ดิฉันสอนวิชาเกี่ยวกับการเขียนให้กับนักศึกษา กศบป.หลายกลุ่ม เรื่องน่าหนักใจ ก็คือการใช้คำผิด และการเขียนที่ขาดความต่อเนื่อง ทำให้การตรวจแก้เป็นไปอย่างยากลำบาก   หลายครั้งที่นึกอยากจะ บิด ดีด หยิก พวกขี้เกียจอ่าน ขี้เกียจเขียนเสียให้หนำใจ   ค่าที่ทำให้ดิฉันต้องตรวจแก้งานจนหัวปั่นหัวเวียน ส่วนพวกเขาก็รำคาญความจุกจิกจู้จี้ของดิฉันเสียเป็นนักหนา

        ดิฉันคิดว่านักศึกษาน่าจะเรียนสนุกขึ้น ถ้ามีอะไรสนุกๆให้อ่าน จึงเอานิตยสารสรรสาระ ภาคภาษาไทยไปให้และบอกพวกเขาว่า  นิตยสารฉบับนี้น่าสนใจมาก (นั่นหมายความว่าอ่านสนุกมากด้วย)

        ดิฉันให้พวกเขาอ่านคอลัมน์เรื่องขำขันจากผู้อ่านที่ส่งมาจากอีกมุมโลก ตั้งคำถามว่าคุณชอบเรื่องขำขันเรื่องใดมากที่สุด แอบแน่ใจว่าบรรยากาศการเรียนรู้วันนี้ จะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

       นักศึกษาจำนวนมาก เปิดอ่านด้วยสีหน้าเฉยเมย  บางคนอ่านแล้วส่ายหน้า บอกเพื่อนข้างๆว่า  ไม่เห็นขำ

        ดิฉันรีบกลับลำตั้งโจทย์ใหม่ งั้นไหนบอกครูซิ  เรื่องไหนไม่ตลกที่สุด เขียนบอกเหตุผลมาด้วย  
        พวกเขาเขียนบอกดิฉันดังนี้

        เรื่องที่หนึ่ง เมื่อลูกชายของเรากลับจากมหาวิทยาลัยในช่วงฤดูร้อน ผมถามเขาว่า ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม  "ดีครับ" ลูกตอบ "อาหารล่ะ"  ผมถาม "ดีครับ"  "หอพักล่ะ"  "ดีครับ"   "วิทยาลัยนี้มีทีมฟุตบอลที่เก่งมากนะ" ผมพูด  พยายามกระตุ้นให้ลูกพูดมากกว่านั้น "ลูกคิดว่าปีนี้ทีมฟุตบอลจะเป็นอย่างไรบ้างล่ะ"   "ดีครับ" เขาตอบ "การเรียนของลูกล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง"   "ดีครับ" "ลูกตัดสินใจเลือกวิชาเอกหรือยัง"   "ตัดสินใจแล้วครับ"  "วิชาอะไรล่ะ"   ผมถาม  "การสื่อสารครับ"

เหตุผล : ที่ไม่ขำเพราะเป็นคำง่ายๆ  ไม่แสดงความรู้สึก คำพูดก็เฉย  ไม่เห็นขำ

        เรื่องที่สองบิล นั่งอยู่ในร้านเหล้าแถวบ้าน คุยโวถึงพละกำลังของตนเองจนใครต่อใครในร้านไม่กล้าประลองกำลังด้วย จู่ๆชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็ลุกขึ้นมาท้า

        "มาพนันกันดีกว่า เอา 50 เหรียญก็พอ รับรองได้เลยว่าถ้าฉันเอาของอะไรอย่างหนึ่งแล้วใส่รถเข็นไปถึงแยกหน้า นายไม่มีทางเข็นรถคันเดิมกลับมาถึงที่เก่าได้หรอก"

       บิลสำรวจดูรูปร่างผอมแห้งของชายแปลกหน้า  "นี่มันเรื่องหมูๆ ตกลง  ฉันรับพนัน"


        ทั้งสองกับลูกค้าในร้านเหล้า ต่างกุลีกุจอไปยืมรถเข็นมาได้คันหนึ่ง "เอ้า มาดูกันซิว่านายจะแน่แค่ไหน "บิลพูดเยาะ

       "ได้เลย" ชายแปลกหน้าว่า "นายขึ้นไปนั่งบนรถเข็น"

เหตุผล : ไม่ขำ เพราะเป็นเรื่องการพนัน ไม่ใช่เรื่องตลก

          ......ดิฉันอ่านเหตุผลของนักศึกษา แล้วมองนิตยสารในมือ.....

 

        .....ดิฉันนี่แหละที่จะต้องถูกหยิกเป็นคนแรก...!..... 

 ------------------------------------------------

 หมายเหตุ

1. เนื่องจาก File เดิมไม่ได้บันทึกที่มาของเรื่องตลกใน สรรสาระไว้ จึงไม่มีอ้างอิงที่มา  ดิฉันกำลังพยายามหา แต่คงใช้เวลาสักพัก 

2. ดิฉันพยายามลดขนาดตัวอักษรให้เล็กลง แต่ยังออกมาตัวเท่าหม้อแกง  อ่านแล้วเหมือนคนตะโกนอย่างไรไม่ทราบ    

ต้องขออภัยท่านผู้อ่านด้วยนะคะ :)