มิใช่เพียงชุมชนและผู้คนที่ด้อยโอกาสในสังคมที่ต้องได้รับการดูแลเท่านั้น หากแต่คนทำงานเพื่อสังคม ควรต้องได้รับการดูแลจากสังคมด้วยเช่นกัน

 เส้นทางแห่งการทำงานพัฒนา

เพื่อขับเคลื่อนสังคมสู่ความดีงาม

เป็นเส้นทางที่ “ทวนกระแส” แห่งสายน้ำของวัตถุนิยมและบริโภคนิยม วิถีชีวิตของผู้คนบนเส้นทางที่ทวนกระแสนี้ ย่อมต้องใช้สติปัญญาและพลังในการก้าวเดิน ไม่ต่างอะไรกับเรือลำน้อยที่กำลังแล่นทวนกระแสน้ำเข้าสู่ฝั่ง ท่ามกลางกระแสน้ำ ที่ยิ่งนับวัน... ยิ่งเชี่ยวกราก ท่ามกลางภยันตรายจากทั้งลมฝนฟ้าและพายุ การประคับประคองและพยุงตัวให้อยู่รอดได้ โดยยังคงมั่นคงในเป้าหมายได้นั้น จำเป็นต้องใช้ทั้ง “พลังกาย” และ “พลังใจ” ที่ยิ่งใหญ่  

ช่วงที่ได้รับโอกาสทำงานอาสาเป็นคณะกรรมการภาคตะวันตกของสำนักงานกองทุนเพื่อสังคม (SIF) เป็นช่วงเวลาที่ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของ “นักพัฒนา” ตลอดระยะเวลา 40 เดือนของการทำงานขับเคลื่อน “ชุมชนเข้มแข็ง” ในพื้นที่ 7 จังหวัดภาคตะวันตก พวกเราได้ร่วมกันสร้างกระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทั้งในภาคตะวันตกของเราเองและแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับชุมชนในภูมิภาคอื่น ๆ ตลอดจนภาคีภาคส่วนต่าง ๆ นอกจากจะได้ชุดความรู้และประสบการณ์ที่ไม่เคยลบเลือนไปจากความทรงจำแล้ว เรายังคงได้ “เพื่อน” ที่แม้ ณ บัดนี้เราต่างยังคงทำหน้าที่ “กัลยาณมิตร” ให้แก่ชีวิตของกันและกัน 

หากแต่หลายครั้งที่ได้รับรู้ว่าเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ร่วมเดินบนถนนเส้นนี้กำลังประสบภาวะ “ชุมชนเข้มแข็ง ครอบครัวล่มสลาย ร่างกายอ่อนแอ ท้อแท้หมดกำลังใจ” ในความเป็นอาจารย์ของเราที่เป็นข้าราชการ เป็น “มนุษย์เงินเดือน” คนหนึ่งนั้น เราได้เพียงแต่รับรู้...แต่มิอาจเข้าใจด้วยประสบการณ์ตรงได้ว่า ภาวะความขาดแคลนทางเศรษฐกิจของพี่น้อง “นักพัฒนาอิสระ” นั้นเป็นอย่างไร เรามักบอกกับตัวเองเสมอว่า มิใช่เพียงชุมชนและผู้คนที่ด้อยโอกาสในสังคมที่ต้องได้รับการดูแลเท่านั้น หากแต่คนทำงานเพื่อสังคม ควรต้องได้รับการดูแลจากสังคมด้วยเช่นกัน

 อาจเหนื่อย อาจล้า แต่อย่าเพิ่งท้อถอยเลยนะ.... 

หวนคิดถึงถ้อยคำในบทกลอน ที่เมื่อตอนเยาว์วัยมักท่องไว้ในใจ... เพื่อสอนตัวเองเสมอ ๆ และแม้บัดนี้... ในวันที่เติบใหญ่...ได้ผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านเรื่องราวหลากหลาย หากยามใดที่อ่อนล้า บทกลอนนี้ยังคงผุดพราย ...ดังขึ้นในใจเป็นครั้งครา 

....ทางข้างหน้าอาจเคว้งคว้างและว่างเปล่า 

แดดผะผ่าวผิวผ่อง เธอหมองไหม้ 

ที่ตรงโน้น มีหุบเหว และเปลวไฟ 

ถ้าอ่อนแอ...จะก้าวไป....อย่างไรกัน  

ขอเป็น “กำลังใจ” ให้กับทุกคนที่เลือกเดินบนเส้นทางนี้ ...วิถีแห่งนักพัฒนา