คนพิเศษ ในคืนพิเศษ : ปราย พันแสง

“คนพิเศษ”

ชีวิต …….. คนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้ ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น …..อย่างน้อย…..คงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา”ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น “ความพิเศษ”ที่เราจะยกเว้นเอาไว้ จากความปกติทั่วไปของจิตใจ ก็ในเมื่อคำว่า“พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขา ให้ตรงกับที่ใจคิด ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี ให้“ความอาทรถึง” จากจิตใจที่นึกถึง ให้ “ความห่วง”จากจิตใจที่เป็นห่วง ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี “สติ” ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกกรุ่น” ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม”และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด“สิ่งดีดี” จนกระจัดกระจายเพราะ “การให้” ความหมาย ไม่ใช่“การตั้งความหวัง”

คนสองคน ….. ให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน “จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน”เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง “การเรียกร้อง” “ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ เดินออกมาสูดอากาศเย็น หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน

และ ….. อย่าลืมว่า “ความพิเศษ” ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุดหรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว ทั้งเราและเค้าอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะพิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้ ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา จงให้ “ความพิเศษ”เป็นชีวิตชีวาเป็นแววตาที่แจ่มใสเป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่ ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร  จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่นสดใส เช่นสายน้ำเป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกาเป็นสีเขียวของใบไม้ที่เย็นที่ตาและที่ใจ

และ ….. ที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า “คนพิเศษ” คนนั้นจะอยู่ใกล้ หรือต้องจากกันไกล “ความพิเศษ” นั้น ก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน …!

  ด้วยบันทึกนี้และหลาย ๆ บันทึกที่ผ่านมา เหมือนประมาณว่าผู้เขียนกำลังมีความรัก.....ค่ะ......ผู้เขียนกำลังมีความรัก.....รักทุกคนที่เป็นกัลยาณมิตรใน G2K  แห่งนี้ค่ะ ......  รักนะคะ ......(เป็นนางงามไปซะแล้ว)