ำตาคลอเบ้า และพูดออกมาว่า  “ผมคงไปโรงเรียนไม่ได้แน่ๆเลย ห้องเรียนของผมอยู่ตั้งชั้นสองแหน่ะ และอีกอย่างขาผมก็ยังไม่หายเลย ”ฉันปลอบโยนน้องไปด้วยความารู้สึกสงสารอย่างจับใจไปว่า“ไม่ต้องห่วงหรอกหายทันโรงเรียนเปิดแน่ๆเลย ได้ไปเรียนหนังสือและเล่นกับเพื่อนแน่นอน ”น้องยิ้มออกมาได้ น้องระบายให้ฟังว่า รู้สึกเหงาเมื่อต้องนอนป่วยอยู่โรงพยาบาล ได้แต่มองคนโน้นคนนี้เดินไปมา ตัวเองไม่สามารถเดินไปไหนมาไหนได้ นอนอยู่บนเตียงอย่างเดียว เจ็บขาที่ผ่าตัดมาก อยากมีเพื่อนคุย อยากไปโรงเรียนจะได้เจอเพื่อนๆ และเรียนหนังสือ ไม่อยากป่วยเลย กิจกรรมที่ชื่นชอบคือระบายสี มันช่วยให้คลายเหงาได้มากเลยในยามที่ต้องนอนป่วยอยู่อย่างนี้ วันนี้น้องได้กลับบ้านแล้วหล่ะ วันนี้คุณหมออนุญาติให้น้องกลับบ้านได้แล้วหล่ะ</p>ในวันนี้ฉันได้เจอลุงหมอใจดีของเด็กๆอีกแล้ว ท่านมาทำการตรวจอาการของเด็กๆ และได้อนุญาติให้เด็ก 3 คนกลับบ้านได้ ฉันได้ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุณหมอด้วย เอาสายระบายเลือดออกจากแผลที่ผ่าตัดของน้องพี ฉันช่วยจับตัว และปลอบโยนน้องเด็กป่วย แต่สายระบายเลือดเจ้ากรรมดันขาด เลยต้องตัดเผือกออกบางส่วนน้องร้องครวญครางอย่างน่าสงสาร มีอยู่ช๊อตหนึ่งน้องพี บอกให้ฉันหยิบกระเป๋าของคุณแม่ให้หน่อย (ระหว่างทำการดึงสายระบาย ) ฉันนึกอยู่ในใจว่าน้องคงจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาเป็นแน่ แต่ผิดคาด สิ่งที่น้องล้วงออกมากลับเป็นสร้อยคอ ซึ่งมีพระแขวนอยู่ น้องเอาองพระใส่ไว้ในอุ้งมือและพนมสวดมนต์ตลอดเวลาระหว่างทำการดึงสายระบายออก ฉันคิดว่าน้องคงยึดเอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดเป็นแน่  คุณลุงหมอก็ช่างใจดีเหลือเกิน พูดติดตลกกับน้องเพื่อให้น้องได้คลายความเจ็บปวด ได้คุยกับคุณหมออยู่พักหนึ่ง รู้สึกชื่นชอบอัธยาศัยของคุณหมอคนนี้มากๆ เนื่องจากท่านเป็นผู้ใหญ่ใจดีนั่นเอง