สวัสดีค่ะอาจารย์จันทรรัตน์

.....อารมณ์ขันเป็นอารมณ์สากลจริงๆค่ะอาจารย์..... คนที่จะทำให้เกิดอารมณ์ขันก็สำคัญอยู่ 

ดิฉันเคยนั่งขำแม่เป็นวรรคเป็นเวร  เพราะแม่ชอบพยายามเล่าเรื่องขำที่โต๊ะกินข้าว   แต่พอเริ่มเล่า  แม่ก็จะหัวเราะขำเองเสียก่อน  แล้วก็หัวเราะอยู่นั่น  .....คือเรามองกันแล้วก็ขำกลิ้ง     ...ขำแม่........ที่ขำซะเอง  จนไม่เป็นอันเล่าเรื่องขำๆ ...  

 และอยากบอกว่า  ขนาดอาจารย์เข้ามาแซวขำๆ     ก็ยัง   "....คม....."    เลยอะค่ะ     : )