หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านพ้นมาฝนตกทุกวัน
บ้างก็บ่นว่าไปไหนมาไหนลำบากบ้างก็ว่าเสื้อผ้าที่ตากเกอาไว้ไม่แห้งเหม็นอับหมดแล้วบ้างก็ว่าจะไปทำธุระต่างจังหวัดก็เกรงเกิดอันตรายบ้างก็เตือนกันให้ระวังโรคภัยที่จะมากับฝน"อย่าออกไปตากฝนนะจะเป็นหวัด" "เปียกฝนมายังงี้ไปอาบน้ำสระผมซะเดี๋ยวเป็นหวัด"
อีกฟากหนึ่งของเมืองคือบ้านนอก(ก็แค่นอกเมืองออกไป4-50กม.) ผู้คนพื้นถิ่นส่วนใหญ่ยังคงมีอาชีพทำนาผู้คนแถบนั้นกลับยินดียิ้มแย้มที่มีฝนยิ่งถ้ามีฟ้าผ่าเปรี้ยงๆด้วยก็ยิ่งดีใจเพราะจะได้ออกไปจับปลาเกลือกก็คือปลาที่มันโดดขึ้นมาจากแหล่งน้ำเก่าจะไปหาแหล่งน้ำใหม่เพื่อวางไขส่วนใหญ่เป็นปลาหมอปลาช่อนถ้าพ้นจากฝนเดือนหกนี้ปลาเกลือกก็จะไม่ขึ้นแล้วนอกจากเรื่องปลาชาวนาก็จะดีใจที่ไม่ต้องสูบน้ำเข้านาให้เปลืองน้ำมันยิ่งตอนนี้น้ำมันแพงขึ้นมาอีกน้ำฝนจึงป็นดั่งชีวิตต้นข้าวที่ได้รับน้ำฝนก็จะเจริญงอกงามเขียวขจีใบเรียวยาวเป็นเงางามเวลาลมพัดมาใบก็จะพริ้วไหวไปตามระลอกลม
บ้านลุงสุกอยู่ริมคลองเงียบสงบทุกเช้ามีนกกามาส่งเสียงร้องเพลงบ้างทะเลาะกันบ้างสายหน่อยมีฝูงวัวควายเดินผ่านไปกินหญ้าในทุ่งไม่ห่างจากบ้านนักถนนที่วัวควายเคยเดินอยู่หลายปีแปรสภาพเป็นถนนลูกรังดินแดงเมื่อสองสามปีก่อนรถลาก็เริ่มมีมาวิ่งให้พลุกพล่านกว่าแต่ก่อนที่เป็นถนนดินใช้วิ่งได้เฉพาะหน้าแล้งพออยู่ๆมาอีกไม่กี่ปีจากถนนดินแดงมาเป็นถนนลาดยางอีกแล้วรถยนต์มอไซวิ่งขวักไขว่มากขึ้นแถมยังขับเร็วอีกด้วยวันนึงขี่จักรยานจะออกไปดูน้ำในคลองว่าสูงมากน้อยแค่ไหนพอถึงปากทางรถจักรยานล้มหัวเข่าถลอกนิดหน่อยขณะที่รถล้มไปแล้วนั้นมีรถกระบะวิ่งฉิวเฉี่ยวผ่านหน้าไปถ้ารถไม่ล้มเสียก่อนคงจะโดนชนแน่ๆเลยยิ่งตอนนี้สายตาไม่ค่อยดี(ไม่รู้ว่าเป็นต้อกระจกหรือต้อเนื้ออะไรทำนองนี้แหละไม่กล้าไปหาหมอเพราะเห็นหมอชอบดุคนแก่) ตาพร่ากว่าก่อนมากเหมือนกับโฟกัสมันไม่มี
ความเจริญวัดถุมากร้ำกรายมากขึ้นความเสื่อมถอยทางคุณธรรมก็ลดน้อยลงความมีน้ำใจเอื้ออารีจางหายไปทุกวันๆความเห็นแก่ตนทวีขึ้น
ผู้เจริญทั้งหลายจงเจริญด้วยไตรลักษณ์เถิด
<p>อนิจจังความเจริญความมั่งมีความสุขมันมีมาแล้วมันก็ไปจากเรา</p><p> </p><p>ทุกขังยากดีมีจนกันสักปานใดก็ดิ้นรนขนขวายตะเกียกตะกายหาทรัพย์ลาภยศสรรเสริญพอเสื่อมทรัพย์ลาภยศสรรเสริญก็ทุกข์ร้อนเร่าดิ้นรนปกป้องมันไม่อยากให้มันจากไป</p><p> </p><p>อนัตตา รักที่ทุกคนปรารถนา ชังที่ทุกคนหลบเลี่ยง ทั้งสองอย่างมันไม่มีตัวตน ใจใครกำลังถวิลหาสิ่งใด พอสบพบเจอที่ถูกตรงกับใจ ก็บอกว่านั่นแหละรัก นี่และชัง </p><p> </p><p> ๐ เราก็ยังเป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดาๆนี่เองมี รัก โลภ โกรธ หลง เพียงแต่เราเลือกเดินในสายกลางๆ ที่เรียกว่า มัชฌิมาปฏิปทา อีกอย่างเราไม่ใช่ตัวหมากรุกหมากฮอสที่ใครเขาจะมาจับตัววางตรงไหน ที่ไหนตามแต่ใจเขา ๐</p>
สาธุครับคุณลุง
ธรรมะสวัสดีครับ
แวะมาสวัสดีครับคุณลุง จะตามมาอ่านเรื่อยๆครับ