ถ้าเราล้างจานไม่เป็น ตอนที่เราดื่มน้ำชาเราก็ไม่ได้ดื่มน้ำชาด้วย

ความสงบจากชิ้นส้ม

           หลังจากผู้เขียนนำเสนอบทความ "ล้างจานเพื่อล้างจาน"  เมื่อวันนี้ผู้เขียนได้แนะนำให้เพื่อนคนหนึ่งอ่านบทความนี้  เธอค่อนข้างจะเข้าใจว่าผู้เขียนนำเสนออะไร  แต่เธอก็บอกว่ายังไม่เข้าใจชัดนัก  เพราะเธอได้ศึกษาทางด้านนี้มาน้อย  เราก็เลยคุยกันว่าจะให้ผู้เขียนอธิบายเพิ่มอีกสักหน่อย  เผื่อท่านผู้อ่านท่านอื่นจะได้เข้าใจชัดเจนขึ้นด้วย

           ด้วยเหตุนี้บทความนี้จึงกำเนิดขึ้น  ผู้เขียนเห็นว่าผู้เขียนไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก  เพราะถ้าท่านผู้อ่านได้อ่านตอนหนึ่งที่ผู้เขียนได้คัดลอกมาให้อ่านในบทที่ชื่อว่า "ความสงบจากชิ้นส้ม" นี้แล้ว  ท่านจะเข้าใจได้ชัดขึ้นแม้ไม่ได้ศึกษาด้านนี้มาบ้างเลยก็ตาม  เพราะท่าน ติช นัท ฮันท์  ได้อธิบายไว้ชัดแล้วครับ

           ...ถ้าหากว่าขณะล้างจาน เราไปคิดถึงแต่ว่าเดี๋ยวจะไปดื่มน้ำชา หรือคิดถึงเรื่องอื่นที่จะมาในอนาคต เราก็จะรีบล้างจานให้เสร็จๆ ไป เหมือนกับว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญเหลือเกินแหละ เราไม่ได้ "ล้างจานเพื่อล้างจาน" แล้ว  และยิ่งกว่านั้น  ตอนล้างจานเราก็ไม่ได้มีชีวิตอยู่ด้วย  เราไม่อาจจะเข้าถึงความมหัศจรรย์ของชีวิตขณะที่เรายืนอยู่ที่อ่างล้างจานได้   และถ้าเราล้างจานไม่เป็น  ตอนที่เราดื่มน้ำชาเราก็ไม่ได้ดื่มน้ำชาด้วย  เพราะเรามัวจะไปนึกถึงเรื่องอื่นเสีย เกือบจะไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าเรามีถ้วยชาอยู่ในมือ  ด้วยเหตุนี้เราก็เลยหลงเข้าไปอยู่ในโลกของอนาคต  และจริงแล้วมันหมายความว่า เรามีชีวิตอย่างแท้จริงไม่เป็นเลยนิดเดียว

           เรื่องเกี่ยวกับส้มและจิมก็เป็นเหมือนอย่างนี้  ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  จิมกับครูนั่งกินส้มด้วยกัน  และคุยกันถึงสิ่งที่เราจะทำในอนาคต  ในตอนนั้นถ้าเมื่อไรเราคิดถึงโครงการที่น่าทำ  หรืองดงามได้สักโครงการหนึ่ง  จิมจะจมดิ่งเข้าไปในโครงการนั้นอย่างเต็มที่  จนพูดได้ว่าเขาลืมนึกว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ในขณะปัจจุบัน  จิมหยิบส้มใส่ปากชิ้นหนึ่ง  และยังไม่ทันจะเริ่มเคี้ยว  ส้มอีกชิ้นหนึ่งก็เตรียมจะตามเข้าไป  เขาหยิบส้มใส่ปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า  แทบจะไม่มีจังหวะหยุดเลย  ดูแทบจะไม่รู้ตัวเอาเลยว่าเขากำลังกินส้ม  ครูต้องปลุกจิมให้ตื่นขึ้นมารับรู้ว่า  ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่  โดยบอกเขาว่า  "เธอควรจะกินส้มชิ้นที่เธอใส่เข้าไปในปากเสียก่อน"  ครูพยายามชี้ให้เขาเห็นว่า  เขาไม่ได้กินส้มอยู่เลย  เพียงแต่ใส่กลีบส้มเข้าปากกลีบต่อกลีบอย่างรวดเร็วเท่านั้น  ครูจึงดุเขา  และความจริงเขาก็ไม่ได้กินส้มอยู่  จริงๆ ถ้าจะพูดให้ถูก  เขากำลังกิน  "โครงการในอนาคต" มากกว่า  มีใครบางคนกล่าวไว้ว่า  "ถ้าคุณไม่ได้อยู่ในปัจจุบัน  เวลามอง  คุณก็จะไม่เห็น  ฟังแต่จะไม่ได้ยิน  กินแต่จะไม่ได้ลิ้มรส"...

แล้วท่านล่ะครับ  เวลากินส้ม  ท่านกำลังกินโครงการ  กินโปรเจ็กต์  กินสัมมนา ในอนาคต  หรือกินส้มอยู่ครับ?

 

ธรรมะสวัสดีครับ