ใครจะไปนึกว่า เพื่อนจะมาหา และก็มาหาในวันที่ไปอบรมด้วย แถมยังโชคดีอีกต่อหนึ่งที่รูมเมทไม่อยู่อีกด้วย คุณแป๋ว....ช่างโชคดีจริงเลยค่ะ
วันนี้เป็นวันที่ต้องจำไว้อีกวันหนึ่งเช่นกัน   ที่มิตรรักมาหาครูอ้อย   แบบจู่โจม  
ที่ได้บอกล่วงหน้าไม่นานนัก  ทั้งตกใจ  ระคนตื่นเต้น   เมื่อได้รับโทรศัพท์   และไม่นานก็ได้พบตัวจริง   เสียงจริง   
แถมยังได้นอนด้วยกัน   คุยกัน   กินข้าวเช้าด้วยกัน
 
ครูอ้อยไม่ค่อยเคยเห็นใครโชคดีแบบซ้ำซ้อนแบบนี้มาก่อน    โทรศัพท์เสร็จก็มาหาได้เลย   แถมยังได้ที่พักด้วยกัน.....แบบไม่น่าเชือในวันหยุดแบบนี้  ในกรุงเทพฯ  
คุณแป๋ว.....เธอช่างโชคดีเสียจริง   หากเธอมาแบบนี้อีก   จะหาที่พักได้ที่ไหนนี่   อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ    ครูอ้อยเป็นห่วง..
 
หลังจากกินอาหารเช้าด้วยกันแล้ว  
คุณแป๋วก็เก็บกระเป๋า   และต้องเดินทางไปประชุม   และกลับขอนแก่นเลย ในค่ำนี้ 
ก่อนที่จะแยกกันนั้น   คุณแป๋วได้โทรศัพท์ไปหามิตรรักอีกคนหนึ่ง...ซึ่งครูอ้อยได้พูดคุยด้วยสักพักหนึ่ง....เธอคือ...คุณไมโต...ครูสอนวิชาสถิตินั่นเอง  
 เราถ่ายรูปด้วยกันเป็นที่ระลึก   ซึ่งโอกาสแบบนี้  ไม่มีใครจะได้พบกันบ่อยๆ...ครูอ้อยมีความสุขจริงๆ