เพื่อนของฉัน...
ดูเพื่อนของเรา คนนั้นสิ
เขาไม่เคยรับรู้เลยว่าคนข้างกายคนนั้น
เฝ้ารักและอาทรต่อเขาแค่ไหน
เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่า
ทุกจังหวะของชีวิตของเขา
ถูกดวงใจอีกดวงหนึ่งกำลังเฝ้ามองและดูแลอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง
เพื่อนของฉัน
นี่กระมังที่ใครต่อใครก็มักกล่าวถึงความรักในทำนองที่ว่า
"ความรัก ยากนักต่อการอธิบาย"
เพื่อนของฉัน
เธอรู้สึกบ้างไหมว่า
ความรัก ก่อเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ
สมถะ เรียบง่าย แต่สม่ำเสมอ
ความรักเสมือนเถาวัลย์ในป่ากว้าง
ที่เกลื่อนกายเข้าโอบรัดต้นไม้อย่างเงียบ ๆ
ค่อยเป็น ค่อยไป ...
จากโคนต้นไปสู่ยอดใบ
โดยที่ต้นไม้ไม่อาจหยั่งรู้ได้เลยว่า -
เถาวัลย์ได้เกลื่อนกายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่..
เพื่อนของฉัน
ดูเพื่อนของเราคนนั้นสิ
ฉันหวั่นกลัวว่าเขาจะไม่รับรู้อะไรเลยว่า -
บัดนี้ความรักของคนใกล้ตัวคนนั้น
ได้ก่อเกิดและย่างกรายเข้าไปในห้องหัวใจของเขาแล้ว
และถ้าเขายังไม่รับรู้และรู้สึกตัวต่อภาวะแห่งรักนั้น
เขาก็จะไม่ต่างอะไรจากต้นไม้ใหญ่ที่ถูกเถาวัลย์โอบรัดอย่างไม่รู้สึกตัว
และถ้าเขายังไม่สามารถที่จะรับรู้ต่อภาวะแห่งรักนั้น
เขาก็ย่อมไม่มีโอกาสได้ดูแลความรักนั้นเช่นกัน...
สุดยอด…แห่งการแอบรัก ที่ไม่วาดหวังว่าจะได้รักคืน ….ซึ้งใจดีจังเลยค่ะ ..ชอบมาก
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน งามมากค่ะ..งามภาษา งามความหมาย งามอย่างลึกซึ้งและชวนให้คิดได้อย่างแยบคาย ขอบคุณที่ทำให้วันนี้มีความละมุนละไมในใจอีกครั้งค่ะ
ผมว่าเพื่อนคนนั้นคงจะรับรู้ถึงความรักนั้นก็ได้ครับ...
แต่เพราะเขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่มีร่างกายเป็นอุปสรรค ยากที่จะแสดงออก ไม่เหมือนกับเถาวัลย์ครับ แต่อย่างน้อยเขาก็ยืนต้นอย่างมั่นคงให้เถาวัลย์ได้เลื้อยไปตามร่างกายของเขาครับ...
ขอบคุณมากครับ...
ซึ้งมากเลยค่ะ..เวลาเหงาๆ...เข้าถึงอารมณ์ได้ดีมากค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ คุณเบิร์ด
เพิ่งกลับมาถึงที่พัก ..ช่วงนี้ผมกลับดึกทุกวัน เพราะมีภารกิจราชการที่ต้องดูแล จึงต้องขออภัยที่ไม่ใคร่มีเวลาไปทักที่บล็อกนะครับ
บันทึกนี้อันที่จริงก็เขียนสด ๆ ในช่วงที่รอจะบรรยายให้นิสิตใหม่ได้ฟัง ..ขอบคุณนะครับที่ยังเป็นแรงใจให้กับผมอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ผมชอบในข้อสังเกตของอาจารย์ดิเรกมาก..และดูลุ่มลึก - ลึกซึ้งกว่าเนื้อความที่ผมเขียนด้วยซ้ำไป…</p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ ครูอ้อย <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ช่วงนี้ครูอ้อยเหงา ๆ เหรอครับ…อากาศที่มหาสารคามร้อนมาก แต่ช่วงก่อนเที่ยงของวันนี้ฝนก็ตกให้ชื่นใจอยู่สักพัก จากนั้นก็กลายสภาพกลับไปสู่ลมร้อนอันร้อนแล้งอย่างน่าใจหาย</p><p>โลกร้อนขึ้น…ใจก็เหนื่อยเร็วขึ้น ช่วงนี้งานเยอะจริง ๆ ครับ</p>
เขียนสดๆได้ทันที สงสัยจะเคยมีอารมณืแอบรัก คุณแดนไท มาก่อนแน่ๆ ....
จริงค่ะ ถ้าเขาไม่รู้ว่ามีใครแอบรัก แล้วเขาจะดูแลรักนั้นไม่ได้ แล้วท้ายที่สุดรักนั้นก็อาจจะหายไป....
สวัสดีครับ อ.แป๋ว <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ไม่ปฏิเสธครับในข้อหาแรก คือ การแอบหลงรัก “คนปัจจุบัน”</p><p>แต่แรงบันดาลใจลำนำนี้ก็มาจากการที่นิสิตมาเปรยปรึกษาเรื่องความรักกับผม..และผมก็เลยอดที่จะนำมาเขียนบันทึกไม่ได้</p>